Αυτό που δεν θέλουν οι γυναίκες!

Μερικά πράγματα που δε μπορώ να καταλάβω

2012-02-01T15:19:00.000+02:00

Ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι παράξενος. Οι άνθρωποι είναι άλλοτε σοκαριστικά απρόβλεπτοι κι άλλοτε εκνευριστικά προβλέψιμοι. Καθιερωμένες συμπεριφορές και παράλογες αντιλήψεις έχουν με τα χρόνια επικρατήσει, κι εμείς με τον καιρό τις έχουμε συνηθίσει και πλέον τις αποδεχόμαστε ως φυσιολογικές. Παρακάτω είναι μια μικρή συλλογή από μερικά απλά πράγματα που κάνουν οι άνθρωποι και που εγώ αδυνατώ να καταλάβω γιατί να συμβαίνουν.

Δε μπορώ να καταλάβω γιατί τα καταστήματα τον χειμώνα ανεβάζουν τόσο πολύ τη θέρμανση. Δώσε βάση πώς έχει η κατάσταση: κάθεσαι στο σπιτάκι σου κι ετοιμάζεσαι να βγεις έξω. Τραβάς την κουρτίνα να δεις τι καιρό κάνει έξω, ίσως ανοίγεις δύο δάχτυλα το παράθυρο και βγάζεις δειλά άλλα δύο δάχτυλα για να νιώσεις λίγο τη θερμοκρασία. Το πόρισμα από τη σύντομη μετεωρολογική σου έρευνα είναι ότι έξω κάνει: ΠΑΓΕΤΟ. Φοράς το χοντρό σου τζιν, κατεβάζεις το βαρύ μάλλινο πουλόβερ που σε κάνει να νιώθεις τόση ζεστασιά και προστασία όση ένιωθε κι ο Ηρακλής όταν φόραγε το δέρμα του λιονταριού της Νεμέας, ξεναφθαλινιάζεις το βαρύ χειμωνιάτικο παλτό σου που το έχεις μόνο γι’αυτές τις περιπτώσεις και βγαίνεις έξω.

Όσο είσαι έξω χώνεις τα χέρια στις τσέπες, εξαφανίζεις το λαιμό σου μες στο γιακά και περπατάς κυριλέ και άνετος στο κρύο γιατί με τόση μόνωση πάνω σου, ακόμα και να έρθει κάποιος να σε μαχαιρώσει αποκλείεται να καταφέρει να φτάσει στο δέρμα κάτω από τόσα στρώματα ρούχων. Όλα καλά και ωραία μέχρι τη στιγμή που αποφασίζεις να μπεις μέσα σε μια καφετέρια/ κατάστημα/ εμπορικό κέντρο. Τη στιγμή που η πόρτα ανοίξει και κάνεις το πρώτο βήμα μέσα στο χώρο…ΜΠΑΜ!

Ένα θερμό κύμα ζέστης έρχεται και σου χτυπάει τα μάγουλα. Στην αρχή το υποδέχεσαι ευχάριστα, ίσως με ένα επιφώνημα του τύπου «αααααχ, τι ωραία ζέστη…». Σύντομα όμως η ζέστη μετατρέπεται σε δυσφορία. Όσο το αίμα ξαναγυρίζει στα παγωμένα αυτιά και στα μάγουλά σου, η υπερβολική ζέστη του καταστήματος αρχίζει να σε πνίγει. Το βαρύ χειμωνιάτικο παλτό πλέον το νιώθεις σαν μια μεγάλη αρκούδα που σε έχει τυλίξει, το χοντρό πουλόβερ σου σε τσιμπάει, το κεφάλι σου σε φαγουρίζει, ενώ ένας απροσδιόριστος εκνευρισμός αρχίζει να εξαπλώνεται σε όλο σου το είναι. Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ τα περνάω όλα αυτά τα στάδια ένα προς ένα. Η υπερβολική ζέστη μου δημιουργεί τόση δυσφορία και ένταση που έχει τύχει να έρθει πωλήτρια δίπλα μου να με ρωτήσει «θέλετε να σας βοηθήσω με κάτι?» κι εγώ να της απαντήσω: «ΟΧΙ ΜΩΡΗ ΣΚΡΟΦΑ! ΑΠΛΑ ΚΟΙΤΑΩ! ΤΡΑΒΑ ΝΑ ΔΙΠΛΩΣΕΙΣ ΚΑΝΑ ΡΟΥΧΟ ΚΙ ΑΣΕ ΜΕ ΗΣΥΧΟ!».

Ντάξει, δεν το έχω πει αυτό ακριβώς αλλά θα μπορούσα. Σε έναν τέτοιο χώρο λοιπόν, σε χρόνο dt έχεις πετάξει το παλτό, έχεις βγάλει το πουλόβερ, έχεις μείνει μόνο με το εσωτερικό φανελάκι, κι από την τεράστια διαφορά θερμοκρασίας μέσα-έξω αρχίζουν να σου δημιουργούνται παραισθήσεις ότι έχεις τηλεμεταφερθεί σε μια καλοκαιρινή παραλία και γύρω σου όλοι πίνουν καϊπιρίνιες και κάνουν ηλιοθεραπεία. Σοβαρά, η διαφορά θερμοκρασίας ξεπερνά τα όρια του γελοίου και φτάνει στα όρια του αρρωστημένου. Είναι δυνατόν έξω να κάνει μείον 5 βαθμούς και μέσα να ανεβάζουν την ένταση στους 35 βαθμούς? 40 βαθμοί διαφορά θερμοκρασίας! Αν μετά από αυτή τη ζέστη βγεις ξανά έξω στο κρύο, θα αρχίσουν να ξεκολλάνε τα αυτιά σου και θα τα μαζεύεις από το έδαφος!

Άλλο που δε μπορώ να καταλάβω είναι για ποιο λόγο οι περισσότερες κουζίνες, οι κάπως πιο παλιές, έχουν από αυτές τις λάμπες που αργούν να ανάψουν. Ξέρεις ποιές λέω: αυτές τις μεγάλες κυκλικές λάμπες που ενώ έχεις πατήσει το διακόπτη του ρεύματος, κάνουν μερικά τσαφ, ανάβουν και σβήνουν 2-3 φορές σαν να μην μπορούν να αποφασίσουν αν θέλουν να μείνουν αναμμένες ή σβηστές και τελικά σου κάνουν τη χάρη και σε φωτίζουν. Ποιός ο λόγος ύπαρξής τους και γιατί να μπαίνουν στην κουζίνα συγκεκριμένα? Είναι άραγε κάποια σκευωρία των διαιοτολόγων, να σου κάνουν τη ζωή πιο δύσκολη αν αποφασίσεις να πας στην κουζίνα για ένα βραδινό σνακ? Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω.

Δε μπορώ να καταλάβω τους Έλληνες που φωνάζουν υπέρ της δημιουργίας ενός ισλαμικού τεμένους στο κέντρο της Αθήνας. Είμαι σίγουρος ότι εκφράζουν αυτές τις «ανθρωπιστικές» απόψεις τους από τα όμορφα ασφαλή σπίτια τους στα βόρεια προάστια(ή κάπου πολύ μακριά από το κέντρο) χωρίς να έχουν ιδέα τι γίνεται στα σκοτεινά σοκάκια κάτω από την Ομόνοια. Συγγνώμη αλλά δεν είναι ρατσιστικό αυτό που λέω, είναι μια απλή διαπίστωση: αν περπατήσεις βράδυ στο κέντρο υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να σε ληστέψει μετανάστης, αυτό είναι δεδομένο που δε μπορεί να το αρνηθεί κανείς, όπως στην Κρήτη κινδυνεύεις να πυροβοληθείς από αδέσποτες μπαλωθιές κρητικών, ή όπως στην Καρδίτσα κινδυνεύεις να πεθάνεις από χοληστερίνη από τα νόστιμα καρδιτσιώτικα λουκάνικα.

