Η εποχή των ηλιθίων

Ο χρόνος είναι η πιο παράξενη και αφηρημένη έννοια που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος. Τον χρόνο δε μπορείς να τον δεις, να τον αγγίξεις, να τον μυρίσεις, να τον ακούσεις ή να τον αποφύγεις. Ο χρόνος μας κάνει πνευματικά ώριμους και σωματικά αδύναμους. Μας μετατρέπει σταδιακά από δροσερά και σφριγηλά σταφύλια σε ζαρωμένες γέρικες σταφίδες. Ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο πράγμα που έχουμε κι όμως είμαστε περισσότερο χαρούμενοι όταν τον ξοδεύουμε. Ο χρόνος θα ζήσει περισσότερο από σένα, τα παιδιά σου, τα ρομπότ των παιδιών σου και τα παιδιά των ρομπότ των παιδιών σου. Ο χρόνος θα συνεχίσει να υπάρχει ακόμα κι αν εξαφανιστούν τα βράχια, οι ωκεανοί, ο άνεμος, η ροκ μουσική. Ο χρόνος είναι βασιλιάς.

Έχοντας σκεφτεί όλα αυτά λοιπόν δε θα ήταν γαμάτο αν είχαμε μια χρονομηχανή? Όταν λέω «αν είχαμε» εννοώ εμείς οι άνθρωποι, η ανθρωπότητα, δεν εννοώ εγώ κι εσύ. Συγνώμη αλλά δε σε ξέρω, δε μπορώ να μοιραστώ μια χρονομηχανή με έναν άγνωστο. Θα μπορούσες να είσαι ο Κασιδιάρης, πού το ξέρω. Εγώ θα θέλω να γυρίσω στο χρόνο και να σκοτώσω τον Χίτλερ κι εσύ θα θες να του σφίξεις το χέρι.

Χμ, ξέφυγε λίγο το θέμα, δεν έκανα ωραία αρχή, φταίει που γράφω αραιά τον τελευταίο καιρό και έχω σκουριάσει. Ας προσποιηθούμε ότι δεν τα διάβασες όλα αυτά και ας ξεκινήσουμε πάλι από την αρχή.

Δε θα ήταν γαμάτο αν η ανθρωπότητα (εκτός από τον Κασιδιάρη) είχε δημιουργήσει μια χρονομηχανή? Δεν ξέρω εσύ πού μπορεί να τη χρησιμοποιούσες (πιθανόν να γύριζες δέκα χρόνια πίσω και να έδινες στο νεαρό εαυτό σου τα τυχερά νούμερα του Τζόκερ) αλλά εγώ θα γύριζα πίσω στο πολύ μακρινό παρελθόν και θα σκότωνα τον πρώτο ηλίθιο προϊστορικό άνθρωπο.

Άκουσε με. Στην αρχή της ανθρωπότητας, μερικούς αιώνες αφότου είχαμε κατέβει από τα δέντρα, εκεί που οι άνθρωποι των σπηλαίων ήταν απασχολημένοι να κυνηγούν, να φτιάχνουν παγίδες, να εξερευνούν σπηλιές,  να ανακαλύπτουν τη φωτιά,  τον τροχό, τη συντροφικότητα, να φτιάχνουν φυλές, να οργανώνονται και να επεκτείνονται, κάποιο βράδυ που η φύση ήπιε μερικά ποτηράκια παραπάνω δημιουργήθηκε και ένα άλλο είδος ανθρώπου. Αυτός ο νέος άνθρωπος ήταν κάπως αφελής, δε χρησιμοποιούσε πολύ το μυαλό του, πήγαινε να χαϊδέψει τα μαμούθ κι αυτά τον έτρωγαν, έσκυβε να κάνει την ανάγκη του πάνω από μια φωλιά φιδιών και τον δάγκωναν, δεν ήξερε να χειριστεί τη φωτιά και εξαιτίας του ξεσπούσαν πυρκαγιές στα δάση, δάγκωνε καρπούς δηλητηριώδεις, έπεφτε μέσα στις παγίδες άλλων φυλών, κατρακυλούσε από γκρεμούς, τον κατασπάραζαν όλα τα σαρκοφάγα ζώα. Γενικά ήταν ένας προϊστορικός Κλουζώ.

Αυτός ο άνθρωπος με το μηδενικό IQ και την ελάχιστη ευφυΐα, μια μέρα που η φυσική επιλογή έλειπε για διακοπές κατάφερε να βρει ταίρι, να αναπαραχθεί και να ρίξει στη πισίνα του μελλοντικού ανθρώπινου γονιδιώματος όλα τα χαρακτηριστικά του ηλίθιου ανθρώπου.  Έκτοτε, ο κόσμος άρχισε να κατακλύζεται από ηλίθιους ανθρώπους, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την ευφυΐα, τις οργανωμένες κοινωνίες και τους κόπους των υπόλοιπων ανθρώπων, επιβίωσαν, πολλαπλασιάστηκαν και κατάφεραν να φτάσουμε στη σημερινή εποχή όπου κυριαρχούν.

Δημοκρατία έχουμε. Νόμος είναι η θέληση των πολλών. Μα τι γίνεται όμως αν οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ηλίθιοι? Η απάντηση είναι μία και ξεκάθαρη. Τη γαμήσαμε.

Δε θα κάτσω να μιλήσω για την ηλιθιότητα των ανθρώπων που ψηφίζουν συγκεκριμένα κόμματα, που πέφτουν στα ναρκωτικά, που ξενυχτάνε στα μπουζούκια ή που αρνούνται να δεχτούν ότι ο Μητσοτάκης είναι βρυκόλακας, γιατί –και εδώ θέλω να είμαι ειλικρινής- βαριέμαι. Είπαμε ο χρόνος είναι πολύτιμο πράγμα, άσε που είσαι πολύ ώρα μπροστά στον υπολογιστή και κάποια στιγμή πρέπει να σηκωθείς, να βγάλεις τις πιτζάμες και να κάνεις κάτι παραγωγικό στη ζωή σου. Ξεκίνα με ένα μπάνιο.

Θα σου πω μόνο για την αφορμή η οποία με ώθησε να βγω από τη ζεστή φωλιά της κανονικής ζωής μου και να φορέσω τη στολή της διαδικτυακής περσόνας phantom για να έρθω να σε επισκεφτώ στην οθόνη σου.

Όλα ξεκίνησαν από ένα μπάρμπεκιου χτες. Αν ανοίξεις το λεξικό του νεοέλληνα στο λήμμα μπάρμπεκιου γράφει «μπάρμπεκιου: η παραδοσιακή ελληνική γουρουνιά με ψητές μπριζόλες και παϊδάκια και κοψίδια και χοληστερίνες, αναβαπτισμένη με έναν αμερικάνικο όρο για να της δώσουμε μια πιο cool αισθητική». Και όπως γίνεται συνήθως με τις ενδιαφέρουσες κουβέντες, αυτές ξεσπούν στις πιο άκυρες φάσεις όπως περιμένοντας να έρθει το λεωφορείο, περιμένοντας να αδειάσει μια θέση στις δημόσιες τουαλέτες ή στην προκειμένη περιμένοντας πάνω από τη θράκα να γίνουν οι μπριζόλες.

Στην προσπάθεια όλων μας να κάνουμε μια τυπική κουβέντα περί ανέμων και υδάτων για να ροκανίσουμε το χρόνο –αν είχαμε μια χρονομηχανή θα μπορούσαμε να ταξιδέψουμε στο μέλλον όπου οι μπριζόλες θα είχαν ήδη ψηθεί,  είδες που παντού χρειάζεται μια χρονομηχανή κι εγώ κάθομαι σαν μαλάκας και σπουδάζω για να γίνω γιατρός- ένα συμπαθές παλικαράκι άρχισε να μας διαφημίζει την κάρτα Lyoness. Δε θα σου πω λεπτομέρειες για αυτή την κάρτα, γιατί ειλικρινά από χτες έχω καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια να τα ξεχάσω όλα όσα μου είπε, αλλά για να σε προφυλάξω σε περίπτωση που κυκλοφορεί στο DNA σου το γονίδιο του πρώτου ηλίθιου ανθρώπου θα σου πω ότι βασίζεται στη λογική ότι αν ψωνίζεις από μαγαζιά συμβεβλημένα με την εταιρία υποτίθεται πως σου δίνουν πίσω ΟΛΑ τα λεφτά που ξόδεψες.

Υποθέτω ότι στα μελλοντικά σχέδια της εταιρίας είναι να φέρουν την παγκόσμια ειρήνη, να ταΐσουν όλα τα παιδάκια της Αφρικής, να βρουν κοπέλα στον swift και να βοηθήσουν όλα τα Μικρό μου Πόνυ να φτάσουν στο θησαυρό στο τέλος του ουράνιου τόξου. Το παλικαράκι στο μπάρμπεκιου έλεγε ότι η κάρτα συμφέρει όλους τους πελάτες και τους επιχειρηματίες κι ότι με κάθε αγορά σου βάζουν επιτόπου λεφτά στο λογαριασμό σου και άλλα τέτοια εκπληκτικά που αν τον άκουγες και τον πίστευες μετά θα έτρεχες να απαντήσεις και στο e-mail εκείνου του μεγιστάνα από το Ντουμπάι που θέλει να σου χαρίσει ένα εκατομμύριο δολάρια αρκεί να του στείλεις τα στοιχεία του τραπεζικού σου λογαριασμού.

Για του λόγου το αληθές μου έδειξε και το κινητό του όπου με κάθε του αγορά υποτίθεται έμπαινε ένα μεγάλο ποσό στο όνομά του. Βέβαια τα μηνύματα που μου έδειξε φευγαλέα έλεγαν κάτι του στυλ «Μπήκαν στο λογαριασμό σου 0,40 ευρώ εκ των οποίων τα 0,30 θα κρατηθούν για το τάδε πρόγραμμα μπίρι μπίρι μπλα μπλα πότε θα γίνουν οι μπριζόλες». Δηλαδή αν με κάθε αγορά 30, 40 και 50 ευρώ μπαίνουν 0,10 λεπτά καθαρά στο λογαριασμό σου τότε πάει, η ελληνική οικονομία σώθηκε. Σε ένα εκατομμύριο χρόνια θα καταφέρω να αγοράσω τη Φεράρι που πάντα ήθελα.

