Ο μεγάλος ξεριζωμός

Μετακομίσαμε, ο αδερφός κι εγώ φύγαμε από το σπίτι των γονιών και πλέον συγκατοικούμε all by ourselves. Έφτασε η στιγμή οι μικροί νεοσσοί να απογαλακτιστούν, να ανοίξουν τα φτερά τους, να πετάξουν από την ασφαλή φωλίτσα των γονιών τους και να βγουν στην κοινωνία.

Έτσι οι νεοσσοί αδερφός κι εγώ πήραμε όλο μας το βιος, αποχαιρετήσαμε με δάκρυα συγκίνησης τους γονείς και το παλιό μας σπίτι, είπαμε αντίο στην πατρική μας φωλίτσα, στην εστία που για πάντα θα στεγάζει αναμνήσεις από τα παιδικά κι εφηβικά μας χρόνια και μετακομίσαμε.

Μεταφερθήκαμε στο απέναντι σπίτι από το διαμέρισμα των γονιών. Η εξώπορτά μας απέχει από την εξώπορτα του σπιτιού των γονιών 3 μέτρα. Ούτε καν σε άλλο όροφο δεν πήγαμε for Christ’s sake. Η ζωή μου είναι συναρπαστική I know.

Still, technically ζούμε σε ένα άλλο σπίτι all by ourselves. Η μπατσίνα που προηγουμένως το νοίκιαζε έφυγε παραπονούμενη ότι το σπίτι ήταν πολύ ζεστό για τα γούστα της κι ότι είχε κατσαρίδες, 2-3 από τις οποίες μας τις έφερε σε μια χαρτοπετσέτα για του λόγου το αληθές. Η τύπισσα κουβαλούσε σιδερικό και φοβόταν τις κατσαρίδες?

Έτσι αντί να ψάξουμε νέο ενοικιαστή καθαρίσαμε το σπίτι, βάψαμε τα καινούργια μας δωμάτια, κατεβάσαμε από μια κήλη ο καθένας μετακινώντας τα γραφεία και τις βιβλιοθήκες μας, ρίξαμε σε κάθε γωνιά ραδιενεργό Teza να εξαλείψουμε κάθε ίχνος αραχνοειδούς και εντόμου και εγκατασταθήκαμε μόνιμα στη νέα κατοικία. Πλέον απολαμβάνουμε την πολυτέλεια να έχουμε ζεστό σπιτικό φαγητό σε απόσταση μιας πόρτας, ενώ διατηρούμε την ιδιωτικότητα και την αυτονομία μας, χωρίς για παράδειγμα να έχεις έγνοια να μην σηκωθείς να κατουρήσεις στις 3 τα ξημερώματα γιατί θα ξυπνήσει η μάνα από το μέσα δωμάτιο και θα νομίζει ότι είσαι άρρωστος και μπορεί να σε πείραξε κάτι που έφαγες και θα σε ρωτήσει με τρεμάμενη φωνή αν είσαι καλά και γιατί παιδί μου πας τουαλέτα μες στη μαύρη νύχτα κι εσύ με αγανάκτηση θα πεις «γιατί έτσι μου ήρθε και χέστηκα ρε μάνα, ωωω πια» και μετά θα ξεκινήσει λογύδριο-κύρηγμα καλά να πάθεις, με τις σαβούρες που πάτε και τρώτε εσείς οι νέοι και δεν εκτιμάτε το αγνό σπιτικό φαγητό και δε μας αγαπάτε εμάς τους γονείς που χαλί γινόμαστε να μας πατήσετε εσείς οι αχάριστοι και πότε θα πάρεις πτυχίο.

Με τη μετακόμιση έκανα ένα γερό ξεκαθάρισμα στη σαβούρα που μάζευα στο γραφείο μου όλα αυτά τα χρόνια και παρατηρώντας τι είχα συγκεντρώσει όλον αυτό τον καιρό έκανα τις εξής 2 διαπιστώσεις. Πρώτον, ότι άπαξ και βρεθεί κάτι στην κατοχή μου, όσο άχρηστο και ασήμαντο μπορεί να είναι θα αρνηθώ να το πετάξω. Στα σκοτεινά, υγρά κι ανήλιαγα σκοτάδια των συρταριών μου ανακάλυψα στυλό των οποίων το μελάνι είχε στερέψει εδώ και χρόνια και παρόλαυτα τα φύλαγα, κακόγουστα μπρελόκ που δε σκόπευα να χρησιμοποιήσω ποτέ, αυτοκόλλητα Power Ranger και αποσυναρμολογημένα παιχνιδάκια από τα Lucky Toys ή τα Kinder έκπληξη. Πράγματα που δε θα είχαν καμία χρησιμότητα σε κανέναν, εκτός ίσως κι αν ποτέ κλείδωναν τον Μαγκάιβερ στο δωμάτιό μου και για να αποδράσει να χρειαζόταν ένα στυλό, ένα συνδετήρα, ένα μπρελόκ αλεπού και μια μίνι τσουλήθρα Ice Age από τα Kinder για να φτιάξει μια τηλεκατευθυνόμενη χειροβομβίδα ξέρω γω ή κάτι παρόμοιο.

Η δεύτερη διαπίστωσή μου είναι ότι πρέπει να πέρασα κάποια πολύ μίζερη περίοδο στη ζωή μου κατά τη διάρκεια της οποίας έκανα άσκοπες αγορές για να καλύψω το συναισθηματικό κενό που πρέπει να ένιωθα μέσα μου(no girlfriend obviously, or no serious hobbies) και τώρα έχω βρεθεί να έχω στην κατοχή μου περισσότερα βιβλία, DVD και ηλεκτρονικά παιχνίδια σε σχέση με το προσδοκόμενο όριο ζωής μου που μου απομένει για να μπορέσω να τα διαβάσω/δω/παίξω. Αυτά θα ζήσουν περισσότερο από μένα. Είναι άδικο, δεν έχουν ούτε αντίχειρες for crying out loud.

Είχα τη φαεινή ιδέα για παράδειγμα να αγοράσω το DVD box set της σειράς 21 Jump Street με τον Τζόνι Ντεπ, γιατί μου άρεσε πολύ αυτή η σειρά την εποχή που είχε κυκλοφορήσει κι έψαχνα απεγνωσμένα να ξαναδώ τα επεισόδια. Έτσι έδωσα γύρω στα 40 με 50 ευρώ για την κάθε σεζόν κι επειδή ήταν 5 οι σεζόν έδωσα συνολικά γύρω στα 200 με 250 ευρώ. Γυρνώντας σπίτι και τοποθετώντας το box set σε περίοπτη θέση στο γραφείο μου έκανα το λάθος να κοιτάξω στο πίσω μέρος του κουτιού και να δω ότι αποτελείται από 103 επεισόδια, δηλαδή από 45 λεπτά το επεισόδιο μιλάμε για 80 ώρες σειράς. 80 ώρες! Αυτό μπορεί να διαρκούσε περισσότερο κι από γάμο της Άντζελας Δημητρίου. Η αφοσίωση που απαιτούσε η σειρά ήταν εξουθενωτική κι αγχωτική.

Επιπλέον είχα παραλείψει το γεγονός ότι μπορεί η σειρά να φαινόταν συναρπαστική τις αρχές του ’90 αλλά seriously όσο και να σου αρέσει ο Τζόνι Ντεπ, με την αλλαγή της δεκαετίας άλλαξε και η μόδα με αποτέλεσμα να μην αντέχεις να παρακολουθήσεις πάνω από 5 λεπτά γιατί βλέπεις συνεχώς κάτι τέτοιες εικόνες:

(δες τι φοράει η κοπέλα της παρέας -έχει περισσότερα παράσημα καρφιτσωμένα πάνω της απ'όσα φόραγε ο Σεφερλής όταν έκανε τον Αστυνόμο Θεοχάρη)

Παρακολουθείς τη σειρά και είναι αδύνατον να μη σου έρθει η επιθυμία να αναφωνήσεις: «Ιιιιιου, Κάποιος να καλέσει την fashion police! Ποιος τυφλός σε έντυσε εσένα?» οδηγώντας σε στο σημείο να βαρέσεις τέτοια κρίση λες και είσαι ο Κοτέντος και μόλις είδες ένα μοντέλο σου να έχει συνδυάσει κίτρινο με πράσινο ξέρω γω που δεν ταιριάζει, ή να είσαι ο Τρύφων Σαμαράς και να βλέπεις αποτυχημένη περμανάντ.

Τα βιβλία και τα DVD που αγοράζουμε χωρίζονται σε 2 κατηγορίες: σε αυτά που τα αγοράζουμε επειδή θέλουμε πολύ να τα δούμε/διαβάσουμε και σε αυτά που τα αγοράζουμε επειδή νομίζουμε ότι πρέπει να τα δούμε/διαβάσουμε. Έτσι την είχα πατήσει πριν καιρό με τον Ηλίθιο του Ντοστογιέφσκι. Το αγόρασα αφενός γιατί το Έγκλημα και Τιμωρία του ίδιου συγγραφέα με είχε συναρπάσει κι αφετέρου γιατί πίστευα ότι το βιβλίο αυτό ανήκει σε αυτά τα «αριστουργήματα» που σε κάνουν πιο έξυπνο (συλλογισμός ο οποίος έρχεται σε αντίθεση με τον τίτλο του βιβλίου) ή τουλάχιστον σε κάνουν να φαίνεσαι πιο έξυπνος σε αυτόν που κάθεται δίπλα σου στο μετρό όταν το διαβάζεις ή σε αυτόν που το βλέπει στο κομοδίνο του δωματίου σου. Το αγόρασα, διάβασα τις πρώτες 15 σελίδες, το σκυλοβαρέθηκα και το παράτησα. Μετά από κάτι μήνες, είχα ξεχάσει ότι το είχα αγοράσει και απορρίψει οπότε το ξαναγόρασα. Αυτό σημαίνει ότι δεν το έχω διαβάσει 2 φορές.

Και δεν το έχω διαβάσει αφενός γιατί δε μου κέντρισε το ενδιαφέρον κι αφετέρου γιατί έχει ανταγωνισμό από άλλα σπουδαία βιβλία που δεν έχω διαβάσει. Αστυνομικά, επιστημονικής φαντασίας, βιογραφίες, ιστορικά, παραιατρικά, έχω αγοράσει ένα σκασμό βιβλία και αρκετά τα έχω μισοδιαβασμένα ή ανέγγιχτα. Άσε που δε μπορώ να αγοράσω μόνο ένα βιβλίο τη φορά, θα αγοράσω τουλάχιστον 3 μαζί. Είναι λες και αντί για βιβλία, αγοράζω τούβλα για να εντοιχίσουν τη βιβλιοθήκη μου, σαν χελιδόνι που χτίζει τη φωλιά του.