Πιστεύω ακράδαντα ότι όσοι φωνάζουν υπέρ του τεμένους είναι απάνθρωποι υποκριτές. Για να καταλάβεις πού το πάω, έλα λίγο στη θέση ενός από τους πολλούς λαθρομετανάστες της Αθήνας και σκέψου: τι θα είχες περισσότερο ανάγκη? Μήπως μια δουλειά που να μην περιλαμβάνει καθάρισμα τζαμιών στα φανάρια, διακίνηση ναρκωτικών ή ανασφάλιστο χαμαλίκι με ανταμοιβή ψίχουλα? Μήπως μια στέγη που να μην είναι τρώγλες όπου ζουν 50 άτομα σε 10 τετραγωνικά μέτρα? Ή τελικά αυτό που θα είχες ανάγκη είναι μόνο ένας χώρος να μπορείς να προσεύχεσαι? Ας λύσουμε πρώτα τις βασικές ανάγκες αυτών των ανθρώπων και μετά ας προχωρήσουμε στα περαιτέρω. Γιατί ανοίγοντας ένα τέμενος είναι σαν να αποδέχεσαι την υπάρχουσα άθλια κατάσταση, σαν να λες «οκέι το μόνο που τους έλειπε ήταν ένα τέμενος, τσουπ το χτίσαμε άρα είμαστε φιλάνθρωποι, τώρα θα είναι ευτυχισμένοι οι μετανάστες κι όλα καλά όλα ωραία».

Εκτός κι αν αυτοί που υποστηρίζουν τη δημιουργία του τεμένους θεωρούν τη θρησκεία και τους λατρευτικούς χώρους σαν πρώτιστη ανάγκη… Γιατί όμως εγώ έχω διαπιστώσει ότι οι περισσότεροι που θέλουν το τέμενος δηλώνουν συνήθως άθεοι και έχουν να πατήσουν σε εκκλησία από τότε που βαφτίστηκαν? Αυτό είναι πιο οξύμωρο κι από το να διαμαρτύρεται καραφλός για το πρόβλημα της ψαλίδας στα μαλλιά. Εκτός κι αν η θρησκεία είναι μια πολύ σημαντική ανάγκη, αλλά μόνο όταν πρόκειται για τη θρησκεία των άλλων κι όχι τη δική μας. Μιλάμε για υποκρισία μεγαλύτερη κι από όλα τα Όσκαρ ηθοποιίας του Ρόμπερτ Ντε Νίρο!

Εγώ δεν είμαι αντίθετος στο να ανοίξει τέμενος. Αλλά ας λύσουμε πρώτα όλα τα άλλα προβλήματα της μετανάστευσης, ας σταματήσουμε τη γκετοποίηση και την εγκληματικότητα του κέντρου, ας κρατήσουμε όσους λαθραίους μπορεί να βοηθήσει η χώρα και μετά συζητάμε και για το τέμενος. Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο, για την εγκληματικότητα δεν ευθύνονται οι μετανάστες, αλλά εμείς σαν κράτος. Γιατί κι εσύ αν δεν είχες να φας κλέφτης θα γινόσουν. Το κράτος φταίει που επέτρεψε να δημιουργηθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ευοδώθηκαν τα κυκλώματα εκμετάλλευσης των μεταναστών, κυκλώματα που κατά κύριο λόγο έχουν δημιουργηθεί από Έλληνες.

Και μιας και μιλήσαμε για υποκριτές δε μπορώ να καταλάβω αυτά τα άτομα που κάνουν φιλανθρωπία ή επανάσταση μέσω διαδικτύου. Ξέρεις για ποια άτομα μιλάω: αυτούς που υπογράφουν σε online petitions για τα παιδάκια στην Αφρική και για να επιστραφούν τα μάρμαρα του Παρθενώνα, αυτούς που αναμεταδίδουν παμπάλαια chain letters για τον τάδε που χρειάζεται αίμα και για το δείνα παιδάκι που πεθαίνει και με κάθε share η οικογένεια του παιδιού παίρνει 1 ευρώ, ή για αυτούς που ανεβάζουν συνεχώς σαν status στο facebook κειμενάκια του στυλ «ανέβασέ το κι εσύ στον τοίχο σου αν θες να καταπολεμήσεις τον καρκίνο του μαστού».

Το πιο πρόσφατο που κυκλοφόρησε ήταν αυτό:

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΛΥΘΗΚΕ! Βοηθάμε όλοι τους αστέγους με το να μην ευχόμαστε να χιονίσει!

Το ξέρω ότι τώρα γίνομαι κάπως υπερβολικός, γιατί η παραπάνω φωτογραφία είχε αγνά κίνητρα μιας και ήταν στα πλαίσια μιας ευρύτερης καμπάνιας για τη διάδοση ενός τηλεφωνικού αριθμού για το κέντρο στέγασης αστέγων, το 1960, που μπορείς να το καλέσεις όταν δεις έναν άστεγο και θα έρθει μια υπηρεσία του δήμου να τον μεταφέρει σε ένα ζεστό μέρος ή να του προσφέρει μια κουβέρτα.

Το πρόβλημα όμως με την όλη φάση είναι ότι οι άνθρωποι που κάνουν αυτά τα share, βάζουν τις υπογραφές , τα ανεβάζουν στον τοίχο τους ή κάνουν τα «φιλανθρωπικά» κλικ, στη συντριπτική τους πλειοψηφία επαναπαύονται μόνο σε αυτά. Τρέχουν να προωθήσουν την έκκληση για αίμα, αλλά δε σηκώνονται να πάνε για αιμοδοσία. Πόσοι ας πούμε από αυτούς που ανέβασαν τη φωτογραφία με τον άστεγο στο λογαριασμό τους στο facebook κάλεσαν όντως το νούμερο μόλις συνάντησαν έναν άστεγο? Και στην τελική γιατί να μείνεις μόνο στο νούμερο? Πρόσφερέ του εσύ μια κουβέρτα. Πρόσφερέ του εσύ μια ζεστή γωνιά. Αντί να διαδίδεις μια συγκινητική φωτογραφία που δείχνει πόσο κοινωνικά ευαίσθητος είσαι -ανάμεσα στις άλλες φωτογραφίες σου που παρτάρεις με τους κολλητούς ή σουφρώνεις τα χείλη μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου ενώ φαίνεται τυχαία λίγο στήθος-, δώσε εσύ το καλό παράδειγμα και φιλοξένησε εσύ έναν άστεγο σε μια ζεστή γωνιά στο σπίτι σου ή έστω πήγαινε στο κέντρο αστέγων και πρόσφερε λεφτά ή τρόφιμα. Όμως η απόσταση ανάμεσα στα κλικ και στην πραγματική πράξη βοηθείας είναι τεράστια.

Και μιας και πιάσαμε τους ιντερνετάκηδες, δε μπορώ με τίποτα να καταλάβω αυτούς που τσακώνονται συστηματικά μέσα από το internet. Ειλικρινά, οι τσακωμοί μέσω internet είναι πιο άσκοποι κι από το να παραγγέλνεις coca-cola light όταν έχεις ήδη φάει δύο χοιρινές μπριζόλες, τρείς μερίδες πατάτες και ένα καρβέλι ψωμί.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν υποτιμάω τη μεγάλη αξία που έχει ένας ανώνυμος διαδικτυακός τσακωμός μια στο τόσο, γιατί πολλές φορές μπορεί να σε ανακουφίσει και να σε κάνει να εκτονωθείς. Μιλάω όμως για τους επαγγελματίες αντιφρονούντες, γι’αυτούς που τρέχουν να χώσουν τη μύτη τους και να πουν την άποψή τους στην πρώτη αντιμαχία που θα εντοπίσουν.

Όλοι σίγουρα έχουμε από ένα- δυο φίλους στο facebook που τους βλέπουμε τακτικά να λογομαχούν διαδικτυακά. Θα βριστούνε με αυτούς που εκθειάζουν τον Αγγελόπουλο χωρίς να έχουν δει ούτε μια ταινία του, μπορεί να βριστούνε με αυτούς που θυμήθηκαν να κράξουν τις αργές ταινίες του Αγγελόπουλου τώρα που πέθανε, θα τρέξουν να υποστηρίξουν τον Χριστιανόπουλο που την έλεγε στην Τσαπανίδου ή θα τρέξουν να υποστηρίξουν την Τσαπανίδου που άντεξε τον Χριστιανόπουλο, θα βρίσουν τον pitsiriko που άφησε να εννοηθεί ότι είναι πουτάνα ο Τατσόπουλος ή θα υποστηρίξουν τον Τατσόπουλο που τον έβρισε ο pitsirikos. Γενικά για να μην σε κουράζω, όλο και θα βρούνε κάποια ανούσια αφορμή για να διατυπώσουν την ηλίθια άποψή τους.