Το παλικαράκι προσπαθούσε διακριτικά να μας πείσει ότι μας συμφέρει, όταν μάλιστα άκουσε για συγγενείς μας που έχουν επιχειρήσεις μας πρότεινε να τους πείσουμε να μπουν κι αυτοί «είναι κρίμα να μην τους βοηθήσουμε». Παρέλειψε βέβαια να μας πει ότι για να μπει κάθε επιχειρηματίας θα πρέπει να σκάσει ένα διχίλιαρο «για τα μηχανάκια και τον εξοπλισμό για τις κάρτες», ότι ο πελάτης με την κάρτα θα πρέπει να προπληρώνει κουπόνια για να εκμεταλλεύεται τις προσφορές και όταν του ανέφερα ότι μυρίζομαι την κλασική απάτη της πυραμίδας μου το αρνήθηκε χωρίς πολλές εξηγήσεις. Ίσως να μην ήξερε σε τι αναφερόμουν γιατί δεν είχε ιδέα από οικονομικά. Όταν του έκαναν σεμινάρια από την εταιρία, ακόμα κι αν του έδειξαν ένα χαρτί με τη λέξη ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ γραμμένη πάνω του, αυτός δεν πρέπει να κοίταζε.

Η απάτη της πυραμίδας, αν δεν το έχεις ακούσει γιατί είσαι απασχολημένος με το να βλέπεις dancing with the stars και Σουλειμάν, είναι μια απάτη που ξεκίνησε από τον Τσάρλς Πόνζι και αποτελεί ένα παράνομο επενδυτικό σχήμα που περιλαμβάνει την πληρωμή απόδοσης σε επενδυτές από τα χρήματα που πληρώνονται από μεταγενέστερους επενδυτές, αντί από τα καθαρά κέρδη που συγκεντρώνονται από πραγματικές πωλήσεις. Αν θες να μάθεις περισσότερα και για να με γλιτώσεις από το copy paste ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ. Επειδή είμαι σίγουρος ότι δε θα κλικάρεις το link αλλά προτιμάς να δεις βίντεο με γάτες στο youtube θα σου πω μόνο πως η πυραμίδα είναι μια απάτη που βασίζεται στην εξής λογική: φέρνεις 4 άτομα να επενδύσουν στην επιχείρησή σου και παίρνεις ένα ποσό σαν επιβράβευση. Αυτά τα 4 άτομα για να πάρουν αυτό το ποσό θα πρέπει να φέρουν άλλα 4 άτομα να επενδύσουν. Και αυτά με τη σειρά τους άλλα 4. Στο τέλος καταλήγει να κερδίζει μόνο ο ένας που βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας. Ο Πόνζι που το εφεύρε μπήκε στη φυλακή.

Δεν είμαι κανένας ειδικός στα οικονομικά. Με το ζόρι καταλαβαίνω τι κάνει ένα κέρμα. Ρώτα με να σου εξηγήσω πώς φτιάχνεται μια φορολογική δήλωση και θα ξεσπάσω σε έναν δεκάλεπτο καταιγισμό από «Εεεεεμ…» με το πρόσωπό μου να μοιάζει με ένα δυσκοίλιο κουτάβι που προσπαθεί να καταλάβει πού πήγε η μπάλα που προσποιήθηκες ότι έριξες ενώ τόση ώρα την έκρυβες πίσω από την πλάτη σου. Καλύτερα να ζήταγες από ένα άλογο να σου το εξηγήσει με παντομίμα. Γνωρίζω ελαφρώς μόνο όσα τυχαία έχω διαβάσει κατά καιρούς κι αυτό όχι γιατί μου φάνηκαν ενδιαφέροντα, αλλά γιατί μου αρέσει να διαβάζω ό,τι βρεθεί μπροστά μου χωρίς διακρίσεις. Πάντως οι λέξεις οικονομικά και ενδιαφέρον έχουν τόση σχέση μεταξύ τους όση και οι λέξεις ταλέντο και Στικούδη. Καμία.

Μπορεί να είμαι άσχετος λοιπόν, αλλά έχω όμως τη στοιχειώδη λογική να αντιληφθώ ότι τα λεφτά δε φυτρώνουν στα δέντρα, ότι κανείς δε χαρίζει λεφτά στη σημερινή εποχή χωρίς αντάλλαγμα κι ότι δε γίνεται να περιμένεις να ξοδεύεις λεφτά και να σου επιστραφούν όλα στο 100% έτσι απλά. Αν δε δουλέψεις, αν δεν κοιτάξεις να παράγεις κάτι, να προσφέρεις κάτι άλλο, να δημιουργήσεις, να κοπιάσεις, να επενδύσεις, να ρισκάρεις, να παιδευτείς, λεφτά δε θα βγάλεις. Το να πιστεύεις ότι η Lyoness και η κάθε Lyoness είναι η λύση η οποία θα βγάλει από το τέλμα την επιχείρησή σου ή θα σε βγάλει από την ανεργία είναι σαν να πέφτει ένα αεροπλάνο που του χάλασαν και οι δύο μηχανές και οι επιβάτες να σφίγγονται για να κλάσουν ώστε να το υψώσουν ξανά στον αέρα. Περισσότερη λογική βρίσκεις σε ένα επεισόδιο του Μπομπ Σφουγγαράκη.

Δεν αντέχω άλλους ευκολόπιστους και ηλίθιους ανθρώπους. Ειδικά όταν είναι και επίμονοι. Γι’αυτό σου λέω, φτιάξε μια χρονομηχανή και πάμε να σώσουμε την ανθρωπότητα. Έι, εσύ, πρώτε προϊστορικέ ηλίθιε άνθρωπε! I’m coming for you!

Υ.Γ. Και μιας και πιάσαμε σαν θέμα την ηλιθιότητα των ανθρώπων θα ήθελα να αναφερθώ και σε κάτι τελευταίο. Πήγα πρόσφατα μια εκδρομή προς τη βόρεια Ελλάδα. Ήταν μαγευτική, πραγματικά η Ελλάδα έχει τόσο πολλές ομορφιές που θα μπορούσε –αν δεν κατοικούνταν από τόσο μεγάλο ποσοστό απογόνων του πρώτου προϊστορικού ηλίθιου ανθρώπου- να είναι πιο πλούσια από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο. Πανέμορφα δάση απόκοσμα και καθηλωτικά, απέραντοι ευλογημένοι κάμποι που παίρνουν ζωή από τις αρτηρίες γάργαρων ποταμών, καλοσυνάτοι απλοί άνθρωποι, ήταν μερικά από τα πολλά πράγματα που είδα στην εκδρομή. Βέβαια ακόμα πιο απόκοσμο ήταν το ανύπαρκτο επαρχιακό οδικό δίκτυο όπου για να οδηγήσεις  -ειδικά αν είναι νύχτα, έχει ομίχλη και βρέχει- θέλει να έχεις υπομονή, τόλμη, γυαλιά νυχτερινής όρασης, έκτη αίσθηση, να έχεις γράψει τη διαθήκη σου από πριν και να έχεις αποστηθίσει και καμιά δεκαριά προσευχές στον Άγιο Χριστόφορο, τον προστάτη των οδηγών.

Δε θα σου πω λεπτομέρειες για το πού πήγα και τι έκανα, πάρε το αμάξι σου, τραβολόγα μαζί και μια καλή παρέα και μετά έλα να μου πεις εσύ πώς πέρασες, δε θα το μετανιώσεις.

Θα πω μόνο για ένα πράγμα που το θεωρώ μάστιγα στη χώρα μας. ΤΑ ΡΟΖ ΣΠΙΤΙΑ.

Άκου σκηνικό. Φεύγουμε από Τρίκαλα και είμαστε καθ’οδόν για τα Μετέωρα. Από μακριά ξεπροβάλλουν οι επιβλητικοί βράχοι. Τους βλέπω για πρώτη φορά στη ζωή μου και το δέος με κατακλύζει. Με δυσκολία καταφέρνω να πείσω τα μάτια μου να ξαναγυρίσουν στο δρόμο. Σαν αιωρούμενα διαστημόπλοια από το υπερπέραν, σκοτεινά και απειλητικά, δεσπόζουν στο βάθος γεμάτα ιστορίες για άλλους κόσμους, ένα θαύμα της φύσης, μια απόδειξη ότι το μεγαλείο της ζωής δεν κρύβεται πίσω από μια οθόνη ενός i-phone ή μιας 40άρας τηλεόρασης. Γαντζωμένα σαν παράσιτα στη γούνα ενός θηρίου δεσπόζουν τα μοναστήρια που έχουν χτιστεί πάνω στους απίθανους αυτούς βράχους. Το αμάξι κατευθύνεται υπνωτισμένο προς το μεγαλείο της φύσης. Οι βράχοι μας καλούν να έρθουμε να τους θαυμάσουμε, μας ρουφάνε προς τη μεγαλοπρέπειά τους. Γύρω μας υπάρχει μια ελαφρά ομίχλη και μια υποβλητική μουντάδα που κάνει το μυαλό να πλάσει τις δικές του σκοτεινές ιστορίες. Και καθώς πλησιάζουμε αυτό το μοναδικό φαινόμενο για το οποίο έρχονται διάφοροι άνθρωποι από όλα τα μέρη της γης να θαυμάσουν, περνάμε δίπλα από αυτό:

 και αυτό

ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΡΟΖ ΣΠΙΤΙΑ.

Πες μου τι σκέφτονταν, όχι πες μου τι σκέφτονταν. Για ποιο λόγο να βάψει κάποιος το σπίτι του ροζ, ροζ πρέπει να είναι μόνο οι κιλότες και τα ρούχα της Μπάρμπι. Ειδικά σε ένα τέτοιο μέρος γαμώ την τρέλα μου, όπου τα πάντα –από την απόκοσμη ομίχλη μέχρι το διακριτικό τιτίβισμα των πουλιών- έχουν εναρμονιστεί με το μεγαλείο του αξιοθέατου για ποιο λόγο εσύ πας και τα γαμάς όλα φυτρώνοντας μια ροζ πούτσα στη μέση του πουθενά?

Η υπόλοιπη διαδρομή ήταν παρόμοιας και χειρότερης αισθητικής. Καθώς ανέβαινες για τους βράχους περνούσες από μιλιούνια ταβέρνες όπου κοιλαράδες χασάπηδες με ματωμένες ποδιές έκαναν μπάρμπεκιου, έψηναν με καμάρι τα στριφογυριστά εντόσθια ενώ οι αλβανοί κράχτες τους λίγο έλειπε για να πέσουν πάνω στις ρόδες του αυτοκινήτου ώστε να σε πείσουν να κατέβεις να φας. Στην κορφή των βράχων, στο τελευταίο ψηλότερο σημείο, ένα πούλμαν Ρουμάνων είχε παρκάρει και απολάμβαναν το ελληνικό τοπίο αφήνοντας ενθύμιο για την επίσκεψή τους στίγματα από γόπες τσιγάρων και βουναλάκια από πλαστικές σακούλες και ταπεράκια μιας χρήσης.