Πρόσθεσε σε όλα αυτά την επανάσταση που έφεραν τα torrents και καταλήγεις με gigabyte σκληρού δίσκου από μιλιούνια ωρών με σειρές, ταινίες και τραγούδια. Για παράδειγμα ξοδέψαμε μήνες παρακολούθησης, αναμονής και συζητήσεων για το Lost και τι καταλάβαμε με το τέλος του? Παπάρια, ήταν τόσο ακαταλαβίστικο όσο και το γιατί ο Hurley δεν είχε χάσει ούτε ένα κιλό όλον αυτό τον καιρό στο νησί με τόσες στερήσεις και ταλαιπωρίες. House, The Event, Supernatural, Dexter, How I met your mother, Harry Potter, τα άπαντα του Σερλοκ Χολμς, καμια κατοσταριά βιβλίων του Στήβεν Κινγκ, της πουτάνας γίνεται στο δωμάτιό μου, τέτοια υπερπροσφορά ψυχαγωγίας δε νομίζω ότι ξανάγινε.

Και είναι και αυτά τα κλασικά αριστουργήματα που ο περίγυρος σε θεωρεί βλάσφημο αν δεν τα έχεις δει λες κι άμα δεν έχεις δει τη διάσωση του στρατιώτη Ράιαν θα πρέπει να σου αφαιρεθεί το δικαίωμα να ψηφίζεις ας πούμε (η οποία ντάξει είναι και γαμώ τις ταινίες, απλά I’m just saying). Την τριλογία ο Νονός? Δεν επιτρέπεται να μην το έχεις δει. Το Requiem for a dream με τις εκπληκτικές αλληγορίες του για τους εθισμούς και το επιβλητικό του soundtrack? Οπωσδήποτε κατέβασέ το τώρα. Και μετά βρίσκομαι εγώ στην άβολη θέση να πρέπει να επιλέξω ανάμεσα σε ένα 3ωρο πολεμικό ολοκαύτωμα ή σε 9 ώρες βιογραφίας μαφιόζικων οικογενειών ή σε μια δίωρη ψυχοπλακωματική ταινία όπου στο τέλος οι πρωταγωνιστές (WARNING: SPOILER AHEAD) παθαίνουν σήψη και ακρωτηριάζονται ή γίνονται πουτάνες ή τους κλείνουν στο ψυχιατρείο. Δεν επιλέγω κανένα από τα τρία, θα μου τα διέκοπταν με sms και τηλέφωνα ούτως ή άλλως και θα μου χάλαγαν το mood.

Οπότε να τα αγνοήσω και να δω κάτι πιο ελαφρύ όπως το νέο Shrek ή το Toy Story 3? Όχι, κάθονται κι αυτά και αραχνιάζουν σε μια γωνιά του σκληρού μου δίσκου γιατί νιώθω ένοχος που δεν έχω δει τον αριστουργηματικό Νονό πρώτα.

Τριγύρω μας ένας σκασμός από συνεχώς αυξανόμενα σε αριθμό βιβλία, ταινίες, σειρές, άλμπουμ, τραγούδια, εκπομπές, βιντεοπαιχνίδια, εφημερίδες, περιοδικά, site, νέα μπλογκς, νέα ποστ, e-mail, sms, τηλεφωνήματα, γράμματα, όλα αυτά ανταγωνίζονται μανιωδώς κι απεγνωσμένα για την προσοχή μας. Χωρίς να κουνηθώ εκατοστά από τη θέση μου έχω άμεση πρόσβαση μέσω του λάπτοπ μου να ακούσω την πλειοψηφία κάθε είδους μουσικής που έχει ηχογραφηθεί, να κατεβάσω και να δω κάθε φιλμ ή ερασιτεχνικό βίντεο που έχει γυριστεί ή να παραγγείλω οποιοδήποτε βιβλίο έχει γραφτεί.

Το αποτέλεσμα είναι ότι σχεδόν τίποτα από όλα αυτά δε μπορούμε να απολαύσουμε όπως πρέπει. Προτού καν ολοκληρώσεις τη μια σειρά/ταινία/βιβλίο έχεις μπριζωθεί από το μανιακό marketing κι έχεις βάλει να κατεβάζει την επόμενη σειρά/ταινία/βιβλίο. Υπάρχουν πάρα πολλά από το καθετί. Πληθώρα, υπερπροσφορά, υπερπαραγωγή. Κάνει το κεφάλι μου να γυρίζει.

Νομίζω πως αυτή η αχαλίνωτη υπερπαραγωγή είναι η λογοκρισία των καιρών μας. Σε μια εποχή που όλα επιτρέπονται και όλες οι φωνές ακούγονται, γεμίζουν τον κόσμο τριγύρω με κάθε λογής τσιχλόφουσκες-δημιουργίες, τριβελίζουν το μυαλό του πλήθους με συνεχές μάρκετινγκ και θάβουν οτιδήποτε αξιόλογο.

Well, there’s nothing we can really do about it οπότε ορίστε πώς είναι η νέα ανανεωμένη βιβλιοθήκη μου.

Έχει μόνο βιβλία της σχολής μου! (κι ένα κουκλάκι-τρελή αγελάδα κάτω από ένα κουκλάκι-γάιδαρο που χορεύει)

Κι εδώ το νέο μου λάπτοπ. 

Oh fucking yes, ξέρω ότι δε σε νοιάζει κι ότι σε απασχολούν σημαντικότερα πράγματα στη ζωή σου αλλά πήρα νέο ΟΛΟΔΙΚΟ μου λάπτοπ, χωρίς να χρειάζεται πλέον να το μοιράζομαι με τον αδερφό or anybody else for that matter (–οπότε αποθηκεύω άφοβα τα favourite links από youporn. :P)

                                                

Υ.Γ. Θα χρησιμοποιήσω αυτό το υστερόγραφο για να εκφράσω την οργή και την αγανάκτησή μου για μια αναίσχυντη κλοπή στην οποία έπεσα θύμα τις προάλλες. Πήγα κουνάμενος σινάμενος την Παρασκευή το βράδυ να φάω στο ιταλικό εστιατόριο Antonio στην πλατεία Εσπερίδων στη Γλυφάδα με όρεξη, κέφι και καλή διάθεση αλλά κατέληξα να σιχτιρίσω την ώρα που πάτησα το πόδι μου εκεί μέσα. Πολύ γλυκός ο χώρος, ευγενέστατος ο σερβιτόρος αλλά what the fuck man? Μου χρεώνεις 6 ευρώ δυο ψωροψωμάκια και μια κουταλίτσα από πολτό ελιάς με το καλημέρα σας? Έστω από ευγένεια ρώτα με πρώτα αν τα θέλω και μετά πέταξέ τα μου στο τραπέζι και καραχρέωσέ τα. Και μου ανοίγεις κι ένα Αύρα και μου το χρεώνεις 3 ευρώ. Δηλαδή με το που κάθεσαι έχεις χρεωθεί 9 ευρώ! Ας φόραγαν κουκούλες να μου έχωναν κι ένα πιστόλι στον κρόταφο και να μου τράβαγαν το πορτοφόλι, αυτό θα ήταν μια αξιοπρεπής ληστεία τουλάχιστον!

Θα μου πεις πληρώνεις το χώρο και το μέρος. Fuck me, είχε δέκα κάδρα πολύ ωραία σιγά τα αυγά, βάλε μου έστω στο λογαριασμό χρέωση για τα κάδρα μη μου βάζεις χρέωση για τα 2 ψωμάκια! Η βραδιά όπως θα φαντάζεσαι συνεχίστηκε στο ίδιο κλίμα με μια μικρή μαρουλοσαλάτα με ντομάτα και κρεμμύδι (στο μενού αυτή λεγόταν ανάμεικτη) η οποία χρεώθηκε 10 ευρώ και 4 ραβιόλια σαν κυρίως πιάτο από τα οποία έφαγα τα 3 με το ζόρι. I hate Antonio. -.-

Εκλοyes ή μάλλον εκλο-oh-no

Έκανα μια βόλτα τις προάλλες στην κεντρική πλατεία της Δάφνης καθώς περίμενα ένα ραντεβού που είχε αργήσει (τον Trikalo -αργεί περισσότερο κι από περίοδο σε έγκυο γυναίκα-) κι έπεσα πάνω σε μια προεκλογική επίσκεψη ενός υποψήφιου δημάρχου σε μια μεγάλη καφετέρια στο κέντρο της πλατείας.

Είχε σκάσει μύτη με το κοστουμάκι του και δίπλα τα τσιράκια του κι έλεγε συνέχεια «Καλημέρα, χαίρομαι που σας βλέπω» ενώ έσφιγγε χέρια που ξεπετάγονταν τριγύρω του, χέρια που άλλοι τα έτειναν διστακτικά κι άλλοι τα έτειναν αποφασισμένα και λαίμαργα προσπαθώντας να αποκτήσουν μια πιο προσωπική επαφή μαζί του για να νιώσουν λίγο ασφάλεια ότι γνωρίζουν έναν πολιτικό. Κάτι γιαγιάδες του έσφιγγαν το απαλό γραφειοκρατικό κι αδούλευτο χέρι του με τα δικά τους γερασμένα, τραχιά χεράκια και τον κοιτούσαν στα μάτια με θαυμασμό και δέος. Παραδίπλα δυο 20άρηδες κάπνιζαν τα στριφτά τους  χωρίς να κάνουν καν τον κόπο να γυρίσουν και να του χαρίσουν έστω μια ματιά.

«Σας ευχαριστώ, χαίρομαι πολύ που σας βλέπω» έλεγε και συνέχιζε να χαιρετάει. «Ωραίο μαγαζάκι αυτό ε?» ρώτησε κάποια στιγμή το ταβάνι ενώ έκανε πως παρατηρεί το χώρο γύρω του, προφανώς από αμηχανία. Μια γιαγιά τον πλησίασε με το εγγόνι της στο ένα χέρι και το καρότσι της λαϊκής στο άλλο. Έσερνε το μικρό να χαιρετήσει τον υποψήφιο δήμαρχο, λες και τον πήγε στο μητροπολίτη να πάρει την ευλογία του. «Επ, πόσο είσαι εσύ?» ρώτησε, το αγοράκι μουρμούρισε κάτι και μετά αυτός συνέχισε: «Τι ομάδα είσαι?».

Αφού είδε τι ωραίο ήταν το μαγαζί και ενημερώθηκε τι ομάδα ήταν ο μικρός, ο υποψήφιος δήμαρχος και τα τσιράκια του προχώρησαν στη διπλανή καφετέρια και μαζί τους κι εγώ. Σιγά σιγά άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι επαναλαμβάνεται ένα pattern... «Καλημέρα, χαίρομαι που σας βλέπω» άρχισε να λέει πάλι ο δήμαρχος. Έσφιξε μερικά γεροντίστικα χέρια, «Ωραίο μαγαζάκι αυτό ε?» ρώτησε πάλι το υπερπέραν, νέα γιαγιά με παιδάκι προσέγγισε from six o’clock, «Επ, πόσο είσαι εσύ?, Τι ομάδα είσαι?». Είχε προγραμματιστεί να λέει τις ίδιες και τις ίδιες φράσεις, είχε φορέσει το φιλικό, προεκλογικό του πρόσωπο και είχε μπει σε mode "χαμογελώ, σφίγγω χέρι και λέω τυπικούρες". Ενώ με τα τόσα "τι ομάδα είσαι?" ούτε δημοσκόπηση να έκανε για την προτίμηση των αθλητικών ομάδων στα παιδιά του δημοτικού.