Αυτά τα άτομα πολλές φορές δε χρειάζονται καν αφορμές για να διατυπώσουν τις απόψεις τους. Μπορούν κάλλιστα, έτσι στο άσχετο, να αρχίσουν να διαμαρτύρονται για κάτι που τους συνέβη. Βρίστηκαν με υπάλληλο της εφορίας? Status: ΤΙ ΜΑΛΑΚΕΣ ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΤΗΣ ΕΦΟΡΙΑΣ! Κάνει θόρυβο η από πάνω? Status: ΤΙ ΠΟΥΤΑΝΑ Η ΑΠΟ ΠΑΝΩ! Της κάνει παρατήρηση η από κάτω να κάνει λίγο πιο ησυχία? Status: ΤΙ ΚΑΡΙΟΛΑ Η ΑΠΟ ΚΑΤΩ! Δεν της έκοψαν απόδειξη στο κατάστημα? Status: ΤΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ! Συνήθως όλα αυτά τα ξεσπάσματα συνοδεύονται και με τη λέξη: ΜΗΝΥΣΗ!, καθώς και με ένα σκασμό από σχόλια συμπαράστασης του στυλ « ναι πολύ πουτάνα η από πάνω, κι εγώ τα ίδια τραβάω», «ναι πολύ καριόλα η από κάτω κι εγώ τα ίδια τραβάω», «ναι πολύ κλέφτες οι τάδε κι εγώ θα τους κάνω μήνυση».

Δε μπορώ να καταλάβω το κανάλι MTV. Κατ’αρχάς να σου εξηγήσω ότι από την ελληνική τηλεόραση έχω πλέον παραιτηθεί γιατί συνειδητοποίησα ότι η κατάσταση έχει γαμηθεί πιο πολύ κι απ’όσο χρειάστηκε η Μπεζαντάκου για να γίνει τραγουδίστρια, κάτι που το αντιλήφθηκα τη στιγμή που παρέλασαν μπροστά στα μάτια μου:

α)το Laugh Attack -μια εκπομπή που απαιτεί από τον τηλεθεατή να κάτσει στον καναπέ του και να δει δύο άτομα τα οποία κάθονται στον καναπέ τους και βλέπουν εκπομπές που παίχτηκαν πριν 12 χρόνια,

β)το Junior Master Chef -όπου 3 κριτές και μια λαϊκιά μιλάνε αργά σε παιδάκια γιατί προφανώς κάποιος τους είπε ότι τα παιδιά σε καταλαβαίνουν μόνο αν τους μιλάς σε slow motion, και τα κρίνουν στο ποιο θα σωτάρει καλύτερα τα κρεμμυδάκια χωρίς να τους κόψει το αυγολέμονο, αντί να κάθονταν σπίτι να διαβάσουν τα μαθήματά τους και να περιμένουν τη μαμά πότε θα ετοιμάσει το φαγητό,

γ)το Black Out -μια εκπομπή που φοράει κολλητές φόρμες σε γκέι και που μας μαθαίνει ότι ο καλύτερος τρόπος για να αναγνωρίσεις κάτι στο σκοτάδι είναι να το χτυπάς συνεχώς με το χέρι σου ενώ ξεφωνίζεις και χοροπηδάς

και φυσικά δ)τα τούρκικα.

Πάνω λοιπόν στο ζάπινγκ των ψηφιακών καναλιών μπας και ανακαλύψω τίποτα διαφορετικό βρέθηκα στο MTV. Η ελληνική τηλεόραση μπροστά του φαντάζει σαν κυριακάτικη λειτουργία στην εκκλησία.

Η πιο παράξενη εκπομπή του MTV είναι μακράν το Paris Hilton’s BFF (best friend forever).

Είναι ένα reality όπου η Πάρις Χίλτον τραβολογάει μια 12αδα από τσόλια και γκέι για να διαλέξει ποιός/ποιά θα γίνει η κολλητή της. Το δείχνει μεσημεριάτικα κατά τις 5, την ώρα που όλα τα παιδιά(εκτός από αυτά που μαγειρεύουν στο Master Chef) είναι σπίτι και βλέπουν τηλεόραση. Είναι τόσο αισχρό που αν είχε ανακαλυφθεί η τηλεόραση στα Σόδομα και στα Γόμορα, το ίδιο reality θα βλέπανε. Δύο επεισόδια να παρακολουθήσεις και είναι σίγουρο ότι θα αποκτήσεις κονδυλώματα και έρπη. Σε κάθε επεισόδιο οι συμμετέχοντες διαγωνίζονται στο ποιός θα αντέξει να παρτάρει περισσότερο (όπου παρτάρει=να χορέψει σε μπάρα στριπτιτζάδικου, να φασωθεί με αγνώστους, να δείξει το στρίνγκ του/της) και στο ποιος θα γλύψει πιο καλά την Πάρις Χίλτον. Πέντε λεπτά να κάτσεις να δεις και θα αρχίσει η ανάσα σου να βρωμάει βότκα, τις προάλλες είδα ολόκληρο ένα επεισόδιο και την επόμενη μέρα είχα μια ακατανίκητη επιθυμία να αγοράσω ένα τσιουάουα, να φορέσω γκλίτερ στα βλέφαρα και να βγω να φωνάξω partyyyyyy!

Εκτός από το παραπάνω αριστούργημα, το MTV έχει κι άλλες εκπομπές όπως:

α)το Teen Mom όπου μια στρατιά από 15χρονα (ναι 15χρονα) έχουν γκαστρωθεί και συζητάνε τι να κάνουν με το παιδί τους,

β)το Cribs όπου ξιπασμένοι διάσημοι παντελώς άγνωστοι σε μένα κάνουν μια ξενάγηση στις σπιταρώνες στις οποίες ζούνε και διηγούνται πόσο σπάζονται που η πισίνα τους είναι μόνο ένα στρέμμα ή πώς δε μπορούν να αποφασίσουν ποια από τις 10 Ferrari να διαλέξουν για να οδηγήσουν,

γ)το Next όπου τσόλια και ποζέρια βγαίνουν μισάωρα ραντεβού για να διαλέξουν με ποιόν θα ~~γαμηθούν~~ βγουν ραντεβού απόψε,

δ)μια άλλη εκπομπή όπου οι γονείς διαλέγουν με ποιόν/α θα ~~γαμηθεί~~ βγει ραντεβού το παιδί τους

στ)μια εκπομπή όπου αγόρια και κορίτσια γνωρίζουν μόνο τους γονείς και με βάση αυτούς κρίνουν αν θα ~~γαμηθούν~~ βγουν ραντεβού με τον/την απόγονό αυτών

και ζ)μια εκπομπή όπου ένα αγόρι ή κορίτσι βλέπει τα δωμάτια των διαγωνιζομένων και με βάση το δωμάτιο αποφασίζει με ποιον/α θα ~~γαμηθεί~~ βγει ραντεβού το ίδιο βράδυ.

Σου λέω ειλικρινά, μισή ώρα να χαζέψεις στο MTV θα νιώσεις περήφανος που είσαι Έλληνας. Για τέτοια παρακμή πρόκειται.

Οι μόνες εκπομπές που αξίζουν είναι το Pimp My Ride όπου ο Xzibit παίρνει τα σαράβαλα από κάτι καρμίρηδες φτωχομπινέδες και τα μετατρέπει σε υπερ-γαμάτα ποζέρικα οχήματα που αν τα οδηγούσες θα έριχνες άνετα γκόμενα στο Μπουρνάζι, και το Punk’d όπου ο Άστον Κούτσερ κάνει φάρσες σε διάσημους.

Δε μπορώ να καταλάβω γιατί κατηγορούν μόνο τους Έλληνες ότι είμαστε τεμπέληδες, ότι δε δουλεύουμε κι ότι τόσα χρόνια ξοδεύαμε τα λεφτά των ξένων (όπως δήλωσε η Νανά Μούσχουρη) από τη στιγμή που κι άλλες χώρες πολύ πιο συνεπείς κι «εργατικές» από εμάς αντιμετωπίζουν ακριβώς τα ίδια προβλήματα. Μήπως τελικά ο γιαλός μας δεν είναι στραβός αλλά αυτοί στραβά αρμενίζουν?