Υ.Γ.2 Επειδή δεν είναι δυνατόν να κλείσω έχοντας αφήσει εντυπωμένη στα καημένα τα ματάκια σου την εικόνα των ροζ σπιτιών, πάρε κανα-δυο φωτογραφίες από το οδοιπορικό της Βόρειας Ελλάδας για να ξεχαστείς, να νιώσω κι εγώ ότι είμαι κανας φωτογράφος της προκοπής.

Μία είναι η λύση λοιπόν για να σωθεί η ανθρωπότητα (εκτός από τη χρονομηχανή). Να σταματήσουμε να κλάνουμε για να δώσουμε ύψος στο αεροπλάνο που πέφτει χωρίς μηχανές. Αντ'αυτού σήκω από τη θέση σου και τρέξε στο πιλοτήριο. Ή φόρα ένα αλεξίπτωτο και πήδα. Γιατί αλλιώς το μόνο που καταφέρνεις έτσι είναι να κάνεις δυσάρεστη την ατμόσφαιρα για όλους. Και χαλάς και την in-flight movie. Και κάνεις και τις αεροσυνοδούς να δακρύσουν από τη μπόχα. Αρκετά όμως με τις μεταφορές και τις παρομοιώσεις μου, νομίζω πως το παράκανα. Είναι ώρα να τελειώνω με το κείμενο.

Τέλος κειμένου.

;)

Pretty bra, pretty pants, έξυπνες σίτες και το κακό συναπάντημα.

Τελικά το έχουν λήξει μέχρι και οι διαφημίσεις. Έχουν παραιτηθεί, δεν προσπαθούν καν, μας έχουν για τελείως βούρλα. 

Πέτυχα στην τηλεόραση τις προάλλες τη διαφήμιση του pretty pants -ενός βρακιού που υποτίθεται πως σου κάνει ωραίο σώμα- και παρατήρησα την εξής απάτη. 

Έδειχνε μερικές εικόνες ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ, όπως η παρακάτω.

Εκτός κι αν μικρός έπεσες από την κούνια και έπαθες ανεπανόρθωτες βλάβες στο κεφάλι σου, θα αντιληφθείς γρήγορα ότι η δεξιά φωτογραφία είναι πειραγμένη με photoshop. Δεν είναι δύο διαφορετικές φωτογραφίες, είναι η ΙΔΙΑ φωτογραφία απλά στο ΜΕΤΑ η γυναίκα φαίνεται αδύνατη γιατί ένας αρχάριος προγραμματιστής έσβησε τις δίπλες που κάνει η κοιλιά της. Εκτός κι αν πιστεύεις ότι φωτογράφισαν μια γυναίκα καθώς περπατούσε στην παραλία(το ΠΡΙΝ), της φόρεσαν το pretty pants και μετά την ξαναφωτογράφισαν στην ΙΔΙΑ ακριβώς στάση, με το χέρι στην ΙΔΙΑ απόλυτη ευθεία, τα γυαλιά ηλίου στην ΙΔΙΑ κλίση και το τοπίο από πίσω στο ΙΔΙΟ ακριβώς σημείο.

Η φωτογραφία αυτή είναι κλεμμένη και η original πηγή της (πριν την photoshopάρουν και την χρησιμοποιήσουν για τη διαφήμισή τους) είναι ΕΔΩ.

Αν αμφιβάλλεις δες την επόμενη φωτογραφία που παρουσίασαν στη διαφήμιση

Όλως τυχαίως το παχουλό μοντέλο στις δύο φωτογραφίες βρίσκεται στην ΙΔΙΑ ακριβώς στάση και στο ίδιο "κάδρο". Βλέπω αυτή τη φωτογραφία και αμέσως φαντάζομαι έναν βαριεστημένο τύπο πίσω από το κομπιούτερ να σιχτιρίζει για το πού έχει καταντήσει η καριέρα του και να προσπαθεί να κρύψει τα πατσόκοιλα έχοντας δίπλα του ένα εγχειρίδιο photoshop for dummies. Αν δε σε πειράζει λίγη σωματική άσκηση, φέρε λίγο πιο κοντά το κεφάλι σου προς την οθόνη και παρατήρησε τα σημεία που προσπάθησε να σβήσει ο τύπος που πείραξε τη φωτογραφία. Μέχρι και ένα άπειρο μάτι μπορεί να τα διακρίνει.

Κι αυτή η φωτογραφία είναι κλεμμένη και την βρήκαν από ΕΔΩ.

Αν εξακολουθείς να μην έχεις πειστεί, δες αυτό

Εδώ οι διαφημιστές παραιτήθηκαν από κάθε προσπάθεια. Πιστεύω ειλικρινά ότι καθώς έφτιαχναν τη διαφήμιση το μόνο που είχαν κέφι να κάνουν ήταν να googlάρουν εικόνες με keywords τις λέξεις "fat women", να κατεβάσουν τις 3 πρώτες φωτογραφίες που βρήκαν στο ίντερνετ και μετά να βάλουν το μικρό τους ανηψάκι που είναι στο πρώτο έτος του ΤΕΙ πληροφορικής να τις photoshopάρει. Άραγε μας έχουν για τόσο μαλάκες ώστε να πιστέψουμε ότι βρήκαν δυο χοντρές που έτρωγαν παγωτό, τις φωτογράφισαν(το ΠΡΙΝ), τις έβαλαν να φορέσουν το pretty pants και μετά τις ξαναφωτογράφισαν στην ΙΔΙΑ ακριβώς στάση, στο ΙΔΙΟ ακριβώς σημείο και με τα παγωτά ακριβώς όπως ΠΡΙΝ? Τι διάλο το χωνάκι της χοντρής δεν έλιωσε ούτε στο ελάχιστο όσο χρειάστηκε να γδυθεί, να φορέσει το μαγικό βρακί και να ξαναντυθεί?

Το original link της φωτογραφίας είναι ΕΔΩ.

Το pretty pants είναι δημιούργημα της εταιρίας DIAMANT AE με σήμα το διαμάντι. Βέβαια το διαμάντι στα αγγλικά λέγεται diamond κι όχι diamant αλλά βρε αδερφέ εκεί θα κολλήσουμε τώρα? Η εταιρία μεταξύ άλλων εμπορεύεται και την περίφημη έξυπνη σίτα, η οποία έκανε θραύση το καλοκαίρι. Οι παρωδίες της διαφήμισης που βγήκαν στο youtube παίχτηκαν πιο πολλές φορές από την ίδια τη διαφήμιση. Στην DIAMANT AE εκτός από προβλήματα στο χειρισμό του photoshop, έχουν προβλήματα και στην ορθογραφία μιας και τη λέξη σίτα τη συνταντάμε άλλοτε με γιώτα:

κι άλλοτε με ήτα

Και οι δύο είναι επίσημες διαφημίσεις της εταιρίας. Τι σόι έξυπνη είναι η σίτα αν δεν ξέρει πώς γράφεται το όνομά της?

Στην περίπτωση που το παιδί σου δεν το βαράνε αρκετά τα άλλα παιδάκια στο σχολείο, φωτογράφισέ το φορώντας αυτό το επαναστατικό προιόν της DIAMANT AE:

Μια ντροπιαστική κουβέρτα που εκτός από ζεστασιά χαρίζει και δεκάδες ψυχολογικά τραύματα στο παιδί σου! Αν το φορέσει θα μοιάζει με ένα μιξ μοναχού, μάγου και τη Ζωζώς Σαπουντζάκη όταν φορούσε μακριές τουαλέτες. Όπως βλέπεις η μόνη λύση για να δεχτεί το αγοράκι να φωτογραφηθεί φορώντας αυτή την κουβέρτα ήταν να του πάρουν δώρο ένα τεράστιο i-pad των 1000 ευρώ. 

Και φυσικά εκτός από το pretty pants υπάρχει και το pretty bra. Εδώ η εταιρία αποφάσισε να μη χρησιμοποιήσει το ανιψάκι που ξέρει από photoshop αλλά να μαζέψει όλες τις θείες που έχει στο σόι και να δηλώσουν πόσο ενθουσιασμένες είναι με το προιόν. 

Έτσι, διαφημίζουν το μαγικό σουτιέν:

η θεία Χρυσάνθη (γνωστή στο χωριό ως "η καούκα")

η θεία Στέλλα (δεν είναι η πρώτη της φορά στην τηλεόραση, έχει εμφανιστεί και στο The Walking Dead: είχε ένα μικρό ρόλο ως ζόμπι. Χωρίς μεικ-απ)

η θεία Βάσω που σιχτίρισε τα σουτιέν που αγοράζει από τις λαικές

η αλβανή παραδουλεύτρα, στην οποία για να δικαιολογήσουν τα σπαστά ελληνικά της φόρεσαν μια μπλούζα με τη σημαία της Αγγλίας, ότι και καλά είναι Αγγλίδα

η μοντέρνα πανκ θεία Γιώτα

και last but not least η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ θεία Αλεξάνδρα

Είχα την περιέργεια να μάθω αν αυτά είναι τα πραγματικά τους ονόματα και επαγγέλματα. Για τις πρώτες κυρίες δε βρήκα τίποτα στα κιτάπια του ίντερνετ αλλά για την τελευταία, τη συγγραφέα θεία Αλεξάνδρα, ανακάλυψα ότι είναι πραγματικά συγγραφέας. Και μάλιστα ενός βιβλίου με τον πιο παράξενο τίτλο που έχει γραφτεί από τότε που ανακαλύφθηκε η γραφή.