Γενικά αντιπαθώ τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών. Τώρα που το καλοσκέφτομαι δε νομίζω πως συμπαθώ κανέναν, οπότε scratch that. Αντιπαθώ ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς. Για τον συγκεκριμένο υποψήφιο δήμαρχο όμως ένιωσα μια ελαφριά συμπόνοια, φαινόταν αμήχανος, άγαρμπος και διστακτικός μη ξέροντας πώς να φερθεί στους καθημερινούς ανθρώπους τριγύρω του. Μου θύμισε εμένα. Παλαιότερα ένιωθα άβολα ακόμα και αν ενώνονταν τυχαία τα βλέμματά με τους τριγύρω μου στο σούπερ-μάρκετ. Βρήκα τον τρόπο να επιβιώνω στις απαραίτητες επιφανειακές κοινωνικές μου επαφές με το να υιοθετώ μια αστεία, ανώριμη, φαφλατάδικη και μισανθρωπική περσόνα, 50% της οποίας ήμουν εγώ και 50% κωμικό μου υποκριτικό δημιούργημα.

Είχα δημιουργήσει μια προσωπικότητα που λειτουργούσε σαν ασπίδα προστασίας η οποία παρείχε αρκετή διασκέδαση και ψυχαγωγία στους άλλους ώστε να εμποδίσει τις άγνωστες παρέες στις οποίες βρισκόμουν από το να μου επιτεθούν και να με λιντσάρουν, και αρκετή ψυχολογική απόσταση σε μένα ώστε να μην κυλιστώ τρομοκρατημένος στο πάτωμα, σαν τρομαγμένο έμβρυο που το έφεραν στον κόσμο νωρίτερα απ’ότι έπρεπε και να ουρλιάζω κλαίγοντας τρομαγμένος από την άβολη κατάσταση του όλου πράγματος.

I mean, αν έστελνες εμένα σε μια καφετέρια να χαιρετήσω τους άγνωστους θαμώνες και να τους πω να με ψηφίσουν, είναι σίγουρο ότι σε λιγότερο από 5 δευτερόλεπτα θα σκαρφάλωνα πάνω στον ψηλότερο ψυγειοκαταψύκτη απειλώντας με ένα σπασμένο μπουκάλι όσους προσπαθούσαν να με κατεβάσουν από εκεί πάνω και θα αρνιόμουν να φύγω αν δεν έφευγαν πρώτα όλοι από το μαγαζί.

Με αυτές τις σκέψεις έφυγα από την ακολουθία του υποψήφιου δημάρχου και συνέχισα για μια βόλτα στην πλατεία (ναι ο Trikalos είχε αργήσει ΤΟΣΟ  –χαχα τον έχω δώσει στεγνά) παρατηρώντας αυτή τη φορά τις διάφορες προεκλογικές αφίσες τριγύρω.

Ορίστε τι είδα.

Το κλασικό λουκ «πέταξα το σακάκι στον ώμο για να δείξω ότι είμαι κουλ, άνετος, διαφορετικός, αντισυμβατικός και επαναστάτης, δε λογαριάζω πρέπει και μη, ψεύτικους τύπους και δήθεν συμπεριφορές, έχω το θάρρος να βγάλω το σακάκι και να το κρατήσω με τα δυο δάχτυλα πίσω από την πλάτη μου αντί να το ακουμπήσω σε κάποια κρεμάστρα γιατί απλά είμαι γα-μα-τος». Το σλόγκαν του συγκεκριμένου υποψηφίου τουλάχιστον είναι ειλικρινέστατο. «Δημιουργούμε την πόλη που μας αξίζει». Μπουρδέλο (αυτό τους αξίζει, αυτό έχουν δημιουργήσει).

Παρακάτω συνάντησα ένα από τα χιλιάδες φυλλάδια που ξεδιάντροπα και αναίσθητα βρωμίζουν τον τόπο μας αυτές τις μέρες. Απορώ πώς μπορούν να μιλάνε για καθαρούς δήμους άτομα που έχουν μετατρέψει ένα ολόκληρο rainforest σε φυλλάδια και τα πετάνε στους δρόμους και στα γραμματοκιβώτια με τέτοιο καμάρι λες και μοιράζουν λεφτά. 

Το φυλλάδιο είναι της υποψήφιας Παγώνας, η οποία όπως και πολλοί άλλοι υποψήφιοι παρουσιάζει τον εξής παραλογισμό. Τη λένε Παγώνα, αλλά οι φίλοι τη φωνάζουν Λία. Επαναλαμβάνω τη λένε Παγώνα και τη φωνάζουν Λία…! Ας μου πει κάποιος πώς στο διάολο γίνεται να βγαίνει το Λία από το Παγώνα! Όχι ας μου πει κάποιος κι εγώ υπόσχομαι να φάω το φυλλάδιο και να μην ξαναπω τίποτα για κανέναν υποψήφιο.

Αυτό είναι το κακό με τις εκλογές, είσαι γνωστός ρε παιδί μου στη γειτονιά σαν Μάκης ο Power Ranger. Ή οι φίλοι σου σε φωνάζουν Καίτη η ρουφήχτρα, ή Μπάμπης ο μακρύκαννος, ή Μιχαλάκης το Πόκεμον ξερω γω. Έτσι σε ξέρουν τόσα χρόνια, έτσι είσαι γνωστός στη γειτονιά. Αν μετά από καιρό γίνεις υποψήφιος τι θα γράφει το ψηφοδέλτιο? Ευάγγελος (Χαμηλολοκώλης) Παπαδόπουλος? Ή εγώ ας πούμε μπορεί να μη γουστάρω να με λένε Βασίλη και να θέλω να με φωνάζουν Αρθούρο ή Επαμεινώνδα ξέρω γω ή Τζιμπρίλ. Πάνω που τους έχω πείσει όλους τόσα χρόνια ότι είμαι μακρινός ξάδερφος του Τζιμπρίλ Σισέ κι ότι έχω δυνατό δεξί και πέος μαύρου έρχεται ένα ψηφοδέλτιο να αποκαλύψει σε όλους το πραγματικό μου όνομα, ενώ βάζει και σε παρένθεση το nickname με το οποίο είμαι γνωστός και για να κάνει σε όλους ολοφάνερη τη διαφορά!

Συνεχίζω να περπατάω παρακάτω και βλέπω ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα πολιτικής φανφάρας.

Κάτι τέτοια λέει και τον γιαουρτώνουν. Εδώ δεν πήγε κανένας φυλακή παρόλο που έκλεβαν για δεκαετίες κάνοντας μακροχρόνια συνεχή οικονομική αφαίμαξη χρεοκοπώντας τη χώρα και θα πάνε φυλακή αν μας βρουν δουλειά? Για κάτι τέτοιες υπερφίαλες δηλώσεις λένε γλοιώδεις τους πολιτικούς. Δηλαδή τι θα κάνει ο Αλαβάνος που μπορεί να τον οδηγήσει στη φυλακή? Θα αγοράσει ένα Μάγκνουμ, θα μπουκάρει στα διοικητικά γραφεία μιας εταιρίας και θα απειλήσει το διευθυντή να προσλάβει 100 ανέργους αλλιώς «θα του απλώσει τα μυαλά στον τοίχο?». Ή μήπως θα κάνει τη συνήθη πρακτική, δηλαδή να χαρίσει στα μουλωχτά και με κομπίνες σε παιδιά συγγενών και γνωστών του μια θέση στο δημόσιο? Αν πρόκειται να βρούνε δουλειά στα παιδιά μας με το δεύτερο τρόπο, τότε ναι να πάνε φυλακή. Και θα πάω εγώ ο ίδιος να κλειδώσω το κελί.

Στην πολιτική μάχη κάποιες φορές ξεπετάγονται μερικά εναλλακτικά σχήματα, υποτίθεται νεανικά, επαναστατικά, δήθεν έξυπνα και πρωτότυπα. Ένα από αυτά προσπαθεί να είναι και το Μ.ΑΡΙ.Δ.Α.

 Αυτά τα κόμματα είναι πάντα αριστερά κι έχουν πάντα γελοίες ονομασίες. Το συγκεκριμένο όπως βλέπεις από την αφίσα είναι εμπνευσμένο από την τελευταία ταινία Piranhas 3D! Μην ψαρώνεις (pun intended), κάτι τέτοια κόμματα είναι τόσο εναλλακτικά, όσο κι οι Onirama στη ροκ μουσική.

Κλείνουμε με την αφίσα ενός υποψηφίου, ο οποίος με την αλλαγή ενός και μόνος γράμματος θα ήταν ο ιδανικός δήμαρχος για ολόκληρη την Αθήνα.

Νίκος Μπουρδέλες.

Κάποια στιγμή ο Trikalos τελικά ήρθε και η έρευνά μου στα κόμματα τελείωσε για να πάμε για καφέ.

Στο γυρισμό για το σπίτι όμως είδα κάτι άλλο εξωφρενικό. Στις στάσεις της Βουλιαγμένης στο ύψος της γειτονιάς μου είχε εξαπλωθεί σαν ιός η παρακάτω αφίσα-εξώφυλλο μιας εβδομαδιαίας αθηναϊκής free press εφημερίδας.

 

Αν την παρατηρήσεις δεν έχει καμία σχέση με εξώφυλλο εφημερίδας αλλά είναι μια ελαφρά κεκαλυμμένη διαφήμιση του Σγουρού. Δίπλα από την ολόσωμη φωτογραφία του Σγουρού, όπου χαιρετά και ποζάρει σαν λευκός Μπαράκ Ομπάμα ένα κείμενο διαφημίζει τη «χρηστή διαχείριση των οικονομικών» που έκανε τόσα χρόνια στο Δήμο.

Μάλιστα το νόημα και η σύνταξη χάνεται αφού σε ένα σημείο λέει «…η χρηστή διαχείριση των οικονομικών που έχει κάνει ο κ.Σγουρός είναι βέβαιο ότι θα φανεί απόλυτα χρήσιμο (απόλυτα χρήσιμη θα έπρεπε να λέει)  στην Περιφέρεια Αττικής, ιδιαίτερα σε αυτές τις δύσκολες οικονομικά συνθήκες που βιώνουμε…» πρόταση η οποία εκτός από εσφαλμένη συντακτικά είναι και οξύμωρη μιας και αν η διαχείριση των οικονομικών ήταν χρηστή δε θα βιώναμε δύσκολες οικονομικά συνθήκες in the first place. Παρακάτω στην αφίσα αναφέρει πως ο Κικίλιας (αντίπαλος του Σγουρού) μένει πίσω στις δημοσκοπήσεις (πληροφορία τόσο χρήσιμη κι ενδιαφέρουσα όσο κι αν μάθαινες τα ποσοστά στα νεανικά κοινά 15-44 στις πρωινές εκπομπές), ενώ διαφημίζει και 2 τσιράκια του πόσο ο ένας συμμάζεψε τα οικονομικά του Δήμου κάνοντας παράλληλα έργο ουσίας σε όλα τα επίπεδα (μόνο γενικόλογα) και πόσο ο άλλος είναι μπροστά στις δημοσκοπήσεις.