Δε μπορώ να καταλάβω πώς καταφέραμε να εξελιχτεί και να αλλοιωθεί τόσο πολύ το σύμβολο του σταυρού ανά τους αιώνες. Από όργανο βασανιστηρίου

έγινε σύμβολο λατρείας

για να καταλήξει να γίνει θεμέλιο πάνω στο οποίο δημιουργήθηκαν εκατομμύρια ευρώ και off-shore εταιρίες

(η εικόνα είναι από το http://ecoleft.wordpress.com)

αλλά έγινε και ευκαιρία για να δείξουν κομμουνιστές δήμαρχοι την αντρειοσύνη τους όταν πέφτουν να πιάσουν τον σταυρό στα Θεοφάνεια

(Γκλέτσος παρέα με άλλον έναν προφανώς αριστερό σύντροφο με τατουάζ του Τσε –και λογικά άθεο- που φαίνεται στα δεξιά)

Τέλος, και με αυτό κλείνουμε, δε μπορώ να καταλάβω αυτό το φανάρι που είδαμε χθες βράδυ.

Πράσινο, πορτοκαλί, κόκκινο ήταν και τα 3 αναμμένα!

Υπάρχουν κι άλλα πολλά που δε μπορώ να καταλάβω, όπως ας πούμε τη διάκριση διιδρώματος και εξιδρώματος στην Πνευμονολογία την οποία θα έπρεπε να διαβάζω τώρα αντί να γράφω αυτό το ποστ, αλλά θα σταματήσω εδώ για την ώρα. Αυτά αρκούν σαν μια μίνι-συλλογή πραγμάτων που δεν καταλαβαίνω. Τελικά ο κόσμος πρέπει να είναι πολύ παράλογος. Ή εγώ ηλίθιος. Μπορεί και τα δύο.

Πάει ο παλιός ο χρόνος

2011-12-31T14:41:00.001+02:00

New year’s resolutions (στόχοι για το νέο έτος):

1) Να κάνω μια λίστα με τα new year’s resolutions. (τσεκ)

2) Να κάνω τσεκ πριν από την αλλαγή του χρόνου το πρώτο πράγμα που έγραψα στη λίστα. (τσεκ)

3) Να συνειδητοποιήσω ότι έχω ήδη πραγματοποιήσει τους 2 πρώτους στόχους που έθεσα για το νέο έτος. (τσεκ)

4) Να ανταμείψω τον εαυτό μου με 2 σοκολατομελομακάρονα (τσεκ μόλις σταματήσω το μασούλημα).

Το 2011 μάλλον ήταν μια δύσκολη χρονιά για αρκετούς αν σκεφτείς ότι είχαμε οικονομική κρίση, δυσβάσταχτα μέτρα, τσουνάμια, εξεγέρσεις και τον Justin Bieber να κάνει επιτυχία. Κάνοντας όμως ένα μικρό απολογισμό και χωρίς διάθεση να πω υπερβολές διαπιστώνω πως, προσωπικά, αυτή η χρονιά ήταν γεμάτη από τις πιο ευχάριστες και ξεχωριστές εμπειρίες που έχω βιώσει. Το 2011 ήταν από τις πιο όμορφες χρονιές που έχω ζήσει μέχρι τώρα...

Κι αυτό το οφείλω σχεδόν αποκλειστικά σε ένα άτομο. Το κορίτσι.

Μέσα από αυτό το διαδικτυακό ημερολόγιο λοιπόν θα πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο κορίτσι και θα ευχηθώ να είναι δίπλα μου και να μου ομορφαίνει τη ζωή και σε όλες τις υπόλοιπες χρονιές που θα έρθουν.

Όσο για εσάς τους υπόλοιπους, κορίτσια αγόρια, με κορίτσια/αγόρια ή χωρίς, να θυμάστε ότι στο χέρι μας είναι να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο, ανεξαρτήτως συνθηκών, οικονομικών κρίσεων ή όποιας άλλης δυσκολίας βρεθεί στο διάβα μας. Είχα διαβάσει κάπου μια φράση που τριγυρνά συνέχεια στο μυαλό μου τώρα που φεύγει το 2011 και η οποία έλεγε το εξής: δυστυχία είναι να πραγματοποιήσεις τους στόχους που έθεσες. Αν το σκεφτείς λίγο είναι πανέξυπνη φράση. Ο ποιητής θέλει να πει ότι πρέπει πάντα να στοχεύουμε ψηλά, πολύ ψηλά, κι ακόμα πιο ψηλά. Ας μην τα καταφέρουμε στο τέλος, το θέμα είναι ότι πρέπει πάντα να ονειρεύεσαι μπροστά, να μην επαναπαύεσαι και να προσπαθείς συνεχώς για το καλύτερο.

Μακάρι η νέα χρονιά να είναι πιο περιπετειώδης, δημιουργική και ευχάριστη για όλους.

Στο χέρι μας είναι να το προσπαθήσουμε, τι λες?

Καλή νέα χρονιά! :)

Οδηγός επιβίωσης Χριστουγέννων

2011-12-15T21:58:00.000+02:00

Τα Χριστούγεννα είναι η πιοωραία γιορτή του χρόνου. Εκτός κι αν τον λένε Σκρουτζ, δε νομίζω πωςυπάρχει άνθρωπος που να μην προσμένει με χαρά την 25^η Δεκεμβρίου. Μπορείόμως από πιο ωραία γιορτή να καταλήξει να γίνει η πιο προβληματική. Γιατί ενώοι προσδοκίες μας να περάσουμε ξεχωριστά και μαγικά τις γιορτινές μέρες είναιμεγάλες, συχνά το τελικό αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό.

Πάνε οι εποχές που μικροίεντυπωσιαζόμασταν από ένα τηλεκατευθυνόμενο, ένα στολισμένο δέντρο κι ένασοκολατάκι. Τώρα που έχουμε μεγαλώσει, τα μάτια μας δεν είναι πλέον αθώα καιεύκολα να εντυπωσιαστούν. Για να αναβιώσουμε πλέον αυτό το γιορτινόαίσθημα που αβίαστα νιώθαμε μικροί χρειαζόμαστε αντί για τηλεκατευθυνόμενο ένα καινούργιο κανονικό αυτοκίνητο, αντί γιαδεντράκι ένα τεράστιο έλατο στολισμένο με λαμπάκια το ρεύμα τωνοποίων θα έφτανε για να τροφοδοτήσει το μισό Λας Βέγκας, κι αντί για ένα σοκολατάκιμια στρατιά από γλυκά που για να φτιαχτούν χρειάστηκαν να κοπούν τα μισάκακαόδεντρα του Αμαζονίου.

Ξέχνα τα μεγαλεπήβολασχέδια και τις πολυέξοδες ετοιμασίες για τις γιορτινές μέρες. Γιατί κατά πάσα πιθανότηταθα καταλήξουν σε φιάσκο και θα έχουν ως μόνο αποτέλεσμα να βρίσκεσαι χρονιάραμέρα άφραγκος, χωρίς φίλους, να καταριέσαι τα λαμπάκια σου κλαίγοντας πάνω από έναν υπέρογκο λογαριασμό τηςΔΕΗ και να ξερνάς χαλασμένη γαλοπούλα και ποτό μπόμπα.

Αντ’αυτού χαλάρωσε, πάρε ένα μελομακάρονο ανά χείρας διάβασε τις παρακάτωσυμβουλές, διάλεξε τι σου ταιριάζει και πήγαινε να περάσεις τα καλύτεραΧριστούγεννα της ζωής σου!

1. Ξεκινώντας.

Υποδέξου τα Χριστούγεννα μετις χαμηλότερες προσδοκίες. Αν φανταστείς τις γιορτινές μέρες σαν μια ταινίαθρίλερ όπου ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να επιβιώσει ανάμεσα σε αλαφιασμένα ζόμπιπου έχουν κατακλύσει μαγαζιά και εστιατόρια και η ζωή του κρίνεται από το αν θαβρει άδειο ταξί, ελεύθερο τραπέζι ή αν θα προλάβει το τελευταίο εορταστικόφόρεμα με έκπτωση, τότε πάνω κάτω είσαι προετοιμασμένος για το τι σε περιμένει.

2. Στολισμός.