Το βιβλίο της λέγεται "www...θεσσαλονίκη...@monza..@antalya.com". Στο ορκίζομαι δεν έχω αλλάξει τίποτα, δεν έχω προσθέσει ούτε μία τελεία, ούτε ένα παπάκι, έχει πραγματικά όοοολον αυτό τον τίτλο! Το βιβλίο της αφορά το "ηλεκτρονικό φλερτ μεταξύ δύο ανικανοποιήτων μεσόκοπων μεσοαστών όπως δηλώνει". Αν κρίνω από τον τίτλο η συγγραφέας έχει τόση σχέση με το ίντερνετ όση και τα μοντέλα της Victoria's Secret με τις παραπάνω θείες. Η συγκεκριμένη έχει μέχρι και fan page στο facebook, αν θες να τη δεις πάτα ΕΔΩ. Ένας τύπος με το ονοματεπώνυμο Μάξιμους Ντετρόλλιους την πήρε χαμπάρι και την τρολλάρει και της έχει αφήσει στο wall της το κορυφαίο σχόλιο: "Κυρία Φερεντίδου περιμένουμε εναγωνίως το επόμενο βιβλίο σας με θέμα το pretty bra!"

Ίσως η εταιρεία να θεώρησε καλή διαφήμιση να βάλει καθημερινές γυναίκες να μιλήσουν για το pretty bra και γι'αυτό να διάλεξε αυτές τις συμπαθητικές κατά τα άλλα κυρίες. Απ'ότι φαίνεται πάντως διαθέτει καλλίγραμα μοντέλα, αλλά ή δεν τα πλήρωσαν αρκετά για να μιλήσουν κι αυτά στην κάμερα, ή τα συγκεκριμένα μοντέλα δε μιλάνε καθόλου ελληνικά.

Τρία σουτιέν όλα στην τιμή 19,99 και δώρο το ρολόι? Καλά έχει καθόλου κέρδος η εταιρία? Πουλάει άραγε τόσα πολλά ώστε να πληρώνει τα κανάλια για να προβάλλουν συνέχεια τις διαφημίσεις της? Τι στην ευχή τόσο φθηνό είναι να βάλεις διαφημίσεις στην τηλεόραση?

Τέλος, όλα τα προιόντα της DIAMANT AE συνοδεύονται από ένα καταπληκτικό δώρο:

Ένα ρολόι το οποίο γράφει πάνω PRETTY BRA! Σε κόκκινο χρώμα για τις κυρίες και σε μπλε χρώμα για τους κυρίους. Για να ξέρουν όλοι τι σουτιέν φοράτε εσείς ή η σύντροφός σας.

Πρέπει όλοι να στηρίξουμε την εταιρία DIAMANT AE, τέτοιο γέλιο στην τηλεόραση είχα καιρό να πετύχω. 

Κλείνοντας, η καλύτερη ενδυματολογική πρόταση που έχω να προτείνω εγώ είναι αυτό.

Μερικές απλές απαντήσεις σε κάποιες από τις σπουδαιότερες απορίες της ανθρωπότητας

Κάθισε αναπαυτικά, ετοίμασε ένα ζεστό ρόφημα, τέντωσε τα πόδια σου και άνοιξε το μυαλό σου. Μετά από πολύ κόπο, ψάξιμο, διάβασμα και ανησυχητικές ποσότητες καφείνης είμαι στην ευχάριστη θέση να σου παρουσιάσω, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, τις απαντήσεις στα ερωτήματα που παιδεύουν το μυαλό των σκεπτόμενων ανθρώπων για αιώνες. Ελπίζω να έχεις έναν κουμπαρά καπού εκεί δίπλα γιατί μετά το τέλος αυτού του ποστ το μυαλό σου θα είναι πολύ πιο πλούσιο απ'ότι στην αρχή του.

1. Τι είναι ο άνθρωπος?

Για χρόνια φιλόσοφοι, επιστήμονες και εκκλησιαστικοί μάχονταν για την προέλευση του ανθρώπου, τη δημιουργία του και την καταγωγή του. Τι είναι ακριβώς αυτό που μας διαφοροποιεί από τα ζώα?  Η μελέτη του DNA δε φαίνεται να βγάζει κάποια άκρη: το ανθρώπινο γονιδίωμα είναι κατά 99% πανομοιότυπο με ενός χιμπατζή. Ακόμα ακόμα είναι 50% ολόιδιο με αυτό μιας μπανάνας. Η διαφορά ίσως έγκειται στο ότι έχουμε μεγαλύτερο εγκέφαλο από τα περισσότερα ζώα –δεν έχουμε όμως τον μεγαλύτερο στη φύση, αν και έχουμε 3 φορές περισσότερους νευρώνες από ένα γορίλλα (86 δισεκατομμύρια για να είμαστε ακριβείς).

Πολλά χαρακτηριστικά που πιστεύαμε ότι μας διαφοροποιούν από τα ζώα, όπως η γλώσσα, η ικανότητά μας να χρησιμοποιούμε εργαλεία, το να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη, έχουν παρατηρηθεί και σε ζώα. Ίσως το γεγονός ότι αναπτύξαμε πολιτισμό να επηρεάζει και την εξέλιξη των γονιδίων μας, και το αντίστροφο, και αυτό να είναι το καταλυτικό σημείο που μας ξεχώρισε από τα ζώα. Οι περισσότερες θεωρίες των επιστημόνων για το κομβικό σημείο όπου ο άνθρωπος διαφοροποιήθηκε από τον πίθηκο συγκλίνουν στην ικανότητα του να χειρίζεται τη φωτιά. Και μετέπειτα στην ικανότητά του για συνεργασία και για εμπορευματοποίηση των δεξιοτήτων του («ουγκ εγώ θα σου φτιάξω τη σπηλιά ουγκ εσύ θα μου φέρεις ψάρια ουγκ»). Αυτά οδήγησαν στη δημιουργία κοινωνιών και στην καταξίωση του είδους μας έναντι των άλλων ειδών.

Πολύπλοκες αναπτυγμένες κοινωνίες πάντως υπάρχουν πολλές στη φύση, από τις αγέλες των λύκων και τις κερήθρες των μελισσών μέχρι τις μυρμηγκοφωλιές. Αν μπεις σε μια μυρμηγκοφωλιά θα καταλάβεις, είναι χίλιες φορές πιο οργανωμένη από την Αθήνα (αν και εδώ που τα λέμε μέχρι κι ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα είναι πιο οργανωμένο από την Αθήνα). Να δεις που αν κάποια μέρα τα μυρμήγκια μάθουν να ανάβουν σπίρτα αυτό θα σημάνει το τέλος της ανθρωπότητας.

2. Πώς εμφανίστηκε η ζωή?

4 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, μερικά απλά χημικά στοιχεία ανακατεύτηκαν μεταξύ τους και δημιουργήθηκε η αρχή της ζωής: τα πρώτα κύτταρα ικανά να αντιγράφουν τον εαυτό τους. Τόσο απλό. Κάθε κύτταρο του σώματός σου είναι πανομοιότυπο με τα υπόλοιπα. Ένα κύτταρο ενώνεται με ένα άλλο και με ένα άλλο και με άλλο μέχρι να σχηματίσουν μια ομάδα. Αυτή η ομάδα θα αποτελέσει ένα όργανο του σώματός σου, μπορεί την καρδιά, μπορεί το συκώτι, μπορεί το δέρμα σου (γιατί το δέρμα μας θεωρείται κι αυτό όργανο). Όλα αυτά τα όργανα θα συνεργαστούν για να δημιουργήσουν το σώμα σου.

Η ζωή λοιπόν, όλοι οι οργανισμοί, δεν είναι τίποτα άλλο από άρτια οργανωμένες "κοινωνίες" πανομοιότυπων κυττάρων. Τα κύτταρα που αποτελούν την καρδιά σου είναι τα ίδια με τα κύτταρα που αποτελούν το έντερό σου, απλά οργανώθηκαν για να δημιουργήσουν κάτι διαφορετικό.

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε άρρηκτα συνδεδεμένοι με τα πρώτα τα αρχέγονα κύτταρα. Αυτά τα κύτταρα που πριν δισεκατομμύρια χρόνια αποφάσισαν πως δε θέλουν να ζουν μόνα στον έρημο πλανήτη και σκέφτηκαν να κάνουν copy paste τον εαυτό τους και να αρχίσουν να πολλαπλασιάζονται. Αλλά πώς αυτά τα χημικά στοιχειά εμφανίστηκαν στη γη και μια μέρα, ξαφνικά, αποφάσισαν να πολλαπλασιαστούν και να ενωθούν και να σχηματίσουν το πρώτο στάδιο της ζωής? Πώς δημιουργήθηκε το DNA? Με τι έμοιαζαν τα πρώτα κύτταρα? Οι επιστήμονες δε φαίνονται να συμφωνούν και ακόμα δεν υπάρχει απόλυτη απάντηση. Οι επικρατέστερες θεωρίες είναι ότι αυτά τα χημικά στοιχεία ενώθηκαν, με τέτοιο τρόπο ώστε να αναπτυχθεί ζωή, σε καυτές λίμνες δίπλα σε ηφαίστεια ή πιθανόν με μετεωρίτες που έπεσαν στη θάλασσα. Ή από το Θεό αν πιστεύεις σε αυτά.

3. Γιατί ονειρευόμαστε?

Περνάμε το ένα τρίτο της ζωής μας ροχαλίζοντας. Κι αν είσαι τεμπέλης και υπναράς μπορεί και περισσότερο. Αν αναλογιστείς πόσο πολύ χρόνο ο άνθρωπος κοιμάται, θα περίμενε κανείς ότι θα ξέραμε τα πάντα σχετικά με τον ύπνο. Αλλά οι επιστήμονες ψάχνουν ακόμα μια ακριβή εξήγηση γιατί κοιμόμαστε και ονειρευόμαστε. Οπαδοί του Φρόυντ υποστηρίζουν ότι τα όνειρα είναι εκφράσεις ανεκπλήρωτων επιθυμιών –κυρίως σεξουαλικών- ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι τα όνειρα είναι απλά εκπυρσοκροτήσεις ενός κοιμισμένου μυαλού.

Πρόσφατες έρευνες σε ζώα σε συνδυασμό με καινούργιες μεθόδους απεικόνισης του εγκεφάλου υποστηρίζουν ότι τα όνειρα παίζουν μεγάλο ρόλο στη μνήμη, στο να μαθαίνουμε καινούργια πράγματα και να βιώνουμε συναισθήματα. Προσωπικά, πάντα πίστευα ότι τα όνειρα είναι απλά μια μικρή παρενέργεια από το defragment που κάνει κάθε βράδυ ο εγκέφαλός μας στο σκληρό δίσκο του.

4. Είναι η λευκή φυλή ανώτερη από τη μαύρη?