Obviously, ο Σγουρός και οι pr του εκδίδουν αυτή τη free press εφημερίδα κι έχουν το θράσος και την έπαρση να διαφημίζουν ξεδιάντροπα ένα έντυπο βαφτίζοντάς το σαν «free press αθηναϊκή εφημερίδα» ενώ στην ουσία είναι ένα τεράστιο προεκλογικό φυλλάδιο ανθρώπων που έχουν τις «πλάτες» να βγάλουν εκδοτική άδεια και να το εκδίδουν σαν εφημερίδα ή να το κάνουν αφίσα στους δρόμους. Νιώθω μίσος για κάτι τέτοιους ανθρώπους με την αλαζονεία και το θράσος τους. Ρίξτε μαύρο.

Το επόμενο βήμα για το Σγουρό μετά τη free press εφημερίδα θα ήταν να  βγάλει ένα περιοδικό με τίτλο «Sgouros by night» όπου θα αναφέρει τα αγαπημένα του στέκια όπου πίνει χαλαρά το ποτό του παρέα με τους γιάπηδες κοστουμαρισμένους φίλους του με τα Iphone4 σε θήκη στις δερμάτινες ζώνες τους, το bluetooth στο αυτί και το σακάκι κρατημένο με 2 δάχτυλα και περασμένο πάνω από τον ώμο, ή θα βγάλει το δικό του άρωμα με διαφημιστικό σλόγκαν «η γοητεία στην εξουσία», δικό του ανδρικό αποσμητικό με σλόγκαν «θα είσαι πάντα σ(ί)γουρος ότι μυρίζεις όμορφα», δικό του πιστολάκι για σγουρά μαλλιά και μπορεί να συγγράψει κι ένα νέο αλφαβητάρι για τα δημοτικά σχολεία όπου αντί για το «Λόλα, να ένα μήλο» θα διδάσκουμε στα παιδιά μας το «Σγουρέ, να μία ψήφος».

Ευτυχώς εκτός από την αφίσα του Σγουρού υπάρχει κι η νέα αφίσα του σόου της Τζούλιας και χαζεύει λίγο το μάτι μας. 

Θα μπορούσε κάλλιστα το σόου της Τζούλιας να είχε χορηγό επικοινωνίας τα μανάβικα. Μετά από αυτή την αφίσα οι άντρες θα αρχίσουν μανιωδώς να τρώνε μήλα.

Οι προεκλογικές επιθέσεις των υποψηφίων τοπικών δημάρχων, δημοτικών ή τοπικών συμβούλων δεν περιορίζεται μόνο σε επισκέψεις σε δημόσια μέρη, σε χτυπήματα κουδουνιών πολυκατοικιών, σε αυθαίρετα προσωρινά περιπτεράκια με τις αφίσες τους σε κάθε κεντρικό σημείο, σε διανομή φυλλαδίων με αμφιβόλου αυθεντικότητας βιογραφικά ή σε εμφανίσεις σε τηλεοράσεις και περιοδικά, αλλά όσο εξελίσσεται η τεχνολογία θα εξαπλώνεται και σε όλο πιο νέα μέσα.

Check this out: Κάνε κλικ εδώ

Όλοι στον αγώνα μαζί με την Παγώνα. Κάποιο από τα παιδιά της συμπαθέστατης αυτής κυρίας έφτιαξαν groupάκι με το παραπάνω ευφάνταστο σλόγκαν (όλοι δικαιούνται μια fan page –εδώ μου έφτιαξαν εμένα σαν phantom), στο οποίο γκρουπάκι της κ.Παγώνας υπάρχει ένα άλμπουμ με τον τίτλο Pagwnara (σαν location έχουν γράψει Padaxu Parusa) όπου έχει φωτογραφία ένα «protypo pshfodeltio» με το όνομά της σταυρωμένο. Φτάσαμε στο σημείο να βλέπουμε μέχρι και ψηφοδέλτια στο facebook!

Το ψηφοδέλτιο δεν είναι πρότυπο, όχι μόνο επειδή έχει σταυρωμένο το όνομα της Παγώνας αλλά γιατί ο σταυρός είναι με κόκκινο, ενώ επιτρέπεται μόνο μπλε ή μαύρο μελάνι. :P

Νομίζω αυτές οι μέρες είναι οι χειρότερες για να ασχοληθεί κάποιος με την πολιτική κι όταν παντού βλέπω στους δρόμους απλούς δημάρχους και δημοτικούς συμβούλους με υπερπαραγωγές προεκλογικές εκδηλώσεις, ακριβά κοστούμια,  έπαρση και αστείρευτες υποσχέσεις για ρουσφετάκια ενώ χρησιμοποιούν σαν πρόφαση «το καλό αυτού του τόπου» εκνευρίζομαι και θέλω να μαζέψω όλα τους τα φυλλάδια και να τα κάνω προσάναμμα για να κάψω τα προεκλογικά περίπτερά τους.

Κατέβα να ψηφίσεις, η αποχή δεν είναι λύση. Αν σε κάθε δήμο ψηφίζουν μόνο τα τσιράκια των υποψηφίων τότε το κάθε λαμόγιο θα βγει και θα καμαρώνει ότι τον ψήφισε το 40%, ενώ στην ουσία οι περισσότεροι τους έχουν γραμμένους στα αρχίδια τους και αηδιασμένοι δε θέλουν καν να ασχολούνται. Δε λέω ότι δεν υπάρχουν λίγοι καλοί. Αν ξέρεις ποιοι είναι πήγαινε ψήφισέ τους.

Με όλες αυτές τις προεκλογικές ιαχές που βλέπω τριγύρω και ακούγοντας έναν πρωθυπουργό να μετατρέπει αυτοδιοικητικές εκλογές σε βουλευτικές προσπαθώντας να πάρει το οκέι να συνεχίσει να μας γαμάει από τον κώλο χωρίς βαζελίνη (το ίδιο σκοπεύουν να κάνουν και τα αντιπολιτευτικά κόμματα, όλα κοινή γραμμή ακολουθούν) ανησυχώ σοβαρά για το μέλλον αυτής της χώρας. Η μόνη ελπίδα θα μπορούσαν να είναι τα νιάτα, αλλά και αυτά είναι ή παντελώς άβουλα και αδιάφορα ή διαβρωμένα από τη διαφθορά των μεγαλυτέρων τους.

Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη, let’s face it, ακόμα κι ο καιρός μας έχει τρελαθεί, τα μεσημέρια θες κοντομάνικο και τα βράδια παλτό με (οικολογική) γούνα, οδηγούμαστε προς τη χρεωκοπία, τα παιδιά μας βγαίνουν άβουλα και διεφθαρμένα και το X-factor συνεχίζεται για άλλη μια χρονιά. Επειδή it is better to burn out, than to fade away (φράση με την οποία υποτίθεται έκλεισε ο Curt Cobain το σημείωμα αυτοκτονίας του), αν η Ελλάδα πρόκειται να καταστραφεί οικονομικο-κοινωνικά τουλάχιστον ας κάνουμε εντυπωσιακή έξοδο. Πώς? Πανεύκολα. Να τι μπορούμε να κάνουμε σε 4 απλά βήματα.

Βήμα 1: Να νομιμοποιήσουμε τα πάντα.

Βήμα 2: Να πουλήσουμε ό,τι εθνικά αποθέματα έχουμε στους Κινέζους και τα λεφτά που θα πάρουμε να τα ξοδέψουμε όλα σε σοκολατένια γλυκά, σε ναρκωτικά και σε ερωτικά παιχνίδια.

Βήμα 3: Με την αρχή της νέας χρονιάς θα ανακοινωθεί η έναρξη ενός μαζικού εθνικού οργίου όπου όλα θα επιτρέπονται αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο εκτός από τη διασκέδασή μας.

Βήμα 4: Στο τέλος αυτού του χρόνου θα μαζευτούμε όλοι γυμνοί, εξαντλημένοι και χορτάτοι από κάθε είδους σωματική απόλαυση γύρω από μια τεράστια πυρηνική βόμβα, θα τη βάλουμε σε λειτουργία και με μια θεαματική έκρηξη θα αποτεφρώσουμε τους εαυτούς μας έξω από την ιστορία αυτού του πλανήτη.

Αυτό είναι το πιο αισιόδοξο σενάριο για το μέλλον αυτής της χώρας. Τώρα πήγαινε ψήφισε.

Οι λύσεις για να σωθεί η οικονομία της Ελλάδας. Δοκιμασμένο! Δουλεύει εγγυημένα! Διαδώστε το! (και μετά θα αποκαλύψουμε και ποιός βλέπει το προφίλ σου στο facebook)

Έχω βαρεθεί να ακούω όλες αυτές τις καταστροφολογικές προβλέψεις για την Ελλάδα. Σύμφωνα με τα δελτία ειδήσεων, τις εφημερίδες και τις συζητήσεις στα καφενεία το εθνικό μας χρέος συνεχώς αυξάνεται, η Ελλάδα κάποια στιγμή θα χρεωκοπήσει, δε θα βρίσκουμε δουλειές, θα πεινάσουμε, οι Γερμάνοι θα εισβάλλουν στην Ελλάδα και θα πηδήξουν τις γυναίκες μας, οι γάτες θα αρχίσουν να αυτοκτονούν μαζικά και ο Ολυμπιακός θα αρχίσει πάλι να παίρνει σερί πρωταθλήματα.

Μη φρικάρεις. Οι προβλέψεις των καναλιών για την οικονομία ίσως είναι σαν τις προβλέψεις για τον καιρό. Βγάζουν ανακοίνωση έκτακτων καιρικών συνθηκών για βροχές και πλημμύρες και τελικά ρίχνει μια μπόρα για μερικές ώρες και μετά ξαναβγαίνει ήλιος.

Επειδή όμως αν ο Έλληνας συνεχίσει να ψηφίζει έτσι όπως ψήφιζε όλα αυτά τα χρόνια η καταστροφή του κόσμου θα έρθει πολύ πριν το 2012, ο phantom has to step in για να σώσει την κατάσταση. Δε χρειάζεται να σφίξεις το ζωνάρι (although πολλοί θα ήθελαν να σφίξουν τα ζωνάρια κυριολεκτικά και να χάσουν κανα κιλό –me included), ούτε χρειάζεται να έχεις γερές πολιτικές πλάτες για να σε στηρίζουν (παρόλο που δεν έχω δει κανέναν πολιτικό με γερές πλάτες, συνήθως οι γερές πλάτες αποκτούνται από κακοπληρωμένη χειρωνακτική εργασία, όχι ανταλλάσσοντας μετοχές ή βγαίνοντας στα κανάλια), ούτε χρειάζεται να κάνουμε περικοπές από παντού και να φτάσουμε στο σημείο τα ασθενοφόρα μας ξέρω γω να κινούνται σε μια ρόδα αντί για 4 για να κάνουμε οικονομία .