Τα Χριστούγεννα όπου κι αν κοιτάξεις τα πάντα γύρω είναιγιορτινά. Κάθε σπίτι έχει κι από ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, κάθε κολώνα έχει κι απόένα φωτεινό στολίδι, κάθε βιτρίνα έχει κι από έναν Άη-Βασίλη. Τα πάντα είναιστολισμένα στον υπερθετικό βαθμό, αφού τις προάλλες πήγα για κατούρημα μετά απόμια βόλτα στη στολισμένη Ερμού κι αντί για ούρα έβγαλα χρυσόσκονη και ψεύτικοχιόνι. Η γιορτινή διακόσμηση του δικού σου σπιτιού επαφίεται αποκλειστικά και μόνο στοπροσωπικό σου γούστο. Λάβε κατά νου όμως ότι οι υπερβολές εκτός από κιτς μπορείνα αποβούν και πολυδάπανες. Δεν είναι εποχές αυτές για φουσκωμένουςλογαριασμούς της ΔΕΗ.

Άσε που αν σου καεί ένα λαμπάκι, άντε να τα ελέγξεις μετά όλααυτά για να βρεις ποιο είναι.

3. Πού να πας.

Οι επιλογές αυτές τις μέρεςείναι άπειρες. Όλα τα μαγαζιά είναι στολισμένα, έχουν ετοιμάσει εορταστικέςβραδιές και γιορτινά μενού και περιμένουν τις ορδές των πελατών να έρθουν να καταθέσουντα λεφτά τους και να προσποιηθούν ότι διασκεδάζουν. Η βασική συμβουλή εδώ είναιότι δε χρειάζεται να πας πουθενά.

Βασικά το να βγεις αυτές τιςμέρες από το σπίτι δεν ακούγεται καθόλου καλή ιδέα. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι κίνηση,τραπέζι είναι αδύνατο να βρεις -ακόμα και στο τελευταίο καταγώγι όπου τιςυπόλοιπες μέρες οι μόνοι που πατάνε είναι οι κατσαρίδες-, οι σερβιτόροι σταμαγαζιά σιχτιρίζουν την ατυχία τους που δεν κατάφεραν να πάρουν ρεπό χρονιάραμέρα, ενώ οι τιμές είναι κι αυτές εορταστικές. Με την κακή έννοια.

Αντίθετα ένα ρεβεγιόν σε σπίτι φίλωνή συγγενών ίσως είναι μια καλύτερη πρόταση. Αλλά λάβε υπόψη το εξής: αν δε συμπαθείς κάποιον όλο τον υπόλοιποχρόνο, τότε είναι σίγουρο πως δε θα τον συμπαθείς ούτε τα Χριστούγεννα. Δηλαδήαν σε έχει καλέσει σπίτι της η θεία σου η Μαριγώ που το μόνο ενδιαφέρον πουβρίσκεις πάνω της είναι οι τρίχες στην κρεατοελιά της τότε είναι ζήτημα χρόνουότι θα βαρεθείς πιο γρήγορα κι απ’ότι αν άκουγες ολόκληρο το νέο άλμπουμ πουέκαναν οι Metallica σε συνεργασία με τον Lou Reed (το άλμπουμ είναι άθλιο). Όλα μεγεθύνονται στις γιορτές. Έτσιαν ο μίζερος συνάδελφός σου κλαίγεται καθημερινά ότι τον ζορίζει το αφεντικό ή δε βρίσκει γκόμενα ναείσαι βέβαιος ότι ανήμερα τα Χριστούγεννα η δυστυχία του θα είναι πολλαπλάσιακαι θα σου κλαίγεται ακόμα πιο πολύ. Απόφυγέ τους γιατί περισσότερη γιορτινήχαρά προσφέρει ένας χασάπης σε μια γαλοπούλα.

Σε καμία περίπτωση μησκεφτείς να στριμώξεις δύο ή παραπάνω ρεβεγιόν την ίδια μέρα. Η μετακίνησηαυτές τις μέρες είναι δύσκολη και είναι σχεδόν σίγουρο πως θα φας τηνπερισσότερη ώρα στα πήγαινε-έλα ενώ και οι οικοδεσπότες θα νιώσουν ότι τουςκρέμασες, γιατί από τον έναν θα φύγεις αναγκαστικά νωρίς και στον άλλο θα φτάσεις αναγκαστικάαργά. Επίσης είμαι βέβαιος ότι η ιδέα σου για το ιδανικό ρεβεγιόν δενπεριλαμβάνει να βρίσκεσαι την περισσότερη ώρα καθ'οδόν κάπου ανάμεσα στα δύομέρη κολλημένος σε μια πηγμένη λεωφόρο φτύνοντας καντήλια στον μπροστινό πουέχει τριπλοπαρκάρει κι έχει κλείσει το δρόμο ενώ στα αυτιά σου βουίζει μιασυγχορδία από «γιορτινές» κόρνες και εξατμίσεις.

Επίσης αν δε θες να κυλιστείς στα αντικαταθλιπτικά καλόείναι να αποφύγεις και κάθε προγραμματισμένη εκδήλωση του δήμου Αθηναίων. Τιςπροάλλες πήγα μια βόλτα από το Ζάππειο όπου έχουν στήσει το Oneiro Christmas Park. Αν ήθελαν να είναιακριβείς θα έπρεπε να το ονομάσουν Kako Oneiro Christmas Park. Μια επίσκεψη στην ογκολογικήπτέρυγα του Αγίου-Σάββα είναι πιο ευχάριστη. Στη μεγάλη αλάνα του Ζαππείουέχουν φτιάξει ένα διάδρομο όπου δεξιά κι αριστερά βρίσκονται κιόσκια πουπουλάνε αυτά τα άχρηστα μπιχλιμπιδάκια που βλέπεις στα πανηγύρια. Ο διάδρομος καταλήγει σε ένα αραχνιασμένοκαρουζέλ, σε μια άλλη μαλακία με κάτι καρέκλες σε αλυσίδες που στριφογυρίζουν (και μοιάζει με βασανιστήριο του SAW)και σε ένα παιδικό τρενάκι το οποίο κάνει μια διαδρομή 10 μέτρων το πολύ. Περισσότεραπαιχνίδια έχουν τα φτωχά παιδάκια στην Αφρική. Στο όλο εορταστικό κλίμασυμβάλλουν κι οι χειριστές των παιχνιδιών που κάθονται βαριεστημένοι καιχαζεύουν περιμένοντας μπας και έρθει κανένα μούλικο να βγάλει εισιτήριο.

Παραδίπλα έχουν στήσει κιένα παγοδρόμιο με μισολιωμένο πάγο όπου Αθηναίοι την έχουν δει Dancing On Ice καιφαντάζονται ότι κάνουν πιρουέτες μπροστά στην Παπαρίζου και τον Κωστόπουλο ενώστην πραγματικότητα μοιάζουν με συγκαμένα δίχρονα που μόλις έμαθαν ναισορροπούν στα δύο πόδια.

Δεν ξέρω λοιπόν τι έχειςκανονίσει να κάνεις εσύ τις γιορτές αλλά εμένα προσωπικά δε μου ακούγεταικαθόλου άσχημη η εναλλακτική να κλειστεί κάποιος μέσα στο σπίτι κι αντί να βγεικαι να πήξει στην κίνηση και την πολυκοσμία ανησυχώντας για την προσωπική τουασφάλεια και για την τσέπη του, να κάτσει σπίτι μπροστά από ένα ζεστό τζάκι (ανέχεις τζάκι – αν δεν έχεις σε παρακαλώ μην αυτοσχεδιάσεις) να μασουλάειχριστουγεννιάτικα γλυκά φορώντας τις πιτζάμες του και να βρίζει τους ανθρώπουςστην τηλεόραση.

4. Πόσο να πιείς.

Όπου και να βρεθείς αυτέςτις μέρες είτε σε μαγαζί είτε σε σπίτι να θυμάσαι ότι δεν πρέπει να πιείς πολύ. Προφανής συμβουλή αλλά είναι πολύ εύκολονα χάσεις το μέτρο. Όποιος και να είναι ο λόγος που θα πιείς (μπορεί να σεπαρασύρει μια ευχάριστη παρέα ή μπορεί να θες να πνίξεις τον πόνο σου και ναξεχάσεις ότι κανείς δε σε αγαπάει) να γνωρίζεις ότι τα επείγοντα αυτές τιςμέρες είναι φίσκα από καλοντυμένους ανθρώπους που ξερνοβολάνε, βογκάνε,διαμαρτύρονται και σιχτιρίζουν την τύχη τους με τις μπόμπες που κατέβασαν χρονιάραμέρα. Περίπου δηλαδή ό,τι συνέβαινε και στα ρεβεγιόν από τα οποία τους έφεραν.