Κοίτα, καταλαβαίνω ότι μερικοί άνθρωποι είναι περήφανοι που είναι λευκοί. Σου αρέσει αυτό το λευκό ελαστικό κάλυμμα για τα σπλάχνα και τα κόκαλά σου. Το επιδεικνύεις καθώς βγαίνεις βόλτα στα μαγαζιά, το θαυμάζεις καθώς το κοιτάς μέσα από την αντανάκλαση των βιτρινών. Είναι λίγο ξενέρα που καμιά φορά καίγεσαι στον ήλιο, εγώ ας πούμε παθαίνω έγκαυμα μόνο και μόνο από το φως της τουαλέτας αν κάτσω πολύ ώρα χωρίς μπλούζα. Αλλά και πάλι το να είσαι λευκός είναι πολύ καλύτερο από οποιοδήποτε άλλο χρώμα δέρματος, έτσι δεν είναι?

Όπως επίσης και τα πράσινα Smarties είναι καλύτερα από όλα τα υπόλοιπα Smarties.

Κανένας άνθρωπος με σώας τας φρένας δε θα στερούσε από ένα πράσινο smartie το δικαίωμα να πανηγυρίζει για το ότι είναι πράσινο. Και τι θα πείραζε αν ένα γκρουπ από πράσινα smarties οργανώνονταν και έκαναν παρελάσεις πράσινης περηφάνιας? Θα ήταν άραγε υπερβολικό αν τα πράσινα smarties ζητούσαν να ξεκουμπιστούν τα smarties των άλλων χρωμάτων από το χάρτινο σωληνάριο στο οποίο βρίσκονται όλα στοιβαγμένα? Πώς έχει κάποιος την απαίτηση τα πράσινα smarties να συμβιώσουν με τα κίτρινα smarties ας πούμε? Ή με τα ροζ smarties αν έχεις το θεό σου? Κι αν ψάξεις λίγο την ιστορία θα δεις ότι τα πράσινα smarties είναι αυτά που μπήκαν πρώτα στο σωληνάριο οπότε δικαιωματικά σε αυτά ανήκει όλος ο χώρος του σωληναρίου, ποιός θα μπορούσε να το αρνηθεί αυτό? Τα πράσινα smarties θα κάνουν κουμάντο από δω και στο εξής, πάει και τελείωσε.

Με την ίδια λογική η λευκή φυλή είναι ανώτερη από όλες τις άλλες.

Το χρώμα του δέρματος ενός ανθρώπου το μόνο που αποκαλύπτει είναι τη θέση του ήλιου στο μέρος όπου γεννήθηκαν οι πρόγονοί του. Στην Αφρική οι άνθρωποι είναι μαύροι γιατί η επίδραση της ηλιακής ακτινοβολίας είναι πιο έντονη εκεί. Για τους μελαμψούς ισχύει κάτι παρόμοιο. Οι ξασπρουλιάρηδες έχουν την ατυχία να βλέπουν πάντα συννεφιά. Ένας λευκός έχει τόσες διαφορές από ένα μαύρο όσες και μια λευκή αρκούδα από μια καφέ αρκούδα..

Αν το μόνο για το οποίο είσαι περήφανος είναι το χρώμα του δέρματός σου, τότε το δέρμα από μόνο του είναι μια φυλακή. Ο ρατσισμός δεν είναι τίποτα άλλο από μια μίξη φόβου και οργής εκδηλωμένη προς μια τελείως λανθασμένη κατεύθυνση.

5. Θα βρεθεί φάρμακο κατά του καρκίνου?

Η σύντομη απάντηση είναι όχι. Ο καρκίνος δεν είναι μια απλή ασθένεια, δεν έχει ένα αίτιο και μία θεραπεία, είναι συνδυασμός πολλών πραγμάτων και όπως έλεγε κι ένας καθηγητής μου στην Παθολογία «κάθε καρκίνος σε κάθε έναν ασθενή είναι διαφορετικός», μια φράση που χαρακτηρίζει απόλυτα την πολυπλοκότητα και την ιδιαιτερότητα της ασθένειας.

Ο καρκίνος υπάρχει από την εποχή των δεινοσαύρων και προκαλείται από τρελαμένα κύτταρα που πολλαπλασιάζονται από μόνα τους χωρίς σταματημό. Κι επειδή όπως έμαθες και στην ερώτηση 2, όλοι οι οργανισμοί είναι συνδεδεμένοι με τα πρώτα κύτταρα της δημιουργίας, δηλαδή με αυτά τα πρώτα κύτταρα που έμαθαν να διπλασιάζονται και δημιούργησαν τη ζωή, αυτός ο διπλασιασμός των κυττάρων που πριν εκατομμύρια χρόνια έφτιαξε τη ζωή, αυτός ο ίδιος όταν γίνεται ανεξέλεγκτα δημιουργεί τον καρκίνο. Οπότε η ασθένεια αυτή είναι εντυπωμένη μέσα μας από την αρχή της δημιουργίας. Όσο πιο πολύ ζούμε, τόσο πιο μεγάλος ο κίνδυνος να πάει κάτι στραβά.

Να ξέρεις όμως ότι περίπου οι μισοί καρκίνοι -3,7 εκατομμύρια περιστατικά το χρόνο παγκοσμίως- θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν σταματούσαμε το κάπνισμα, τρώγαμε υγιεινά, αθλούμασταν, δεν αγχωνόμασταν και δεν εκτιθόμασταν υπερβολικές ώρες στην ηλιακή ακτινοβολία.

6. Η ομοφυλοφιλία είναι ενάντια στη φύση του ανθρώπου?

Πρέπει να είναι απαίσιο να είσαι ομοφοβικός. Να είσαι αναγκασμένος να σκέφτεσαι όλη μέρα τι κάνουν οι γκέι μεταξύ τους και με τα γεννητικά τους όργανα. Να το βλέπεις στο μυαλό σου ξανά και ξανά, σε high-definition, με κοντινά αηδιαστικά πλάνα. Αυνανίζεσαι γενναία προσπαθώντας να διώξεις τις εικόνες από το μυαλό σου αλλά τίποτα. Είναι εντυπωμένες εικόνες των γκέι μέσα στις μεμβράνες του εγκεφάλου σου. Κάθε φορά που κλείνεις τα μάτια ένα φανταστικό πέος ενός φανταστικού γκέι ξεπροβάλλει από το σκοτάδι, πλησιάζοντας αργά και απειλητικά προς την κατεύθυνσή σου, γελώντας, κοροϊδεύοντας, καγχάζοντας. Πώς τολμάνε οι γκέι να στο κάνουν αυτό?

Προφανώς δε μπορείς να πολεμήσεις με τίποτα το μεγάλο γκέι πέος που έχει στοιχειώσει το μυαλό σου. Δεν έχει φυσική μορφή οπότε δε μπορείς να το αρπάξεις, να το σφίξεις, να το ταρακουνήσεις μέχρι να κορυφώσετε μαζί και να βάλεις έτσι ένα τέλος στη φρικτή φαντασίωση. Οπότε κάνεις το επόμενο μοναδικό πράγμα που μπορείς να κάνεις. Καταδικάζεις τους ομοφυλόφιλους στην κανονική ζωή. Αν σταματούσαν να είναι γκέι για λίγο, ίσως μπορούσες να σβήσεις από το μυαλό σου τη φοβία σου μήπως είσαι κι εσύ. Διαμαρτύρεσαι κατά των γάμων μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Με ποιό δικαίωμα να παντρεύονται? Να τους βλέπεις να κυκλοφορύν ελέυθερα χέρι-χέρι και να σου θυμίζουν πόσο σου αρέσουν τα αντρικά πέη? Κι αν τα παιδιά σου τους δουν και αρχίσουν κι αυτοί να φαντασιώνονται όπως κι εσύ? Όχι, πρέπει να εξαφανιστούν.

Πρέπει να είναι απαίσιο να είσαι ομοφοβικός.

Από τη στιγμή που η ομοφυλοφιλία εμφανίστηκε από μόνη της στη φύση, είναι φυσιολογική. Η ομοφυλοφιλία έχει παρατηρηθεί στα ζώα κατά κόρον, θα έχεις πετύχει σκυλιά του ίδιου φύλου να προσπαθούν να τη βρουν μεταξύ τους. Ό,τι υπάρχει στη φύση είναι φυσιολογικό, το αν αντιβαίνει τις καθιερωμένες νόρμες της εκάστοτε κοινωνίας αυτό είναι άλλο θέμα. Είτε σαν μέτρο ελέγχου του υπερπληθυσμού, είτε μια απλή μετάλλαξη στο DNA, είτε μια διαφορετική ανατροφή ενός παιδιού, όποιο λόγο και να είχε η φύση, την ομοφυλοφιλία την έχει διατηρήσει. Όσο δεν προσβάλλει σαν θέαμα σε δημόσιους χώρους (το να απαυτώνονται δύο γκέι στο βαγόνι του μετρό είναι το ίδιο προσβλητικό με το να απαυτώνονται δύο στρέιτ) δε θα έπρεπε να δέχεται τόση κατακραυγή.

Η αλήθεια είναι ότι μια οικογένεια πρέπει να έχει σωστά πρότυπα γονέων και των δύο φύλων. Αλλά η φύση και η εξέλιξη έχει διατηρήσει το φαινόμενο των γκέι, το να προσπαθείς να το καταπιέσεις είναι το μη φυσιολογικό. Βέβαια το να μιλάς για φύση και εξέλιξη σε έναν ομοφοβικό είναι μάταιο, αυτοί δεν ακούνε κανέναν άλλον ήχο εκτός από το εκκωφαντικό καλπασμό τεράστιων ανδρικών μορίων που τρέχουν καταπάνω τους μέσα στο τρομαγμένο σαστισμένο τους μυαλό.

7. Να συνεχίσω να τρώω κρέας ή να γίνω χορτοφάγος?

Από την αρχή της ιστορίας ο άνθρωπος έκανε συνεχώς σφάλματα όσον αφορά στα θέματα της ισότητας, σφάλματα τα οποία μετάνιωνε οικτρά αργότερα. Σκέψου, στην αρχή είχαμε: όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, εκτός από τους σκλάβους φυσικά. Στην πορεία έγινε, όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, εκτός από τους μαύρους φυσικά. Ουπς, κι αυτό έπρεπε να αλλάξει, όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, εκτός από τις γυναίκες φυσικά. Θέλω να πω, δεν αναρωτιέσαι έστω και λίγο τι μπορεί να κάνουμε λάθος στη σημερινή εποχή? Μήπως αυτό που κάνουμε λάθος σήμερα είναι ότι θεωρούμε πως όλες οι ζωές είναι ίσες,… εκτός από των ζώων φυσικά?