Το μόνο που χρειάζεται είναι να χρησιμοποιήσουμε την παραδοσιακή ελληνική εξυπνάδα, αυτή την πονηριά του Οδυσσέα που τον γύρισε στην Ιθάκη ή τη μαγκιά του Ζαγοράκη που μας οδήγησε στο Euro ή την παγαπόντικη επιστημονική εφευρετικότητα του Τζέκου ο οποίος σαν άλλος professor Xavier φαρμάκωσε όλους τους Έλληνες αθλητές και τους έκανε X-men και μάζευαν τα χρυσά μετάλλια γρηγορότερα απότι ο Αλαβάνος μάζεψε τα γιαούρτια τις προάλλες (ο οποίος Τζέκος by the way έρχεται στο γυμναστήριο μου, είναι πιο γλοιώδης κι από το γκόλουμ αλλά he is totally ripped, οι κοιλιακοί του διαγράφονται καθαρότερα κι από το Σινικό τείχος αν κοιτάξεις τη γη από το φεγγάρι, προφανώς τα φαρμακάκια του δεν μπορεί να τα δώσει πλέον σε αθλητές και τα χρησιμοποιεί για προσωπική κατανάλωση).

Ο phantom λοιπόν έρχεται να δώσει μερικές λύσεις για να σώσει την ελληνική οικονομία από την κατάρρευση και να βοηθήσει τον Έλληνα να ξεκολλήσει από αυτή τη δύσκολη στιγμή. Το κείμενο αυτό θα σταλεί σαν ανοιχτή επιστολή στον πρωθυπουργό, ο οποίος είμαι σίγουρος ότι θα υιοθετήσει πολλές από τις προτάσεις μου (άσε που με τον τρόπο που γράφω –που χρησιμοποιώ δηλαδή πολλές αγγλικές φράσεις όντας brainwashed από τις χιλιάδες ώρες που έχω περάσει βλέποντας ξένες ταινίες, σειρές κτλ- θα νιώσει οικεία γιατί κι αυτός δεν το κατέχει πολύ το ελληνικό). Ορίστε λοιπόν Έλληνα οι λύσεις για να σωθούμε από τα μεγαλύτερα προβλήματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία!

Η ανέχεια.

Το πρόβλημα.

Σύμφωνα με έρευνα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών περίπου 400.000 άνθρωποι ζουν στην ανέχεια και έρευνα σε δείγμα 1.200 κατοίκων της Αττικής την οποία δημοσίευσε η Ελευθεροτυπία έδειξε ότι 1 στους 11 έχει καταφύγει ακόμα και στο συσσίτιο, ενώ 6 στους 10 έχουν ψαλιδίσει τομείς όπως η διατροφή, η ψυχαγωγία και η ένδυση.

Η λύση.

Αν ανοίξεις την τηλεόραση θα διαπιστώσεις ότι η μισή Ελλάδα μαγειρεύει κι η άλλη μισή τραγουδάει. Μπορούμε να πάρουμε τα Master Chef, Top Chef, Love bites, Κάτι ψήνεται, Γλυκές Αλχημείες, τις μαγειρικές στα πρωινάδικα και όποια άλλη παρόμοια εκπομπή υπάρχει, και ό,τι μαγειρεύουν εκεί να τα μοιράζουμε στους απόρους. Στο Master Chef μόνο έχουν καμιά 35αρια μαγείρους και είναι και καθημερινή εκπομπή, φαντάζεσαι πόσα στόματα θα μπορούσαν να θρέψουν? Οι άποροι θα μπορούσαν μάλιστα να ψηφίζουν ποιο φαγητό τους άρεσε περισσότερο, βοηθώντας έτσι και στην εξέλιξη του παιχνιδιού.

Όσο για τη διασκέδαση και την ψυχαγωγία τους θα μπορούσαν όλοι αυτοί οι χιλιάδες επίδοξοι τραγουδιστές που πηγαίνουν κατά συρροή σε όλα τα talent shows να μαζευτούν και να τραγουδούν, να χορεύουν ή να ξεδιπλώνουν κάθε είδους ταλέντο που έχουν για τους απόρους. Στις κατηγορίες των απόρων με Αλτσχάιμερ, με ελαφρά άνοια ή αφασία θα στέλνουμε τα ταλέντα της Αννίτας Πάνια. Επιπλέον οι άποροι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και σαν κομπάρσοι σε σειρές όπως Το Νησί, τι πιο πειστικό από έναν αυθεντικό ρακένδυτο, καχεκτικό, αδύνατο, ζητιάνο να κάνει ένα λεπρό στη Σπιναλόγκα? Κι έτσι κάποιος από άπορος κι ατάλαντος θα καταλήξει να κάνει καριέρα στην τηλεόραση! (περίπου όπως κι η Μενεγάκη).

Η εκπαίδευση.

Το πρόβλημα.

Το κράτος δε μπορεί να πληρώσει δασκάλους και καθηγητές με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλές ελλείψεις στο εκπαιδευτικό προσωπικό, ώρες διδασκαλίας να χάνονται, οι υποδομές στα σχολεία να είναι ανεπαρκείς, οι συνθήκες διδασκαλίας να είναι δύσκολες κι οι ζαμπονοτυρόπιτες του κυλικείου να μη φτάνουν για όλους.

Η λύση.

Τα μαθήματα θα έχουν χορηγούς διάφορες εταιρίες, οι οποίες θα πληρώνουν για διαφήμιση και προώθηση των προϊόντων τους. Ορίστε ένα πιλοτικό μελλοντικό σχολικό πρόγραμμα του παιδιού σου:

 

8-10πμ Νεοελληνική Γλώσσα (με χορηγό το νέο δίτομο λεξικό του Μπαμπινιώτη, στην εκπληκτική τιμή των 39,99 ευρώ)

10-11πμ Πληροφορική (υπολογιστές Toshiba, η Ιαπωνική λύση στην τεχνολογία)

11-12 Just Do It! (πρώην γυμναστική powered by Nike)

12-1μμ Οικιακή Οικονομία (με σύγγραμμα το νέο εκπληκτικό πόνημα του Ζαμπούνη που έχει τίτλο «Καλοί τρόποι στο νέο μας σπίτι»)

1-2μμ Μουσική (μόνο με όργανα Φίλιππος Νάκας για μοναδικό κρυστάλλινο ήχο)

Ενώ μπορούν να εισαχθούν νέα μαθήματα όπως εκμάθηση κώδικα οδικής κυκλοφορίας (χορηγός η Renault) ή σεξουαλικής διαπαιδαγώγισης (powered by Durex).

Τα 15-χρονα θα πάψουν να πηγαίνουν τζάμπα κι αμισθί σαν κοινό και να χειροκροτάνε σε εκπομπές της Στεφανίδου ή να σκίζουν τα σουτιέν τους (όσα έχουν βγάλει ακόμα βυζιά για να φοράνε σουτιέν) όταν βλέπουν το Σάκη στο X-Factor, ή να κλαίνε στις αποχωρήσεις των realitotalent shows. Είσαι διευθυντής εκπομπής και θες ανήλικα να τα φέρεις για κοινό και να κάνουν σαματά στην εκπομπή σου για να δείξεις ότι κάποιος δίνει δεκάρα για το ποιός θα αποχωρήσει αυτή την εβδομάδα? You have to pay for it mister! Τα μεγάλα κανάλια θα πρέπει να πληρώνουν τα σχολεία αν θέλουν να στέλνουμε εκπαιδευτική εκδρομή τα παιδιά μας να παρακολουθούν τέτοιου είδους εκπομπές  και να παίρνουν ένα παράδειγμα τι ΔΕΝ πρέπει να γίνουν όταν θα μεγαλώσουν.

Η αστυνομία.

Το πρόβλημα.

Βασικά το πρόβλημα με την αστυνομία δεν είναι οικονομικό, η αστυνομία έχει άλλα προβλήματα όπως κακή στελέχωση των διοικητικών θέσεων, ανέλεγκτη αντίληψη της εξουσίας και ανεπαρκή εκπαίδευση τα οποία δεν έχουμε την οικονομική ευχέρεια να τα διορθώσουμε αυτό τον καιρό. Μπορούμε όμως να την εκμεταλλευτούμε για να βγάλουμε λεφτά.

Η λύση.

Οι αστυνομικοί θα έχουν συνδεδεμένες στα κράνη και στα καπέλα τους φορητές κάμερες και θα στέλνουν με live streaming εικόνα και ήχο σε ένα συνδρομητικό κανάλι όπως η Nova. Παρακολούθησε συλλήψεις εμπόρων ναρκωτικών, εξαρθρώσεις τρομοκρατικών γιαφκών, καταδιώξεις εγκληματιών καθώς συμβαίνουν εκείνη την ώρα! Δες συγκινητικές ανθρώπινες στιγμές καθώς οι αστυνομικοί ανακοινώνουν δυσάρεστα νέα σε συγγενείς. Αν πληρώσεις κάτι παραπάνω θα υπάρχουν και διαδραστικές δυνατότητες για συμμετοχή του κοινού: με 15 ευρώ επιπλέον το μήνα θα μπορείς να στέλνεις με sms (γράψε τη λέξη ΜΠΑΤΣΟΣ και μετά το μήνυμά σου και και στείλτο στο 100, χρέωση 1,12 ευρώ το sms) γράφοντας τη δική σου ερώτηση κατά τη διάρκεια μιας ανάκρισης ή θα σου δίνεται η δυνατότητα να ανακοινώνεις μέσω twitter ποιός από τους υπόπτους πιστεύεις ότι έκανε τη δολοφονία.

Επίσης θα πάψουμε να στέλνουμε διμοιρίες ΜΑΤ στα γήπεδα και να απασχολούμε εκατοντάδες αστυνόμους για να προστατεύουμε αυτούς που θέλουν να κάνουν τις καφρίλες τους. Θα αφήσουμε τα γήπεδα αφύλαχτα, κι αν οι χούλιγκανς αλληλοσκοτωθούν ακόμα καλύτερα.

Ο στρατός.

Το πρόβλημα.

Δισεκατομμύρια ευρώ σπαταλώνται σε στρατιωτικό εξοπλισμό. Άρματα μάχης, πολεμικά αεροπλάνα και πυρομαχικά έχουν αγοραστεί για να τα έχουμε να σκουριάζουν και να κάθονται στις αποθήκες.

Η λύση.

Οι στρατιώτες θα ενθαρρύνονται να χρησιμοποιούν τα δικά τους αυτοσχέδια όπλα. Μια τσουγκράνα με αγκαθωτό σύρμα στην άκρη? Πολύ έξυπνη ιδέα στραβάδι Παπαδόπουλε! Καταπέλτης από καυτερές πιπεριές? Πανέξυπνο συνταγματάρχη Μαμαλάκη! Ναρκοπέδιο όπου αντί για νάρκες θα υπάρχουν σύριγγες μαζεμένες από τα πεζοδρόμια της Ομόνοιας? Ευφυέστατο στρατιώτη Πρεζάκι!  Έτσι θα γλιτώσουμε πάρα πολλά λεφτά από νέες αγορές στρατιωτικού εξοπλισμού, ενώ θα περισσεύσουν και αρκετά πυρομαχικά για να πηγαίνουν άνετα οι υπουργοί για κυνήγι τα Σαββατοκύριακα.

Οι βουλευτές.

Το πρόβλημα.

Οι βουλευτές.

Η λύση.