Επειδή όμως εμείς εδώ στηνΕλλάδα είμαστε πολύ κιμπάρηδες τύποι και το έχουμε έθιμο να κερνάμε συνεχώς ο έναςτον άλλον και να καταλήγουμε έτσι να γινόμαστε λιάρδα για να μην κακοκαρδίσουμεκανέναν, παρακάτω είναι μερικά κόλπα που μπορείς να πεις για να αποτρέψειςκάποιον να συνεχίσει να σε κερνάει χωρίς να φανείς σνομπ ή ξενέρωτος:

«Την τελευταία φορά που ήπιαβρέθηκα να χορεύω στη μπάρα με το βρακί μου πάνω στο κεφάλι μου. Ευτυχώς αυτήτη φορά δεν πρόκειται να ξανασυμβεί το ίδιο γιατί δε φοράω βρακί».

«Άλλο ένα ουισκάκι ακόμα καιθα είμαι έτοιμος να σου περιγράψω το αδημοσίευτο μυθιστόρημά μου 1.500σελίδων».

«Αφού δεν είναι τα παιδιάμου εδώ τριγύρω για να αρχίσω πάλι να τα βαράω, ευχαρίστως να πιώ».

«Νομίζω ότι είμαι βουλιμικό top model γιατί όταν πίνω πολύμετά ξερνάω».

«Ανοίξτε λίγο χώρο, σκοπεύωνα σωριαστώ».

«Δεν κάνει να πιώ, είμαιμόνο 15 χρονών. Ναι το ξέρω πως δε μου φαίνεται, είναι βλέπεις αυτή η γενετικήανωμαλία που έχω και γερνάω πιο γρήγορα. Είναι μια μεγάλη και δυσάρεστη ιστορία,αν θες να την ακούσεις βάλε μου ένα ποτάκι».

Αν δεν πιάσουν αυτά τα κόλπα κι ο άλλος εξακολουθεί να επιμένει ντε και σώνει να σε κεράσει τότε το καλύτερο κόλπο για να μην κάνεις κατάχρηση στο ποτό είναι να μην ξεκινάς να πίνειςαπό νωρίς. Αν δηλαδή σε έχουν καλέσει κάπου περίμενε πρώτα να μαζευτούν όλοι, νασερβιριστεί το φαγητό και μετά να ξεκινήσεις τα ποτάκια. Γιατί όταν έχεις ήδηκατεβάσει δυο μπουκάλια κρασί στις 12 το μεσημέρι, τότε μέχρι τις 12 το βράδυθα είσαι γραμμένος στη λίστα για μεταμόσχευση ήπατος.

Οπότε είπαμε να προσέξεις ναμην πιείς πολύ, αλλά να κοιτάξεις ναπιείς όσο χρειάζεται. Τα Χριστούγεννα χαρακτηρίζονται από μια επίπλαστηευδαιμονία, με τους ανθρώπους να τριγυρνάνε στους δρόμους γελώντας,ανταλλάσσοντας δώρα και ευχές και κάνοντας ψώνια. Σε ένα τέτοιο κλίμα είναιπολύ πιθανό να σε πιάσει μια κρίση αυτοκριτικής του στυλ «Γιατί όλοι να είναιτόσο ευτυχισμένοι κι εγώ να είμαι μόνο ένα μίζερο δυστυχισμένο κάθαρμα?». Σετέτοιες περιπτώσεις είναι απαραίτητα μερικά ποτάκια, όπως και στην περίπτωσηπου πήγες τελικά στο ρεβεγιόν της θείας σου της Μαριγώς ή του μίζερου μπάκουρου φίλου σου από τη δουλειά και θα πρέπει να αντέξεις τη δίωρη εξιστόρηση των κουτσομπολιών από το σόι ήτις αισθηματικές περιπέτειες για το πώς ο φίλος σου αλλάζει το status του σε single κάθε φορά που στραμπουλάειτο χέρι του και πώς δηλώνει in a complicated relationship όταν δε μπορεί να αποφασίσει ποια από τις δυο παλάμες ναδιαλέξει.

Σε αυτές τις στιγμές λοιπόνπου το αλκοόλ είναι απαραίτητο προσπάθησε το όριό σου να είναι αυτή η κατάστασηστην όποια αν σε έβλεπε κάποιος αστυνομικός στο δρόμο να μην σε περνούσε γιαμπεκρή άστεγο ζητιάνο. Αν στο τέλος της βραδιάς βρεθείς με χειροπέδες στο πίσωμέρος ενός περιπολικού με κατεύθυνση την πρόνοια, τότε θα ξέρεις ότι τοπαράκανες.

5. Πόσο να φας.

Πολύ. Ξέσκισέ τα όλα, γιορτές έχουμε.

6. Τι να φορέσεις.

Αν έχεις κάποιο καλό κιακριβό επίσημο παλτό καλύτερα να το αφήσεις σπίτι. Υπάρχει ο κίνδυνος να σουλερωθεί με εορταστικά γλυκά, εορταστική γαλοπούλα, εορταστικό εμετό ή η κοπέλαπου φυλάει τα παλτό στο μαγαζί που θα πας να το μπερδέψει με το επίσημο καλόπαλτό κάποιου άλλου που είναι ένα νούμερο μικρότερο και να σου δώσει εκείνο.

Μακριά επίσης από σκουφάκιααη-βασίλη, καπέλα με φωτάκια, πουλόβερ με γατούλες, μπουφάν με φτερά αγγέλου, υπερβολικά επίσημεςβραδινές τουαλέτες, πρόστυχα φορέματα, ροζ πουκάμισα. Σε γενικές γραμμέςφαντάσου τον εαυτό σου να σε ξυπνάνε μετά από μεθύσι ενώ βρίσκεσαι σωριασμένοςστο πάτωμα του τελευταίου τραίνου στον ηλεκτρικό και σκέψου τι θα ήθελες ναφοράς όταν ζητάς βοήθεια από τον φύλακα για το πώς να γυρίσεις σπίτι σου.

7. Τι δώρο να πάρεις.

Το να διαλέγεις δώρο γιακάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο είναι μια εκπληκτική διαδικασία. Ένα δώρο επιλεγμένο με σκέψη και αγάπη σε φέρνει πιο κοντά με αυτόν που το λαμβάνει.Βγαίνεις στα μαγαζιά και ζυγίζεις στο μυαλό σου τι θα του ήταν χρήσιμο, τι τουλείπει, τι έχει ανάγκη, τι ταιριάζει με τα ενδιαφέροντά του ή τι σου ανέφερεδήθεν τυχαία σε μια κουβέντα για το δώρο που θα προτιμούσε.

Στο τέλοςθα καταλήξεις να πάρεις κάτι φθηνό που βρήκες σε προσφορά και που θα είναι εντελώς άσχετο μεαυτό που ήθελε ή χρειαζόταν.

Εξάλλου η χειρονομία μετράει.

Όταν ένας άντρας διαλέγειδώρο σε μια γυναίκα πρέπει να λάβει υπόψη του πολλές παραμέτρους. Τα δώρα πουαρέσουν στις γυναίκες είναι αποτέλεσμα πολλών συνισταμένων και ευαίσθητωνισορροπιών. Αν για παράδειγμα η γυναίκα που θα δεχτεί το δώρο είναι η κοπέλατου αγοριού και βρίσκονται πολύ καιρό σε σχέση τότε θα πρέπει να της πάρει κάτιαπό τα παρακάτω.

Αν όμως πρόκειται για μιααπλή καλή του φίλη που έχει τη γιορτή της τότε αυτή θα ήταν ευχαριστημένη μόνομε κάτι από αυτά.

Αν αντίθετα πρόκειται γιακάποια συγγενή του αγοριού, κάποια ξαδέρφη που έπαιζε μαζί της από μικρό παιδίή κάποια θεία που τον μεγάλωσε στα γόνατά της τότε ίσως θα πρέπει ναδιαφοροποιηθεί λίγο και να της αγοράσει κάτι από εδώ.