Είναι λίγο απλοϊκό το παραπάνω παράδειγμα κι εδώ που τα λέμε το να συγκρίνεις την ανθρώπινη καταπίεση με τα δικαιώματα των ζώων είναι κάπως τραβηγμένο, αλλά μήπως δεν το έχουμε σκεφτεί καλά το όλο θέμα?

8. Γιατί οι άνθρωποι κάνουν κακές πράξεις?

Τον Ιούλιο του 1961 ο Stanley Milgram ένας καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Γέιλ διεξήγαγε ένα πείραμα. Ήθελε να δει πόσο πρόθυμοι θα ήταν οι συμμετέχοντες να υπακούσουν σε έναν ανώτερο και να προβούν σε πράξεις που έρχονταν σε αντίθεση με τη συνείδησή τους. Έφτιαξε ένα δωμάτιο στο οποίο βρισκόταν ο ανυποψίαστος συμμετέχοντας μαζί με ένα τύπο με άσπρη ποδιά που υποτίθεται πως ήταν υπεύθυνος για όλο το πείραμα, ήταν ο "ανώτερος". Με απλές προστακτικές εντολές ο ανώτερος διέταζε τον συμμετέχοντα να πατά ένα κουμπί το οποίο έστελνε ηλεκτρισμό σε έναν άνθρωπο στο διπλανό δωμάτιο. Οι κραυγές πόνου και διαμαρτυρίας του ανθρώπου που δεχόταν τον ηλεκτρισμό έφταναν στα αυτιά του συμμετέχοντα, ήξερε δηλαδή ότι κακοποιεί έναν άνθρωπο. Η συντριπτική πλειοψηφία συνέχισε να πατάει το κουμπί, υπακούοντας πειθήνια στον ανώτερο αγνοώντας τις φωνές πόνου, οι οποίες μπορεί μεν να τους αναστάτωναν αλλά δεν τους απέτρεπαν από το να συνεχίσουν.

Ο ανώτερος φορούσε μόνο μια άσπρη ποδιά και χρησιμοποιούσε μόνο απλές φράσεις όπως, σε παρακαλώ συνέχισε, είναι απαραίτητο για το πείραμα να συνεχίσεις, το πείραμα σε χρειάζεται να συνεχίσεις, δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να συνεχίσεις. Υπακούοντας σε αυτές τις εντολές οι περισσότεροι συμμετέχοντες βασάνιζαν το συνάνθρωπό τους, χωρίς να ζητάνε περαιτέρω εξηγήσεις.

Οι άνθρωποι λοιπόν, αν εξαιρέσουμε τις ψυχοπαθολογικές συμπεριφορές και τους εγκληματίες, προβαίνουν σε κακές πράξεις απλά επειδή υπακούν σε κάποια αρχή ή μορφή εξουσίας, χωρίς να το έχουν πολυσκεφτεί.

Μια άλλη εξήγηση έρχεται από ένα βρετανό ανθρωπολόγο τον Robin Dunbar. Ο Dunbar έκανε μελέτες στις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους σε συνδυασμό με περιοχές του εγκεφάλου τους και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να συναναστραφεί κοινωνικά με ένα μέσο όρο 150 ανθρώπων. Με 150 άτομα περίπου ο καθένας μας μπορεί να κάνει παρέα, να συνεργαστεί, να προσπαθήσει να ξαναεπικοινωνήσει σε περίπτωση που έχουν χαθεί, να πάει για καφέ ή να κάνει τσατ στο ίντερνετ. Τόσους αντέχει να δεχτεί το ανθρώπινο μυαλό.

Τα υπόλοιπα δισεκατομμύρια ανθρώπων που δεν ανήκουν στην ομάδα των 150 δε μας ενδιαφέρουν. Δε δίνουμε δεκάρα ακόμα κι αν τους χτυπήσει μετεωρίτης σήμερα κιόλας. Ο ζητιάνος στο δρόμο?, πφ δεν είναι γνωστός μας, τον προσπερνάμε χωρίς δεύτερη ματιά. Ο Πακιστανός? να γυρίσει γρήγορα στη χώρα του. Ο γείτονας? φασαριόζος, να ξεκουμπιστεί να ησυχάσουμε. Οι ολυμπιακοί? να πνιγούν όλοι στο λιμάνι τους. Οι ευρωπαίοι? κρυόκωλοι φλώροι. Οι μαύροι? πίθηκοι. Οι κινέζοι? κιτρινιάρηδες.

Είναι τόσο δύσκολο να συμπονέσουμε παραπάνω από 150 άτομα. Ακόμα κι αν δεις κάποιον άγνωστο  σε σένα άνθρωπο να υποφέρει, κι αυτό σε στεναχωρήσει και σε αναστατώσει, κατά πάσα πιθανότητα δε στεναχωριέσαι για τον συγκεκριμένο άγνωστο άνθρωπο αλλά υποσυνείδητα έχεις βάλει τον εαυτό σου ή κάποιον οικείο σου στη θέση του και γι’αυτό κλονίστηκες.

Παιδιά πεθαίνουν στην Αφρική αυτή τη στιγμή που μιλάμε και δε δίνει κανείς δεκάρα, πώς είναι δυνατόν? Το i-phone που αγόρασες και είναι μια μαλακία και κάνει 800 ευρώ, αν το πούλαγες θα εμβολιάζονταν 800 παιδάκια στην Αφρική. Θα σωζόντουσαν 800 ζωές. Κάθε μέρα που περνάει και εξακολουθείς να μην πουλάς το i-phone σου είναι σαν να σκοτώνεις 800 παιδάκια. Σόρι, αλλά οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους. i-Δολοφόνε!

Μια ενδιαφέρουσα θεωρία που είχα διαβάσει πρόσφατα ονόμαζε τις έρευνες του Dunbar σαν το φαινόμενο Βαβέλ. Θυμάσαι την ιστορία στην Παλαιά Διαθήκη, που ήθελαν οι άνθρωποι να χτίσουν έναν πύργο που να φτάνει το Θεό και ο Θεός για να τους τιμωρήσει τους έκανε να μιλάνε διαφορετικές γλώσσες και μετά δε μπορούσαν να συνεννοηθούν και δε χτίστηκε ποτέ? Η θεωρία λέει πως η «κατάρα» δεν ήταν οι πολλές διαφορετικές γλώσσες, αλλά ο αριθμός Dunbar  η ανικανότητά μας να συμπάσχουμε με περισσότερα από περίπου 150 άτομα.

Η αδυναμία μας να συμπονέσουμε και να δούμε σαν ισότιμους στη ζωή, τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας, είναι ίσως ο λόγος που όλοι τρώγονται και τσακώνονται μεταξύ τους. ΚΚΕ-χρυσαυγίτες, συριζαίοι-νεοδημοκράτες, παναθηναϊκοί-ολυμπιακοί, ηρακλιώτες-χανιώτες, ξανθές-μελαχρινές, άσπροι-μαύροι, στρειτ-γκει, Λάρισα-Βόλος. Δεν είναι οι διαφορετικές απόψεις η αιτία της διαμάχης, είναι η κατάρα μας να θέλουμε να εντασσόμαστε υποσυνείδητα σε μια ομάδα 150 ατόμων και να πολεμάμε όλους τους υπόλοιπους.

Ο αριθμός 150 είναι απλά ο μέσος όρος, δεν είναι απόλυτος. Σύμφωνα με τη θεωρία του Dunbar ια άλλους ανθρώπους ο αριθμός αυτός των οικείων ανθρώπων μπορεί να είναι πολύ πιο μικρός και για άλλους πολύ μεγαλύτερος.

9. Γιατί μας αρέσουν τα θρίλερ?

Κάθεσαι στον καναπέ του σπιτιού σου και βλέπεις ένα θρίλερ. Το οπτικό νεύρο του ματιού σου λαμβάνει από την οθόνη την εικόνα του δολοφόνου με το μπαλτά και τη μεταφέρει στον εγκέφαλό σου για να την επεξεργαστεί. Ο εγκέφαλος με τη σειρά του εκτελεί δύο διεργασίες. Μια αργή και μία γρήγορη. Στην πρώτη διεργασία, την αργή, ο πρόσθιος λοβός σου αξιολογεί την απειλή, συνειδητοποιεί ότι βλέπεις απλά μια ταινία, ότι ο δολοφόνος είναι απλά ένας ηθοποιός κι ότι εδώ που τα λέμε το μεικ-απ του δεν τον κάνει και τόσο τρομακτικό.

Στη δεύτερη διαδικασία όμως, η οποία είναι πολύ πιο γρήγορη, την εικόνα του δολοφόνου την επεξεργάζεται η αμυγδαλή, μια περιοχή του εγκεφάλου που μοιάζει με αμύγδαλο και ασχολείται με τα έντονα συναισθήματα. Η αμυγδαλή ως πιο «γρήγορη» ενεργοποιεί το μηχανισμό «πάλης ή φυγής», το γνωστό και fight or flight, σε περίπτωση που η απειλή είναι αληθινή. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου έχει απελευθερώσει γύρω στις 30 διαφορετικές ορμόνες για να σε προετοιμάσουν για δράση. Αναπνέεις γρηγορότερα λαμβάνοντας περισσότερο οξυγόνο, η παραγωγή ινσουλίνης αναστέλλεται ώστε ο εγκέφαλος να δεχτεί περισσότερη γλυκόζη και να υπερλειτουργήσει, η καρδιά χτυπάει πιο γρήγορα για να στείλει αίμα στους μύες και να είναι σε ετοιμότητα να σε προστατεύσουν.

Μέχρι ο «αργός» πρόσθιος λοβός να καταφέρει να ηρεμήσει τη «γρήγορη» υστερική και φοβιτσιάρα αμυγδαλή εσύ: έχεις ιδρώσει με κρύο ιδρώτα για να «δροσιστεί» το σώμα σου από την υπερβολική αιμάτωση που προκάλεσε η ταχύπαλμη καρδιά , έχεις χλωμιάσει, και οι κόρες των ματιών σου έχουν διασταλεί για να μπορέσεις να διακρίνεις περισσότερους κινδύνους στο σκοτάδι, ενώ περισσότερες λειτουργίες όπως η πέψη έχουν πάψει να λειτουργούν για μη δεσμεύσουν ενέργεια από άλλες σημαντικότερες. Αφού γίνουν όλα αυτά, έρχεται μετά ο πρόσθιος λοβός και στα εκλογικεύει λέγοντας «έλα παιδιά χαλαρώστε, μια ταινία είναι, chill».