Ο εξοστρακισμός. Το έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες, μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς. Όποιος αποδεικνύεται διεφθαρμένος και βρίσκεται σε θέση που δεν του ανήκει ή απόκτησε χρήματα με μίζες ή άλλους δόλιους τρόπους θα εξοστρακίζεται. Θα τον στέλνουν στη Σπιναλόγκα ξέρω γω για εξορία και θα εμφανίζεται και σαν λεπρός στο Νησί για περισσότερο εξευτελισμό ή θα πηγαίνει υποχρεωτικά στο X-factor να τον κρίνει ο Μουρατίδης και ο Θεοφάνους ή θα αναγκάζεται να παρευρίσκεται σε όλες τις εκπομπές της Πάνια και να ακούει όλα τα ταλέντα που τραγουδάνε, ενώ θα πρέπει να παρακολουθεί και τις πρόβες τους.

Γενικά πρόσεχε πώς ψηφίζεις. Μην ψηφίζεις κάποιον που υπόσχεται να βρει δουλειά στο παιδί σου, ή θα σε βάλει στο δημόσιο ή θα σε βάλει σε θέση με 2000 ευρώ το μήνα χωρίς να δουλεύεις. Πλέον οι υπουργοί κι οι βουλευτές δεν έχουν τέτοιες δυνατότητες, οπότε μην τους πιστεύεις και μη γίνεσαι μέρος του προβλήματος, όλοι μπορούμε να καταφέρουμε πράγματα με την αξία μας χωρίς να χρειάζεται να παρακαλάμε διεφθαρμένους και χωρίς να γινόμαστε κι εμείς  ένα ακόμα γρανάζι του διεφθαρμένου συστήματος.  

Η εθνική μας κληρονομιά.

Το πρόβλημα.

Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την εθνική μας κληρονομιά, εκτός ίσως από την απορία πόσο καιρό μπορούμε να βλέπουμε αρχαίες κολώνες και χαλάσματα μέχρι να τα σιχαθούμε. Μπορούμε όμως να τα εκμεταλλευτούμε και αυτά.

Η λύση.

Κατ’αρχάς πρέπει να είναι ελεύθερη η είσοδος στην Ακρόπολη, στα μουσεία μας και γενικά σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους για όσους έχουν ελληνική ταυτότητα. Είναι ανεπίτρεπτο ο Έλληνας να πρέπει να πληρώσει για να ανέβει στον Παρθενώνα.

Από εκεί κι έπειτα ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να ξεπουλάμε. Αρχαίος αμφορέας? Με 10.000 ευρώ μπορεί να το χρησιμοποιεί για να βάζει τα λουλούδια της η Βασίλισσα Ελισσάβετ. Ο μπιντές του Περικλή? 50.000 ευρώ για να χέζει η Μέρκελ. Το σανδάλι του Μέγα-Αλέξανδρου? 100.000 ευρώ αρχική τιμή για όποιον μόδιστρο θέλει να το φοράει και να εμπνέεται από τον μεγάλο Έλληνα γκέι στρατηλάτη! Μην το σκέφτεσαι σαν να ξεπουλάμε την εθνική μας κληρονομιά. Σε 2.500 χρόνια μπορεί το βάζο του δικού σου σπιτιού να βρίσκεται μνημείο σε κάποιο μουσείο, οπότε μη σκας, όσο κυλάει ο χρόνος όλο και πιο πολλά «νέα αρχαία» θα δημιουργούνται.

Επιπλέον μπορούμε να πουλάμε μενταγιόν με κομμάτια από τις κολώνες του Παρθενώνα, να οργανώνουμε bungee jumping από την Ακρόπολη, δεξιώσεις στους στύλους του Ολυμπίου Διός, πικνικ στο Ναό του Σουνίου, κρουαζιέρες με το Αβέρωφ. Όλοι στο δρόμο που χάραξε η Μαριέττα Χρουσαλά! Μπορούμε να κάνουμε επιδείξεις μόδας μπροστά στο μνημείου του άγνωστου στρατιώτη, κάθε βδομάδα ένας γνωστός μόδιστρος θα πληρώνει αδρά για να ντύσει τους τσολιάδες μας με τη νέα του κολεξιόν, οι οποίοι τσολιάδες θα κάνουν πασαρέλα ή απλά θα στέκονται άγρυπνοι φρουροί και θα διαφημίζουν τα ρούχα.

Το συντριβάνι στο Σύνταγμα θα διαδώσουμε πως έχει μαγικές ικανότητες και μπορεί και πραγματοποιεί ευχές αρκεί να του ρίξεις μέσα ένα 2ευρω, για να έρχονται οι τουρίστες να πετάνε μέσα τα 2ευρα τους κι αυτά να καταλήγουν στα ταμεία μας. Σοβαρά τώρα, σκέψου αν πάμε ένα βράδυ και ρίξουμε μερικά κέρματα μες στο συντριβάνι, ξέρεις την επόμενη μέρα πόσα άτομα θα αρχίσουν να πετάνε κέρματα μέσα και να κάνουν ευχές? Βασικές αρχές μαζικού manipulation! Με την προϋπόθεση το συντριβάνι να φυλάσσεται επι 24ώρου βάσεως αλλιώς θα βουτάει μέσα ο κόσμος να πάρει τα κέρματα και θα έχουμε μαζικούς πνιγμούς.

Μπορούμε να καταργήσουμε τους Ολυμπιακούς αγώνες και να ιδρύσουμε τους Ολυμπιακούς vs Παναθηναϊκούς αγώνες όπου θα λαμβάνουν μέρος οπαδοί των δύο ομάδων και θα έχουμε νέα αθλήματα όπως πετροβολία, ρίψη καδρονιών, άλμα κάγκελων, ελεύθερη πάλη, πάλη με σιδερογροθιές ή ρόπαλα,  διαγωνισμό ευφυέστατου συνθήματος και  αγώνες δρόμου ποιος θα πιάσει πρώτος τον διαιτητή.

Κι αν ξεπουλήσουμε όλα μας τα αρχαία και δε μας μείνει τίποτα, no harm done, μπορούμε να φτιάξουμε νέα μουσεία με τη μοντέρνα εθνική μας κληρονομιά: τα Rayban γυαλιά του Σάκη, το φόρεμα της Παπαρίζου με το οποίο κέρδισε στη Eurovision, βιντεοσκοπημένες εκπομπές του Πρωινού Καφέ, τρίχες από το ξανθό μουσάκι του Τσάκα(ο νικητής του πρώτου reality το οποίο άνοιξε το δρόμο για τα υπόλοιπα), τη σαμπάνια της Τζούλιας, συλλογές με τα t-shirt του Κανάκη ή τα σουτιέν της Μπεζαντάκου.

Αυτές είναι οι προτάσεις για να σώσουμε την Ελλάδα μας κι αν έχεις να προτείνεις και καμία δικιά σου ευχαρίστως να την ακούσουμε! 

....Όπως θα κατάλαβες καμία από τις παραπάνω λύσεις δεν είναι εφικτές, δεν είναι ούτε καν στο ελάχιστο ρεαλιστικές. We are pretty much totally fucked. Τουλάχιστον ό,τι κι αν μας επιφυλάσσει το μέλλον θα το περάσουμε παρέα. :)

So I think I can write

  

  Tο κείμενο που διαβάζεις αυτή τη στιγμή γράφεται στο χέρι. Βασικά είναι ήδη γραμμένο στο χέρι ή πιο σωστά είναι γραμμένο στο χαρτί από το χέρι μου και μετά το πληκτρολόγησα στον υπολογιστή για να μπορεί να ανέβει στο μπλογκ. Αλλά εσύ φαντάσου με σαν να το γράφω δια χειρός αυτή την ώρα. Ουόου, τελείως άλλη αίσθηση το να γράφεις, μέχρι τώρα το περισσότερο γράψιμο το έκανα σε πληκτρολόγια και κόντευα να ξεχάσω την κανονική παλιομοδίτικη γραφή. Κοίταγα τα στυλό στο γραφείο και νόμιζα πως χρησιμεύουν μόνο για να υπογραμμίζεις τα sos στα βιβλία ή για να ξύνεις το αυτί σου όταν δεν υπάρχει μπατονέτα στον ορίζοντα.

  Γιατί ο phantom γράφει στο χαρτί? θα αναρωτιέσαι. Βασικά ή αυτό θα αναρωτιέσαι ή κάτι σημαντικότερο για τη ζωή σου όπως πώς θα αποπληρώσω το δάνειο/ μήπως με απολύσουν/ όντως βγήκε με τους κολλητούς του ή μου τα φοράει κτλ. Έχω απάντηση μόνο σε αυτό που αφορά εμένα, αν θες να μιλήσουμε για σένα μπες στο μπλογκ σου. Γράφω στο χαρτί λοιπόν αφενός γιατί τις ελάχιστες ώρες που κάθομαι στο λάπτοπ, βαριέμαι να ανοίξω το Word και να αποτυπώσω τις μίζερες σκέψεις μου στο λευκό φύλλο από πίξελ και αντ'αυτού βάζω να δω καμιά downloadαρισμένη ταινία την οποία θα βαρεθώ και θα παρατήσω στη μέση ή House. Οπότε είναι ευκαιρία τώρα που είναι πιασμένος ο υπολογιστής και δε μου κάθεται όρεξη να στρωθώ να διαβάσω, να πάρω έναν αραχνιασμένο Bic να τον τινάξω με δύναμη να κατέβει το αχρησιμοποίητο τόσο καιρό μελάνι και να αρχίσω να σου γράφω.

  

  Κάπου στην προηγούμενη παράγραφο χρησιμοποίησα τη λέξη "αφενός" που σημαίνει ότι αυτά που διάβασες ήταν ο ένας από τους δύο λόγους για τους οποίους γράφω στο χέρι. Technically, να κάνω μια σημείωση ότι γράφω ΜΕ το χέρι και όχι ΣΤΟ χέρι. Επειδή φημίζομαι για ποστ σεντόνια, αν έγραφα στο χέρι κυριολεκτικά, δε θα μου έφτανε μόνο ένα χέρι αλλά θα έγραφα και στο άλλο χέρι, στο πόδι, στο στομάχι (έχει χώρο για βιβλίο εκεί) στο στήθος, στην πλάτη, μέχρι και στο πέος (τον χώρο αυτόν θα τον άφηνα για τα πικρόχολα σχόλια).

  Έλεγα λοιπόν για το "αφενός". Είναι μια λεξούλα που συνοδεύεται πάντα με το "αφετέρου", είναι σαν μια ωραία κοπέλα που πηγαίνει παντού και πάντα με τον γκόμενό της, τον "αφετέρου", γιατί τη ζηλεύει και τη συνοδεύει όπου πάει μην του την κλέψουν. Αφετέρου λοιπόν, γράφω στο χέρι γιατί είναι ευκαιρία να προπονηθώ γιατί ειλικρινά είχα ξεσυνηθίσει και κόντευα να ξεχάσω πώς γράφουν. Ό,τι κείμενο χρειαζόταν να γράψω το έκανα σε υπολογιστή, οι σημειώσεις που κράταγα στις κλινικές ήταν μερικά ορνιθοσκαλίσματα σε ενα τσαλακωμένο μπλοκάκι (δε νομίζω οι πρόγονοι που ανακάλυψαν τη γραφή να είχαν κάτι τέτοιο στο μυαλό τους για τις μελλοντικές γραφές) κι οι περισσότερες εξετάσεις στη σχολή ήταν ή προφορικές, ή πολλαπλής επιλογής (όπου το γράψιμο περιοριζόταν στο να κυκλώνεις τις σωστές απαντήσεις -ή τις λάθος άμα ήσουν άσχετος), ή ερωτήσεις ανάπτυξης όπου δεν ήμουν καλά διαβασμένος και δεν έγραφα πολλές σελίδες.