Οι γυναίκες είναι πολύπλοκαπλάσματα.

8. Τι να δεις.

Η ελληνική τηλεόραση όσο ανυπόφορη κι αν σου φαίνεται καταφέρνει και γίνεται ακόμα πιοεκνευριστική τη γιορτινή περίοδο. Οι εκπομπές αυτές τις μέρες προβάλλουν τιςεορταστικές εκδοχές τους όπου οι παρουσιαστές ντύνονται πιο επίσημα, κοτσάρουνένα γκι ή μια μπάλα δίπλα από το σήμα του καναλιού και καλούν συνήθως μιαμπάντα και μερικά άγνωστα πουτανάκια για να χορέψουν όλοι μαζί και ναγλεντήσουν. Ενίοτε φέρνουν και καμιά μαγείρισσα να φτιάξει γιορτινές λιχουδιέςή μαζεύουν στο πλατό σαν κοινό μερικά παιδάκια πιθανόν για να δείξουν ότι τιςάγιες τούτες μέρες υπάρχουν δίπλα μας νεαρά άτομα που υποφέρουν (τα παιδάκια που φέρνει συνέχεια στοπλατό της η Στεφανίδου για παράδειγμα) και να νιώθουμε τυχεροί που εμείς δενείμαστε στη θέση τους. Μετά τα μεσάνυχτα αυτές τις μέρες τα κανάλια συνηθίζουννα δείχνουν εορταστικά live από νυχτερινά κέντρα, είναι τα ίδια βίντεο που βάζουν και ταβράδια της Ανάστασης. Η κακογουστιά των μπουζουκιών είναι παντός καιρού καικάθε εποχής.

Αν δε μπορείς να υπομείνειςτην ελληνική τηλεόραση ορίστε μερικές προτάσεις για ξένες ταινίες που ίσως να αποτελέσουν μια κάποια παρηγοριά γι’αυτή τη περίοδο:

Scrooged

Είναι η καλύτερηκινηματογραφική εκδοχή του κλασικού χριστουγεννιάτικου παραμυθιού του Ντίκενς.Ο BillMurray μετά τους Ghostbusters καταδιώκεται από τα 3 πνεύματα των Χριστουγέννων. Είναι αστείοκαι ευαίσθητο μαζί και κάθε Χριστούγεννα από παιδί αυτή ήταν η ταινία που μεέκανε να νιώθω ότι έφτασαν οι γιορτές (αυτά παθαίνεις όταν είσαιμεγαλωμένος από μια τηλεόραση, οι αναμνήσεις της ζωής σου σηματοδοτούνταιαπό ταινίες).

Elf

Ο Will Ferrell κάνειένα καλοκάγαθο χαζοχαρούμενο ξωτικό που φεύγει από το Βόρειο Πόλο για να βρειτον πατέρα του. Στο τέλος της ταινίας σου σπάνε λίγο τα @@ με το πόσο πρέπει να πιστεύουμεστον Άη-Βασίλη αλλά μέχρι εκείνο το σημείο η καφρίλα πάει σύννεφο.

Die Hard 1&2

O Bruce Willis σκοτώνειτρομοκράτες πετώντας έξυπνες ατάκες για 2 διαδοχικά Χριστούγεννα. Είναι σαν ένας macho Άη-Βασίληςπου αντί για δώρα φέρνει σφαίρες. Είναι τόσο cool και macho οι ταινίες που την πρώτη φορά που είδα μικρός το Die Hard ένιωσα να χοντραίνει η φωνή μου και να βγάζω τρίχες στο μουστάκι. Σε μερικές χώρες τα dvd με τα Die Hard είναι συνταγογραφούμενα φάρμακα για την κρυψορχία. Βλέπεις την ταινία και την επόμενη μέρα σου έχει κατέβει ο κρυμμένος όρχις.

Χαρακτηριστική χριστουγεννιάτικη σκηνή τηςπρώτης ταινίας είναι η παρακάτω: ο Bruce κρύβεται στους πάνω ορόφους ενός ουρανοξύστη που τον έχουνκαταλάβει τρομοκράτες και τους οποίους αποδεκατίζει έναν-έναν. Σε μια φάση στέλνουνέναν ξανθό νταγλαρά γερμανό να τον σκοτώσει και ο Bruce όχι μόνοτον σκοτώνει, όχι μόνο του παίρνει και το πολυβόλο αλλά τον στέλνει και πεσκέσιστους τρομοκράτες με το άσανσερ γράφοντας στη μπλούζα του:

Now I have a machine gun. Ho Ho Ho!

Polar Express

Animated Tom Hanks παραλαμβάνειπαιδάκι σε τρένο με κατεύθυνση το εργοστάσιο του Άη-Βασίλη. Αν το είχα δειμικρότερος θα μου άρεσε τόσο πολύ που θα έχυνα χιόνι και θα έχεζα γιρλάντες μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα από τον πολύ ενθουσιασμό.

Bad Santa

Ο πρώην της Τζολί κάνει έναλεχρίτη μπεκρή ξοφλημένο που δουλεύει ως Άη-Βασίλης μόνο και μόνο για να ληστέψειένα εμπορικό κέντρο. Βρίζει, πίνει και σνιφάρει κοκαΐνη ενώ έχει για βοηθό έναμαύρο νάνο που κάνει το ξωτικό. Δε νομίζω ότι υπάρχει πιο σουρεαλιστική πλοκήταινίας. Όπως και οι γιορτές έτσι και η ταινία έχει end αλλά δεν είναι happy.

Home Alone

Νταξ, πλέον δε θα τοξαναέβλεπα αλλά όσοι είναι κάτω από 30 αυτή τη στιγμή που μιλάμε,σίγουρα θα έχουν σαν ανάμνηση της παιδικής τους ηλικίας αυτή την ταινία. Εκτόςκι αν οι γονείς τους δεν είχαν τη δυνατότητα να τους πάρουν τηλεόραση.

Οπότε αν δε θες να βλέπειςτη Στεφανίδου στολισμένη να στέλνει ευχές, τη Σκορδά να χορεύει το Last Christmas καιτο Λιάγκα να τρώει μελομακάρονα, και να κινδυνεύσεις έτσι να αυτοστραγγαλιστείς με τα φωτάκια του δέντρου από τη σιχαμάρα, κλείσε την τιβί και βάλε να δεις μια απόαυτές τις ταινίες.

9. Τι να ακούσεις.

Τι καλύτερο γιορτινό άκουσμαυπάρχει από τα κάλαντα? Και μάλιστα σε live εκδοχή στην πόρτα σου από ερασιτεχνικές παιδικές χορωδίες ή νεαρά πιπινάκια?(το«πιπινάκια» αναφέρεται μόνο στην περίπτωση που θα σου χτυπήσουν τίποταλυκειόπαιδα, εκτός κι αν είσαι από αυτούς που συχνάζουν έξω από τα δημοτικά με γυαλιάηλίου, φαρδιές καπαρντίνες και τα χέρια στις τσέπες.) Να μην είσαι γρουσούζης λοιπόνκαι την παραμονή των Χριστουγέννων να ανοίγεις σε κάθε παιδάκι που σου χτυπάει το κουδούνι για να στα πει καινα τα χαρτζιλικώνεις όσο πρέπει.

Αν ανήκεις κι εσύ σε αυτούςπου κάθε φορά που ακούνε το Last Christmas τα αρχίδια τους πρήζονταισαν μπάλες χριστουγεννιάτικου δέντρου μπορείς να διαφοροποιηθείς φέτος και νακατεβάσεις μια ροκ συλλογή χριστουγεννιάτικων τραγουδιών όπως αυτή εδώ. Περιλαμβάνει διασκευές χριστουγεννιάτικων τραγουδιών από τον Alice Cooper, τον Iommi των Black Sabbath, τον Lemmy των Motorhead και τον Dave Grohl των Nirvana.

Προσωπικά σαν soundtrack τωνφετινών Χριστουγέννων έχω το καινούργιο cd των Nightwish. Εκτός από γαμάτοι και επικοί, δύο λέξεις πουχαρακτηρίζουν απόλυτα και τα Χριστούγεννα, οι Nightwish επιπλέον α)είναι από τη Φινλανδία τηνπατρίδα του Άη-Βασίλη, β)ο κύριος συνθέτης του συγκροτήματος είναι γεννημένοςανήμερα τα Χριστούγεννα και γ) ο μπασίστας, και ενίοτε τραγουδιστής του συγκροτήματος,με το cool μούσι του θυμίζει μια υπερ-γαμάτη ροκ εκδοχή του Άη-Βασίλη!