Ένας λόγος λοιπόν που μας αρέσει να τρομάζουμε είναι ότι τη βρίσκουμε με αυτό το κοκτέιλ ορμονών και την έντονη διέγερση και ετοιμότητα που μας προκαλούν, σε συνδυασμό με την καθησυχαστική αίσθηση ανακούφισης που έρχεται μετά, ότι όλα οκέι, μια ταινία είναι μόνο. Κι αν προσθέσεις σε αυτά και την έκλυση ενδορφινών και ντοπαμίνης, αναλγητικές κατά κύριο λόγο ορμόνες που προκαλούν ευφορία –και οι οποίες είναι ένας μηχανισμός άμυνας του οργανισμού που βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού για να αντιμετωπίσει ένα επικείμενο και πιθανώς επώδυνο χτύπημα από το πράγμα που σε τρόμαξε (ο οποίος τελικά πόνος δεν έρχεται ποτέ και μένει μόνο η αναλγητική μαστούρα των ενδορφινών)- καταλαβαίνεις γιατί τη βρίσκουμε τόσο πολύ με το να μας τρομάζουν.

Ο πρόσθιος λοβός του εγκεφάλου που ασχολείται με την εκλογίκευση του ερεθίσματος που μας τρόμαξε δεν είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένος στα παιδιά και γι’αυτό τα παιδιά τρομάζουν πιο εύκολα. Τα θρίλερ λοιπόν είναι ωραία μόνο για τους ενήλικες. Κι αν μερικοί ενήλικες τρομάζουν ακόμα με θρίλερ τότε σημαίνει ότι είναι ακόμα παιδιά!

Ή φλώροι.

10. Ροχαλίζουν τα ζώα?

Το ροχαλητό συμβαίνει όταν οι μαλακοί ιστοί στο λάρυγγα ή στη μύτη μπλοκάρουν τους αεραγωγούς σου και καθώς αναπνέεις με δύναμη κατά τη διάρκεια του ύπνου, ο αέρας τους κάνει να πάλλονται και να χτυπάνε μεταξύ τους, δημιουργώντας έτσι τον χαρακτηριστικό ήχο του ροχαλητού. Προσωπικά έχω δει σκύλο να κοιμάται στο δρόμο και να ροχαλίζει. Προφανώς τον έδιωξε η γυναίκα του από το κρεβάτι γιατί δεν άντεχε άλλο. Τα θηλαστικά γενικά είμαστε τα μόνα ζώα που ροχαλίζουν, κι αυτό συμβαίνει εξαιτίας της κοινής δομής του προσώπου και του τραχήλου μας. Έχουμε κοινά χαρακτηριστικά γιατί λόγω αυτών μπορούμε και θηλάζουμε.

Τα ψάρια δε ροχαλίζουν, γιατί αναπνέουν μέσα από τα βράγχια. Και ναι, τα ψάρια κοιμούνται.

11. Είναι οι πρόσφατες ταινίες του Μπάτμαν η καλύτερη μεταφορά ήρωα κόμικ στη μεγάλη οθόνη?

Η σύντομη απάντηση είναι όχι. Η μακροσκελής απάντηση είναι φυσικά και όχι, ήρθα να δω ταινία με σούπερ-ήρωα όχι να  πέσω σε κατάθλιψη. Αν πήγαινες στα Village, μαζί με το εισιτήριο σου και το κουπόνι για τα Fridays, θα σου έδιναν και μια συνταγή για αντικαταθλιπτικά. Οι ταινίες του Νόλαν με τον Μπάτμαν είναι υπερβολικά βαριές και πομπώδεις.  Δε λέω, έχουν αρκετές υπερ-γαμάτες σκηνές αλλά ντάξει, ριλάξ λιγάκι. Το να ονομάζεις τον Μπάτμαν Σκοτεινό Ιππότη είναι σαν να λες τον Παπα-Στρούμφ Μπλε Πατριάρχη: δεν ξεγελάς κανέναν. Η ιστορία του Μπάτμαν είναι μια παιδική ιστορία για ένα δισεκατομμυριούχο που ντύνεται σαν νυχτερίδα και ρίχνει μπουνιές στη μύτη εγκληματιών. Το να τον βάζεις ντυμένο με τα πέτσινα και τη μπέρτα να συζητά σοβαρά σε ταράτσες μπροστά σε ένα μουντό σκηνικό, με δυστυχισμένους συμπρωταγωνιστές και παντού στην πόλη από κάτω να κυκλοφορεί μιζέρια, δυστυχία και εγκληματίες, μου δημιουργεί σχιζοφρένεια, δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω.

12. Είναι οι μπανάνες ραδιενεργές?

Οι μπανάνες είναι πλούσιες σε κάλιο(potassium) το οποίο είναι απαραίτητο σε πολλές βιολογικές διεργασίες  που γίνονται μέσα στο σώμα μας όσο εμείς ανυποψίαστοι κυκλοφορούμε σε αυτό τον πλανήτη με τα παράξενα κουρέματά μας και τα άβολα παπούτσια μας. Όμως κάποια από τα άτομα του καλίου είναι ραδιενεργά –δηλαδή όταν διασπώνται εκπέμπουν βήτα και γάμα ακτινοβολία. Αυτό είναι ευρέως αποδεκτό από όλη την επιστημονική κοινότητα, δεν είναι αστικός μύθος. Η δημοτικότητα μάλιστα της μπανάνας σαν μονάδα μέτρησης της ακτινοβολίας οδήγησε στη δημιουργία του BED(Banana Equivalent Dose) δηλαδή την Ισοδύναμη Δόση Μπανάνας για να μετράμε τη ραδιενέργεια. Έτσι μια έκθεση σε ραδιενεργά υλικά μετριέται σε κλίμακα από το χαμηλότερο που είναι μια μπανάνα έως το μεγαλύτερο που είναι το πυρηνικό ολοκαύτωμα.  

Για να πάρεις μια ιδέα για τη ραδιενέργεια της μπανάνας αναλογικά, η διαρροή στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκοσίμα ήταν ισοδύναμη με 75 εκατομμύρια μπανάνες. Αν φας γύρω στις 200 μπανάνες θα δεχτείς ακτινοβολία όση μια ακτινογραφία θώρακος!

Τίποτα πια δε μπορείς να εμπιστευτείς στις μέρες μας. Ούτε καν τα βαμπίρ.

Μέχρι πριν μια βδομάδα το μόνο που ήξερα για τις ταινίες Twilight, ήταν ότι επρόκειτο για μια ερωτική ιστορία φαντασίας φτιαγμένη για έφηβες, κάτι που από μόνο του αρκούσε να με κάνει να μην θέλω να τις δω. Πρόσφατα, εκεί που έψαχνα ταινίες -κατά προτίμηση θρίλερ αλλά κάπως girl-friendly για να μπορώ να τις δω με το κορίτσι- στις λίστες που έβρισκα στο ίντερνετ έπεφτα συνέχεια πάνω στο Twilight. Έψαξα λίγο παραπάνω την πλοκή των ταινιών και κατάλαβα ότι ήταν πολύ χειρότερο απ’ότι είχα φανταστεί.

Το κεντρικό θέμα των ταινιών υποτίθεται πως είναι η εγκράτεια, η σεξουαλική αποχή από το σεξ. Η ηρωίδα, η Μπέλα, σε 4 τρίωρες ταινίες προσπαθεί να αποφασίσει αν θέλει να χάσει την παρθενιά της από ένα βαμπίρ ή ένα λυκάνθρωπο. Προφανώς, δε μπορεί να βγει ένα απλό ραντεβού με τον ένα και μετά με τον άλλο, ώστε να αποφασίσει με την ησυχία της, όπως θα έκανε κάθε φυσιολογικός άνθρωπος. Ούτε δυστυχώς μπορεί να πάει στο κρεβάτι και με τους δύο ταυτόχρονα, κάτι που πίστεψέ με θα βελτίωνε την ταινία.

Κάπου διάβασα ότι οι κριτικοί παρόλο που έθαψαν τα βιβλία της συγγραφέως στα οποία βασίστηκαν οι ταινίες, επιβράβευσαν το κρυφό μήνυμα της εγκράτειας που προσπαθούσε να περάσει στα νέα κορίτσια, το «μην του κάτσετε πριν το γάμο» υποβόσκων νόημα, κάτι πολύ παράξενο αν σκεφτείς ότι σε 3 βιβλία η ανήλικη πρωταγωνίστρια προσπαθεί να αποφασίσει αν θα πηδηχτεί με ένα λύκο ή μια νυχτερίδα. Η Μπέλα δεν εκδηλώνει κανένα ενδιαφέρον για φυσιολογική ανθρώπινη επαφή με ένα φυσιολογικό άνθρωπο, που να μην κουβαλάει κάποια αρχαία κατάρα. Όχι, ή θα είναι μαγικά φανταστικά πλάσματα βγαλμένα από την κόλαση ή τίποτα γι’αυτήν. 

Κι απ’ότι κατάλαβα διαλέγει τη νυχτερίδα στο τέλος, τη χειρότερη δυνατή επιλογή, μιας και αφού είναι βαμπίρ, δεν είναι μια απλή νυχτερίδα αλλά μια 200 χρόνων νυχτερίδα και μάλιστα μισοπεθαμένη. Αν σκεφτείς ότι η Μπέλα ξεκινά τις ταινίες όντας ανήλικη, η διαφορά ηλικίας με το μορφονιό-βαμπίρ είναι κάπου 180 χρόνια, περίπου όση έχει κι ο Τσοχατζόπουλος με τη νυν γυναίκα του. Ειλικρινά, αν στο τέλος της τέταρτης ταινίας δεν έχουν μια μισάωρη ερωτική σκηνή με την Μπέλα στο νυφικό κρεβάτι να τρίβει το ζαρωμένο αποσυντιθέμενο κουφάρι μιας νυχτερίδας πάνω στα γεννητικά της όργανα πρέπει όλοι θεατές να κάνουν κατάληψη στα ταμεία των σινεμά και να ζητήσουν τα λεφτά τους πίσω.