  Μετά από μια μεγάλη περίοδο αυτοκριτικής, εσωτερικής αναζήτησης και αυπνιών λόγω άγχους για το πότε θα πάρω πτυχίο αποφάσισα σε αυτή την εξεταστική να διαβάσω σχετικά σοβαρά μπας και περάσω παραπάνω από 2 μαθήματα το μήνα και βρεθώ λίγο πιο κοντά σε αυτό το άπιαστο όνειρο που λέγεται πτυχίο. Με τέτοιους ρυθμούς που είχα, λίγοτερο άπιαστο όνειρο ήταν να δω μονόκερο στον κήπο του σπιτιού μου να κάνει μπάφους παρά να πάρω πτυχίο. Έτσι με έχασες για λίγο από το μπλογκ, διάβασα αξιοπρεπώς και εμφανίστηκα σε εξέταση μαθήματος όπου ήξερα 4 από τις 5 ερωτήσεις και τις ήξερα πλήρως! Έλα όμως που είχα να γράψω τόσο πολλές σελίδες από την εποχή που έδινα πανελλήνιες και το χέρι μου μετά από τόσα χρόνια ίδρωνε, πιανόντουσαν τα δάχτυλά μου και όσο περνούσε η ώρα τα γράμματά μου γινόντουσαν όλο και πιο άσχημα και δυσανάγνωστα. Ζούσα ένα μαρτύριο.

  Σκέφτηκα να ζητήσω ένα λάπτοπ να τα γράψω εκεί. Ή να προσποιόμουν ότι έπαθα οξεία δυσλεκτική κρίση κι έπρεπε επειγόντως να εξεταστώ προφορικά αλλά μετά σκέφτηκα ότι περιτριγυριζόμουν από γιατρούς και θα γνώριζαν ότι τέτοια κρίση δεν υπάρχει. Μου την έσπαγε που δε μπορούσα να κάνω delete λέξεις, να κάνω copy παραγράφους, να έχω αυτόματη διόρθωση ενώ άκουσον άκουσον αντί να μπορώ να κάνω scroll up ή down έπρεπε να γυρίζω σελίδα! Το μυαλό μου έτρεχε, οι λέξεις σχηματίζονταν στην οθόνη του εγκεφάλου μου αλλά ήθελα ένα τέταρτο να γράψω μια παράγραφο χώρια που με αποσπούσε ο αυξανόμενος πόνος στα δάχτυλα. Είναι σαν να θες απεγνωσμένα να καπνίσεις, να έχεις μαζί σου ένα γεμάτο πακέτο τσιγάρα, να βρίσκεσαι σε χώρο όπου επιτρέπεται το κάπνισμα και αντί για αναπτήρα να σου δίνουν ξερά χόρτα και τσακμακόπετρες ξέρω γω και να περιμένουν να ανάψεις με αυτά φωτιά για το τσιγάρο σου.

  Γι'αυτό λοιπόν προπονούμαι και γράφω στο χέρι. Και όλα αυτά ήταν η εισαγωγή του ποστ κι εκτός του ότι μου βγήκε μακρυνάρι μόνο ο πρόλογος, πιάστηκαν και τα δάχτυλά μου κιόλας από το γράψιμο και δεν ξέρω αν έχω τη δύναμη να συνεχίσω.

  Σφίγγω τα δόντια και πάμε.

  Όλο αυτό τον καιρό που δεν έγραφα στο μπλογκ έκανα μερικές παρατηρήσεις-διαπιστώσεις μερικές από τις οποίες θα σου πω εδώ για να πάρεις μια ιδέα πώς πέρασα και τι βασάνιζε το μυαλό μου τόσες βδομάδες, επειδή ξέρω ότι δε σε νοιάζει αλλά δεν έχεις και κάτι καλύτερο να κάνεις αυτή τη στιγμή. Οι διαπιστώσεις μου είναι λοιπόν:

  - Οι γονείς μου έχουν ή τεράστια υπομονή ή βρίσκονται στα πρόθυρα της τρέλας με τα παιδιά που τους έλαχαν.

  Ο αδερφός μετά από μερικές συζητήσεις με ένα συνάδελφό του μανιακό με τα body building, τις υγιεινές διατροφές και τα γυμναστήρια αποφάσισε να βάλει μια τάξη στη διατροφή του, ποιός? αυτός που είναι 2 μέτρα και αθλείται καθημερινά, ενώ εγώ που είμαι πιο κοντός με ένα σωσίβιο στην κοιλιά λες και μόλις βούτηξα από τον Τιτανικό και ένα προγούλι λες και κατάπια κεφάλι μωρού και μου έκατσε στο λαιμό και παρόλαυτα συνεχίζω να τρώω το καταπέτασμα απροκάλυπτα και χωρίς τύψεις.

   

  Ο συνάδελφος λοιπόν με τις υγιεινές διατροφές και τα φουσκωμένα μπράτσα φούσκωσε και τα μυαλά του αδερφού και την ίδια μέρα που αυτός μας γέμιζε το ψυγείο με άπαχα τυριά, φυτικά βούτυρα, γαλοπούλες, χορταρικά, βασιλικούς πολτούς και μαύρα πολύσπορα ψωμάκια, εγώ κουβάλησα στο σπίτι ένα σκασμό από κουτιά με βγαλμένα-από-τον-παράδεισο γλυκά Max Perry που άνοιξε αυτές τις μέρες στη γειτονιά μας, λες και ήμουν αποφασισμένος να ξεκάνω κάποιον διαβητικό. Τα γλυκά Max Perry είναι ίσως η σπουδαιότερη ανακάλυψη μετά τον ηλεκτρισμό, την κιθάρα και τα μασαζοκαθίσματα.

  Άνοιγες το ψυγείο μας κι ερχόσουν αντιμέτωπος με μια τεράστια αντίφαση, έβλεπες ένα σκασμό από άνοστες, άπαχες, βιολογικές τροφές να έχουν περικυκλώσει μια μικρή περιοχή με σοκολατο-οργασμούς γεύσης και καταρρακτωδών θερμίδων.

  Τουλάχιστον υπάρχει ποικιλία στα γούστα της οικογένειάς μου, αυτό οφείλεις να μας το αναγνωρίσεις.

Εδώ καθώς έχω κλέψει τα απίστευτα κάσιους και τα σταφύλια του υγιεινιστή αδερφού και τσιμπολογάω, ενώ προσπαθώ να διαβάσω με φόντο το νέο μου ρολόι και τα αραχνιασμένα στυλό στα αριστερά μου.

  - Οι άνθρωποι γύρω μου πολιτεύονται.

  Ο φίλος Dreiko βάζει υποψηφιότητα για τοπικός σύμβουλος Ελληνικού και μια κοπέλα με την οποία κάααααποτε είχε παιχτεί κάτι για πάρα πολύ λίγο βάζει υποψηφιότητα για δημοτική σύμβουλος Ηλιούπολης. Μένει να δω τον Trikalo να βάζει για δήμαρχος Τρικάλων και τον swift για πρόεδρος των ταξί και κλείσαμε!

Η κάρτα του φίλου Dreiko. 

  Μιας και μίλησα για εκλογές αξίζει να αναφέρω το εξής. Στη Γλυφάδα όπου ψηφίζω έχουν περάσει ένα σωρό δήμαρχοι, διάσημοι και μη, έχουν φτιάξει πεζοδρόμια, έχουν μετατρέψει δρόμους σε πεζόδρομους, έχουν ξηλώσει και ξαναχτίσει πλατείες, έχουν φτιάξει θέσεις πάρκινγκ μέχρι και υπαίθριο δημοτικό γυμναστήριο είδαμε. Αναρωτιέμαι όμως πώς γίνεται όλα αυτά τα χρόνια να μην έχει βρεθεί κανείς να φροντίσει ένα δύσμοιρο άστεγο Γερμανό ο οποίος περιφέρεται για πάνω από 4 χρόνια απ'όσο θυμάμαι  στην πλατεία της Γλυφάδας ρακένδυτος, βρώμικος και αλλόφρων, να κοιμάται στην παραλία δίπλα από τη στάση του τραμ και να ζητά λεφτά από τους περαστικούς που περιμένουν στη στάση ενώ κάποιες φορές χαζεύει πεινασμένος τα ψυγεία και τα ράφια των περιπτέρων με τέτοια λαχτάρα και πόθο όσο κι οι νεόπλουτες λίγα μέτρα δίπλα του λαχταρούν τσάντες Burberry και Luis Vuitton στις βιτρίνες.

  - So I think I can dance.

  Πριν ξεκινήσω να σου αποκαλύπτω το οτιδήποτε θέλω να μοιραστώ μαζί σου την εξής πληροφορία: ο μοναδικός χορός που έχω κάνει στη ζωή μου είναι να σηκωθώ και να χτυπάω παλαμάκια όταν κάποιος άλλος χορεύει ζεϊμπέκικο. Ή να κρατάω ψηλά το χέρι μιας κοπέλας κι αυτή τριγύρω μου να περιστρέφεται και να χορεύει τσιφτετέλι λες και κάνουμε αναπαράσταση τους πλανήτες, εγώ τον ηλιο κι αυτή τη γη που έχει μπει σε τροχιά γύρω μου.

  Λαμβάνοντας αυτά υπόψιν και σκεφτόμενος ότι ακούω κατά κύριο λόγο μόνο ροκ κι ότι σαν macho αγορι έχω πάει σε muay thai, γυμναστήρια (και πινγκ-πονγκ), μάθε ότι πρόσφατα γράφτηκα σε σχολή χορού λάτιν.

(άβολη σιωπή συνοδευόμενη με επιφωνήματα σοκ και έκπληξης)

  Δεν πούστεψα ξαφνικά ούτε ερωτεύτηκα καμία κουβανέζα, υπάρχει λόγος και story πίσω από κάθε κίνηση του phantom.

  Όλα ξεκίνησαν όταν το κορίτσι μού ανακοίνωσε ότι σκέφτεται να ξεκινήσει λάτιν και τέννις. Όντας τρομερά ανασφαλές άτομο και άρα ζηλιάρης προσπάθησα να την αποθαρρύνω και της διηγήθηκα (με αρκετές υπερβολές) ιστορίες από ένα παλιό συμφοιτητή μου που πήγαινε λάτιν μόνο για να χουφτώσει ή να την πέσει σε γκόμενες κι από έναν Κουβανό δάσκαλο στη Θεσσαλονίκη όπου είχα ακούσει ότι είχε πηδήξει όλη τη σχολή (άντρες-γυναίκες). Γενικά προσπάθησα να την τρομοκρατήσω σε ό,τι είχε να κάνει με λάτιν, λίγο ακόμα δηλαδή και θα της έλεγα ότι στις σχολές χορού βιάζουν κοπέλες, τους βγάζουν τα νεφρά και τα θυσιάζουν στο Σατανά.