Οπότε αν δεν μποϋκοτάρεις τις ταινίες λόγω του αηδιαστικού παιδόφιλου-νεκρόφιλου-κτηνοβατικού θέματός τους, πρέπει να τις μποϋκοτάρεις για το ότι καταστρέφουν την εικόνα των βαμπίρ και τα παρουσιάζουν σαν άκακα αγοράκια με απαλό δέρμα και λακ στο μαλλί που βγάζουν γκλίτερ στο ηλιόφως. 

Βαμπίρ στο Twilight όταν λούζεται με φως

Μαρτάκης όταν λούζεται

Αν ήμουν ο σκηνοθέτης της ταινίας σίγουρα θα σκεφτόμουν ότι κάτι έκανα λάθος αν ο Μαρτάκης είναι πιο τρομακτικός από ένα βρυκόλακα.

Με την παρακάτω σύντομη αναδρομή-σύγκριση θα καταλάβεις γιατί τα βαμπίρ είναι οι καλύτεροι μεταφυσικοί «κακοί» όλων των εποχών και είναι ιεροσυλία να τους εκ-φλωρεύουν. Οι βρυκόλακες είναι καλύτεροι από:

Τα φαντάσματα. Στις πιο φιλόδοξες στιγμές του ένα φάντασμα το πολύ πολύ να εμφανιστεί ξαφνικά στο δωμάτιό σου ενώ κοιμάσαι, με τη μορφή ενός φωσφοριζέ ολογράμματος της μορφής που είχε πριν πεθάνει και να παραπονιέται για τις συνθήκες του θανάτου του, ειδικά αν το σκότωσες εσύ. Αλλά αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να κάνει ένα φάντασμα: να παραπονιέται μάταια για την ατυχία του, σαν κάποιον που τηλεφωνεί στο τμήμα παραπόνων της Forthnet να γκρινιάξει γιατί αργεί η 24-άρα σύνδεση στο ίντερνετ (κάτι που πρόκειται να κάνω εγώ παρεμπιπτόντως).

Πολλές φορές τα φαντάσματα δε μπορούν να κάνουν ούτε καν αυτό, να εμφανιστούν δηλαδή μπροστά σου την ώρα που σηκώνεσαι για κατούρημα μες στη νύχτα. Αντ’αυτού κάνουν μικρούς θορύβους, κοπανάνε καμιά πόρτα ή σου ρίχνουν τα κατσαρολικά από το ράφι. Πφ, οι γείτονές μου είναι πολύ χειρότεροι απ’αυτό. Ακριβώς πάνω από το διαμέρισμά μου μένει μια οικογένεια Αλβανών που κάνουν χειρότερη φασαρία κι από χρυσαυγίτες σε διαδήλωση του ΚΚΕ. Καθημερινά ακούω ποδοβολητά, κοπανήματα και χοροπηδητά τόσο δυνατά που για κάποιες μέρες πίστευα ότι τα παιδιά τους είχαν ανακαλύψει στη ντουλάπα τους τον κόσμο της Νάρνια και έδιναν την τελευταία μάχη εναντίον των Καλορμίνων. Ευχαρίστως θα τους αντάλλαζα με ένα φάντασμα. Ακόμα κι αν το φάντασμα περνούσε κάθε τρεις και λίγο μέσα από τοίχους και προσπαθούσε να μου παγώσει το αίμα με κάθε του βλέμμα, θα ήταν προτιμότερο από τους γείτονές μου.

Τα ζόμπι. Τα ζόμπι –πτώματα με μηδενική νοημοσύνη που επανήλθαν στη ζωή και έχουν μια απίστευτη πείνα για ανθρώπινα μυαλά- είναι πολύ ενδιαφέροντες «κακοί» λόγω της έξυπνης αλληγορίας που παρουσιάζουν για τον αέναο καταναλωτισμό και την κανιβαλιστική σύγχρονη κοινωνία όπου ο ένας «τρώει» τον άλλο. Είναι επίσης και μια εκπληκτική μετεξέλιξη του μύχιου φόβου της ανθρωπότητας για την εξάπλωση θανατηφόρων ιών. Μόνο που για να κολλήσεις τον ζόμπι-ιό δεν αρκεί να φταρνιστεί κάποιος στο αυτί σου σε ένα γεμάτο λεωφορείο. Θα πρέπει το λιγότερο να σου δαγκώσει την καρωτίδα.

Αλλά τα ζόμπι είναι απλά αυτό: άμυαλα πεινασμένα πτώματα που κινούνται σαν συγκαμένα. Πιο επιθετικούς πεινασμένους ανθρώπους έχω δει στα σουβλατζίδικα της γειτονιάς μου. Αν ξεσπάσει επιδημία ζόμπι, αρκεί να κλειδωθείς σπίτι σου παρέα με τις κονσέρβες σου και τη συλλογή σου με τα dvd και μια χαρά θα επιβιώσεις.

Τις μούμιες. Οι μούμιες στην ουσία είναι ζόμπι τυλιγμένα σε ιατρικές γάζες. Στη σύγχρονη εποχή, τη μούμια του Τουταγχαμών άνετα θα τη μπέρδευες με έναν ασθενή του ΚΑΤ ύστερα από τροχαίο. Έχοντας καλυμένο όλο το σώμα, ακόμα και το στόμα τους, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να τριγυρίζουν αργά από δω κι από κει με τα χέρια τεντωμένα προσπαθώντας να σε αγκαλιάσουν μέχρι θανάτου. Είναι γελοία μη απειλητικές. Μόνο αν είχαν στύση θα μπορούσαν να μοιάζουν πιο επικίνδυνες. Αλλά το ίδιο θα συνέβαινε και με τον Μίκυ Μάους.

Οι μανιακοί δολοφόνοι. Οκέι, οι μανιακοί δολοφόνοι στην πραγματική ζωή είναι αρκετά τρομακτικοί. Αλλά εμείς μιλάμε για τις ταινίες, και στις ταινίες οι μανιακοί δολοφόνοι παρουσιάζονται σαν εκλεπτυσμένα και καλλιεργημένα άτομα, που πίνουν ακριβά κόκκινα κρασιά και απαγγέλουν στίχους του Σέξπηρ και ατάκες του Όσκαρ Ουάιλντ. Τι στην ευχή είσαι, δολοφόνος που διψάει για αίμα χωρίς αιτία ή ο Αλέξης Κωστάλας στο δεύτερο πρόγραμμα της ΕΡΤ? Οι μανιακοί της προκοπής απολαμβάνουν να ξεκοιλιάζουν ανθρώπους, δε ψάχνουν να βρουν ευχαρίστηση κι ενδιαφέρον παίζοντας παιχνίδια ποντικιού-γάτας με τον χωρισμένο αλκοολικό ντετέκτιβ που τους κυνηγά. Άσε τα τερτίπια και πήγαινε στραγγάλισε ανθρώπους αλλιώς χέστο. Γίνε μανιακός ψαράς ή μανιακός κομμωτής σκύλων. Ακόμα κι αυτό θα ήταν πιο ενδιαφέρον κακός σε ταινία.

Βλέπεις? Κανείς από τους παραπάνω δε θα μπορούσε να συγκριθεί με τα βαμπίρ. Τους βρυκόλακες. Τον κόμη Δράκουλα. Την παλιά εποχή, τα βαμπίρ ήταν βλοσυροί, άκαμπτοι τύποι με άψυχο απειλητικό βλέμμα και μολδαβική προφορά, εξέπεμπαν ένα μυστήριο που άγγιζε τα όρια του ερωτισμού, έναν απαγορευμένο σεξουαλικό μαγνητισμό. Τώρα, οι δημιουργοί ταινιών έχουν κάνει τους βρυκόλακες να έχουν γαμημένα αισθήματα. Είναι μοναχικοί και βασανισμένοι, νιώθουν πως δεν τους αγαπάει κανείς και δεν τους παίζουν τα άλλα παιδάκια και περνάνε την πιο πολύ ώρα της ταινίας να κοιτάνε τα παπούτσια τους παρά να ρουφάνε το αίμα ανθρώπων. Οι σωστοί βρυκόλακες κοιτάνε τα παπούτσια τους μόνο όταν πατάνε με αυτά το λαρύγγι κάποιου άτυχου χωρικού που έκανε το λάθος να κυκλοφορήσει μόνος του το βράδυ στο δάσος.

Τα σύγχρονα βαμπίρ βγαίνουν σε δύο γεύσεις: ασεξουαλικοί κλαψιάρηδες έφηβοι (Twilight) ή μελαχρινοί εσωστρεφείς τύποι γεμάτοι βάσανα και όρεξη για σεξ (True Blood). Όλοι με ψυχολογικά θέματα. Όλοι μορφονιοί με ωραίο μαλλί και σέξυ βλέμμα. Σόρι που δε χέζω τα παντελόνια μου από φόβο.

Είναι μια ντροπιαστική εξέλιξη ενός τέρατος που προέκυψε αρχικά από την αληθινή ιστορία του Βλαντ Δράκουλα ή αλλιώς Βλαντ ο Ανασκωλοπιστής, έναν τύπο που με χαρά έτρωγε το μεσημεριανό του ενώ παρακολουθούσε έναν Τούρκο στρατιώτη να γίνεται σουβλάκι τσουλώντας σιγά σιγά σε ένα παλούκι στο οποίο ήταν καρφωμένος, κάθε φορά που κουνούσε χέρια και πόδια με ένταση από τον πόνο και τον τρόμο να χώνεται όλο και πιο βαθιά προς το έδαφος. Ο Βλαντ θα καθόταν χαλαρός, χαμογελαστός και ικανοποιημένος ανάμεσα σε αυτό το δάσος από ανθρώπινα κεμπάπ τρώγοντας αμέριμνος το μπέργκερ του από βίσωνα ή ό,τι άλλο έτρωγαν τότε τελοσπάντων.

Αν ερχόταν αντιμέτωπος ο Robert Pattison (πρωταγωνιστής του Twilight) με αυτό το θέαμα, δε θα μπορούσε να φάει ούτε μια μπουκιά από τα σπαράγγια του και το φιλετάκι σολομού του. Θα του σηκώνονταν κάγκελο οι λίγες τρίχες από το μικρό εφηβικό του μουστάκι ακόμα κι αν τα έβλεπε όλα αυτά από την 50-αρα τηλεόρασή του στην ασφάλεια του σπιτιού του.

Υ.Γ. Αφιερωμένο το παρακάτω τραγούδι στο κορίτσι που λείπει αυτές τις μέρες. Ο μόνος τρόπος για να ξεχνάω λίγο το κενό που άφησε, είναι να γράφω αυτές τις χαζομάρες για βαμπίρ και φαντάσματα στο blog.