Εδώ καθώς προσπαθώ να πείσω το κορίτσι ότι οι χορευτές λάτιν είναι ικανοί για τα πιο αναίσχυντα πράγματα, όπως να σοδομίσουν (με assfuck) τον αθώο κι αξιολάτρευτο Winnie the Pooh!
(just kidding, απλά καβάλησα τον Winnie για να ποζάρω)

  Το κορίτσι όμως ήταν αποφασισμένο, ειδικά όταν έμαθε ότι στο τέννις του δήμου είχαν γεμίσει οι θέσεις. Βλέποντας ότι δε μπορώ να το αποφύγω αποφάσισα να αλλάξω τακτική και να ακολουθήσω το παράδειγμα του "αφετέρου". Δεν πάει πουθενά χωρίς το "αφενός".

  Έτσι κάνοντας διακριτικό manipulation και λέγοντας πράγματα του στυλ "θα έρχομαι απλά να βλέπω, μήπως τυχόν σου τρίβεται κανένας" μου πρότεινε να γραφτούμε και να πηγαίνουμε μαζί το οποίο και δέχτηκα  έχοντας πετύχει το σκοπό μου αφήνοντάς την να νομίζει πως ήταν δική της ιδέα, ενώ είχα το θράσος να κάνω και τον δύσκολο!

  Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής και λαμβάνοντας υπόψιν ότι καμιά φορά υπερβάλλω για να αυτοσαρκαστώ και να φανώ αστείος η αλήθεια είναι πως δε γράφτηκα για να ελέγχω το κορίτσι κάτι το οποίο από μόνο του θα ήταν αξιολύπητο. Με το χέρι στην καρδιά γράφτηκα γιατί θεώρησα ενδιαφέρον να κάναμε μαζί μια δραστηριότητα σαν ζευγάρι (και δεν έλεγε να τη φέρω να γραφτεί στο muay thai-δεν είναι ωραίο θέαμα να με ξυλοφορτώνουν) και γιατί ήταν ευκαιρία να κάνω κάτι τόσο διαφορετικό στην ιδιοσυγκρασία μου.

  Ήμουν αρκετά διστακτικός και αγχωμένος πριν το πρώτο μας μάθημα γιατί ανέκαθεν είχα τόση σχέση με το ρυθμό και το χορό όση κι η Μπεζαντάκου με τις νότες και το τραγούδι. Το κορίτσι με στήριζε με κουβέντες όπως "Η μάνα μου είπε ότι στο λάτιν πάνε μόνο κουνιστοί...κι η αδερφή μου συμπλήρωσε: και πέφτουλες!" και με τέτοια ενθάρρυνση ξεκινήσαμε.

  Ήμασταν 4 ζευγάρια, προφανώς οι κοπέλες είχαν αγγαρέψει τα αγόρια τους να έρθουν μαζί τους, κι ένας 55αρης ξέμπαρκος που έσκασε μύτη μόνος του μισή ώρα αφότου είχαμε ξεκινήσει με τζινάκι και ορειβατική μπότα, τελείως μες στο mood για λάτιν, έτσι? 

  Το μάθημα θα μας το έκανε γυναίκα δασκάλα apparently κουβανέζικης καταγωγής ή κάπου από εκεί γύρω. Φαντάσου μια σέξυ, ψηλή, πληθωρική, σκουρόχρωμη κουβανέζα με καμπύλες και έντονα προκλητικά χαρακτηριστικά. Φαντάσου τώρα την καχεκτική 20-χρονη κοντή αδύνατη κόρη της, η οποία δεν έπινε όλο το γάλα της μικρή. Ε, κάπως έτσι έμοιαζε η δασκάλα μας.

  Ξεκινήσαμε ζέσταμα με κάτι ασκήσεις όπου ανασηκώνεις τους ώμους λες και θες να τινάξεις τη σκόνη, μετά περάσαμε σε μερικές όπου κουνούσες αργά και αισθησιακά τους γλουτούς λες και ήσουν η Τζούλια πριν βάλει το μπουκάλι και κατέληγες σε κάτι τεντώματα χεριών με τέτοια χάρη σαν τον Ιωάννη Μελισσανίδη όταν πήρε το μετάλλιο στη γυμναστική.

  Στη συνέχεια αφού κάναμε σόλο μερικά βήματα, πιαστήκαμε ζευγάρια και ξεκινήσαμε τις βασικές κινήσεις. Έτσι όπως ήμασταν πιασμένοι άντρες γυναίκες μοιάζαμε λες και λαμβάναμε μέρος σε ένα ιδιαίτερο couples therapy. Έβρισκα άκρως διασκεδαστική την όλη διαδικασία και το κορίτσι δε φάνηκε να επηρρεάζεται από την αγαρμποσύνη μου και το γεγονός ότι με κάθε "νέο γύρο" κινήσεων έλεγα συνέχεια: "Αυτή τη φορά το'χουμε, το'χουμε!".

  Σε κάποια σημεία η δασκάλα φώναζε "αλλαγή!" κι έπρεπε να παρατήσεις τη ντάμα σου και να πας σε άλλη. Τα κορίτσια έτειναν τα χέρια τους λες και έδειχναν πόσο καλό μανικιούρ έχουν κάνει κι ο άντρας τα έπιανε σαν να ήθελε να ελέγξει το μανικιούρ, ενώ παράλληλα έκανε μπρος-πίσω ή δεξιά-αριστερά.

  Μια κοπελίτσα με την οποία έτυχε να χορέψω για πολύ λίγο ήταν τόσο ντροπαλή που με κρατούσε πολύ απαλά και είχε το βλέμμα της καρφωμένο μόνιμα στο πάτωμα που νόμιζα ότι αν συνεχίζαμε λίγο ακόμα θα έβαζε τα κλάμματα και θα έτρεχε με λυγμούς στα αποδυτήρια να χωθεί κάτω από το ντους προσπαθώντας να ξεπλύνει τη μυρωδιά μου από το κορμί της φωνάζοντας: "Νιώθω τόσο βρώμικη πλέον! Whyyyyyyyyyy?"

  Σε γενικές γραμμές ένας 80άρης με εγκεφαλικό και αρτηριοσκλήρυνση θα χόρευε με περισσότερη επιδεξιότητα και χάρη απ'ότι εγώ αλλά παραδόξως μπορώ με σιγουριά να πω ότι πέρασα πάρα πολύ ευχάριστα και (μην βγει παραέξω) ανυπομονώ για το επόμενο μάθημα! Αλλά πρέπει επειγόντως να κάνω κανα-δυο μαθήματα kick-boxing για να επανέλθουν στα ίσα τους τα testosterone levels μου!

Υ.Γ. Κορίτσι ακούς και κορίτσι δε βλέπεις. Για να μη σε αφήσω με την απορία, ορίστε ένα σκίτσο της το οποίο έφτιαξα καθώς διάβαζα και τη σκεφτόμουν!

Χμμμμ, ξέρει κανείς πού κάνουν δωρεάν μαθήματα ζωγραφικής?...

 - Τελευταία διαπίστωση: Αν είσαι βουλιμικό τοπ μόντελ και συνηθίζεις να ξερνάς μετά το φαγητό τότε πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίσεις τον swift.

  Μας έβγαλε για την καθιερωμένη πλέον Μάσα στα Καλύβια λόγω των γενεθλίων του, όπου ξεκοκκαλίσαμε τις χοιρινές σαν να ήταν το τελευταίο μας γεύμα, περάσαμε πολύ όμορφα (αν και διαπιστώθηκε ότι όταν πίνω λέω βλακείες) και στο δρόμο του γυρισμού ο swift έτρεχε λες και είχε ληστέψει τράπεζα και μας κυνηγούσαν περιπολικά, ενώ έπαιρνε τις στροφές σαν μανιακός και παραλίγο να του αφήσω στο πίσω κάθισμα μια χοιρινή μπριζόλα, μία πατάτες και μισό κιλό κρασί... επειδή θα τα ξέρναγα! Προτείνω πάντως να καθιερώσει τη Μάσα και για τη γιορτή του, μια φορά το χρόνο δεν είναι αρκετή!

Λατρεύω τους ανθρώπους με αυτοσαρκασμό κι ο swift έχει μια αξιοθαύμαστη στωικότητα στα ανάποδα της ζωής. Σημερινός μας διάλογος στο γυμναστήριο:
phantom: Σε θέλω για το Σάββατο να περάσουμε για ένα γεια από το Κατηχητικό που έχουμε να πάμε αιώνες.
swift: Δεν ξέρω ακόμα για το Σάββατο, ίσως κανονίσω καφέ, αν δε μου κάτσει αυτό, θα έρθω.
phantom: Με γκομενάκι προσπαθείς να κανονίσεις καφέ?
swift: Ναι.
phantom: Κατάλαβα. Άρα θα είσαι ελεύθερος για το Σάββατο!
Τον πείραζα και γέλασε. Φεύγοντας συναντάμε την κοπέλα που του άρεσε η οποία έρχεται στο ίδιο γυμναστήριο και με την οποία προσπαθεί να κανονίσει καφέ. Ο swift ήθελε να ανοίξει κουβέντα αλλά κατέληξαν να ανταλλάξουν ένα τυπικό γεια. Όταν βγήκαμε από το γυμναστήριο είπε: "Ναι, είμαι ελεύθερος για το Σάββατο!"

 Η πρόταση πάντως για το τοπ μόντελ και τη γνωριμία με τον swift ισχύει, είναι single αυτό τον καιρό και μου έχει υποσχεθεί κουμπαριά κι εγώ ψάχνω αφορμή να ξαναφορέσω το καινούργιο(και μοναδικό) καλό μου κοστούμι!

Εδώ με φοράει το κοστούμι σε γάμο ενός ξαδέρφου όπου πήγαμε με τον πατέρα μερικά Σαββατοκύριακα πριν.

  Προσοχή το τοπ μόντελ του swift να μην είναι σαν τη Βίκυ Καγιά, γιατί αυτή εκτός από καβαλημένο καλάμι έχει και βαρύ χέρι. Δες εδώ τα μαπίδια που έπεσαν στο Next Top Model τα οποία έχουν το θράσος να τα διαφημίζουν κιόλας για την επόμενη εκπομπή. Φάση θα είχε αν πλακωνόταν ο Κοτέντος με κάποια από τις κοπέλες. Θα είχε φάει αυτός το ξύλο!

Περισσότερα για το model combat και τα fatality της Καγιά θα δεις στις ειδήσεις του σταρ, στο ράδιο αρβύλα ή σε όλα τα μεσημεριανά. Μην αφήνεις να σου επιβάλλουν τους πρωταγωνιστές της καθημερινότητάς σου, πάρε τη ζωή στα χέρια σου, κλείσε την τηλεόραση κι άνοιξε ένα βιβλίο ή ακόμα καλύτερα βγες μια βόλτα και μίλα σε έναν άνθρωπο. Αλλά πρόσεξε να μην είναι χορευτής λάτιν, αυτοί είναι ή πούστηδες ή πέφτουλες!