Κι έτσι για του λόγου το αληθές πάρε κι ένα βιντεοκλιπάκι από το πρώτο single του νέου cd των Nightwish να γίνει πανικός!

10. Τι να γράψεις στο γράμμα πουθα στείλεις στον Άη-Βασίλη.

Σε αυτό το σημείο θα κάνωλίγο στην άκρη και θα αφήσω το πραγματικό αφεντικό αυτής της γιορτής να πει τη γνώμη του για το θέμα. Με καμάρι λοιπόν σου παρουσιάζω σε παγκόσμια αποκλειστικότητα την πρώτη και μοναδική συνέντευξη που πάρθηκε ποτέ από τονΆη-Βασίλη!

Ταράν ταράαααααααν!

Η συνέντευξη του Άη-Βασίλη, όπως δόθηκε στον phantom:

-Κατ’αρχάς Άγιε Βασίλη να σας ευχαριστήσω για αυτή τησυνέντευξη, η οποία απ’ότι αντιλαμβάνομαι είναι η πρώτη δημόσια συνέντευξη πουδίνετε.

-«Η ευχαρίστηση είναι όλη δική μου. Χο χο χο!»

-Καταλαβαίνω ότι αυτές τις μέρες είστε ιδιαίτερα πολυάσχολοςοπότε ας ξεκινήσουμε αμέσως με τις ερωτήσεις. Δέχεστε ακόμα γράμματα από παιδιάπου ζητάνε δώρα για τα Χριστούγεννα?

-«Μα φυσικά, χο χο χο! Ειδικά τώρα που η τεχνολογία έχειεξελιχθεί, εκτός από γράμματα δέχομαι και e-mails, requests στο facebook, mentions στο twitter ή sms απόόσους έχουν το κινητό μου, χο χο χο! Καμιά φορά μέχρι κι ο Batman μου στέλνει τι δώρο θέλει προβάλλοντάς το με έναν προβολέα στα σύννεφα.»

-Αλήθεια, από τα ελληνόπουλα δέχεστε γράμματα?

-«Φυσικά και δέχομαι, χο χο χο! Μόνο που θα σε παρακαλούσα νατους ενημερώσεις να γράφουν σωστά τη διεύθυνση μου και το ονοματεπώνυμό μουγιατί πολλές φορές αντί να στείλουν σε μένα τα γράμματα τα στέλνουν κατά λάθος λόγωσυνωνυμίας στον άλλον Σάντα, το Λάκη Σάντα που κατέβασε τη Γερμανική σημαίαμαζί με τον Γλέζο την περίοδο της κατοχής. Πριν δυο χρόνια είχε έρθειεκνευρισμένος ο Λάκης Σάντας στο εργαστήρι μου και μου είχε πει “ή κάνεις κάτινα μη μου έρχονται τα γράμματα από τα μαλακισμένα σου ή σου κατεβάζω τα μούτραόπως κατέβασα και τη σημαία”. Ήταν πολύ εκνευρισμένος.»

-Τι σας ζητάνε συνήθως τα παιδιά?

«Τα πάντα! Χο χο χο! Τον παλιό καιρό τα πράγματαήταν πολύ πιο απλά. Ζητούσαν ένα αυτοκινητάκι, μια κούκλα, ένα ημερολόγιο, μιακορνίζα, γενικά πράγματα που είναι εύκολο να τα δημιουργήσεις. Έβαζα τα ξωτικάστο εργοστάσιο, τους έδινα εκεί λίγα ξύλα, λίγη μπογιά και μερικά υφάσματα καιτσουπ! στο πιτς φυτίλι είχαν έτοιμα χιλιάδες δώρα.

Τώρα όλα τα παιδιά μου ζητάνε κινητά, φωτογραφικές μηχανές, Wii, i-phone, λάπτοπ με i7επεξεργαστή. i στα διάλα δηλαδή! Πώς θα βάλω εγώ τα ξωτικά να μου φτιάξουν λάπτοπκαι i-phone μου λες? Ογαμημένος Steve Jobs νομίζουν ότι είμαι? Αν μπορούσα να φτιάχνω τέτοια νομίζειςθα καθόμουν σαν μαλάκας να διαβάζω γράμματα και να μοιράζω δωράκια στο τζάμπα?Όχι βέβαια, θα έφτιαχνα μια σειρά από υπολογιστές και κινητά θα έβαζα σαν σήμαμια δαγκωμένη χριστουγεννιάτικη μπάλα και μετά θα χεζόμουν στο τάληρο. Θα μπορούσανα τα ονομάσω Άη-phone!

Να φανταστείς μια φορά που δοκίμασα να φτιάξω τη δική μου παιχνιδομηχανή,το Rudolfstation, μουτράβηξε μια μηνυσάρα η Sony που ακόμα προσπαθώ να την ξεπληρώσω. Από τότε άσπρισαν ταμαλλιά μου, από το άγχος!»

-Άγχος άγχος, αλλά δε βλέπω να έχετε χάσει κιλά. Πώς καταφέρνετε και χωράτε από τις καμινάδες παρόλο που είστε...κάπως εύσωμος? Και πώς μπαίνετε στα σπίτια που δεν έχουν καμινάδα?

«Όλοι πιστεύουν ότι μπαίνω από την καμινάδα αλλά αυτό δενείναι παρά μια παραπληροφόρηση. Ακολουθώ μια τακτική που μας έμαθαν στο στρατό:χτυπάς εκεί που δε σε περιμένουν. Όλοι νομίζουν ότι θα εμφανιστώ από το τζάκι αλλάεγώ εμφανίζομαι κρυφά από άλλο σημείο του σπιτιού. Όπως όταν θες να αρνηθείς μια πορδή: κλάνεις σιγανά και μόλις αρχίσει να βρωμάει κοιτάς αυστηρά τριγύρω δήθεν για να βρεις ποιός το έκανε. Κάτι παρόμοιο κάνω κι εγώ, μόνο που έχω πετάξει τα δίχτυα της παραπλάνησης πριν καν ξεκινήσω. Από πού μπαίνω στην πραγματικότητα δε θα στο αποκαλύψω, αυτά είναι μυστικά της δουλειάς. Όσο για τα κιλά μου τι να σου πω, με παχαίνουν οι πολλές γαλοπούλες. Ξέρεις τι κοινόέχει μια γυναίκα και μια γαλοπούλα? Όλοι προτιμάνε στήθος ή μπούτι! Χο χο χο!»

-Τι έχετε να πείτε σε αυτούς που σας κατηγορούν ότι σαςντύνει η Coka-Cola?

«Να πάνε να γαμηθούνε, αυτό έχω να τους πω! Κακό είναι πουέχω έναν χορηγό? Πώς στα αθλήματα οι εμφανίσεις των παικτών έχουν πάνω ταχρώματα του χορηγού, εγώ τι πειράζει δηλαδή να έχω της Coca-Cola? Εξάλλου δεν έχω το έμβλημα του Καντάφι, της Coca-Cola έχω, ενός προϊόντοςπου το πίνουν όλοι. Το ξέρεις ότι το Easter Bunny έχει χορηγό τη Barbie καιγι’αυτό είναι ροζ? Αλλά κανείς δεν ασχολείται με αυτή την τριχόμπαλα, τηγράφουν στα αρχίδια τους και μόνο με εμένα τα βάζουν. Δηλαδή τι θα άλλαζε αν ντυνόμουν μόνος μου ήαν με έντυνε μια από αυτές τις πουστάρες στο Fab 5? Έχουμε έξοδα κύριοι κι αυτά τα δώρα κάποιος πρέπει να ταπληρώσει. Don’t blame the player,blame the game. Χο χο χο!»

-Η άποψή σας ποια είναι για όλους αυτούς τους πλαστούςαγιο-Βασίληδες που κυκλοφορούν στους δρόμους και στα εμπορικά κέντρα και σας μιμούνται?

«Α δεν έχω πρόβλημα, όλοι οι μεγάλοι σταρ έχουν μιμητές. Απλάεμένα πλέον δε μου επιτρέπεται να παίρνω παιδάκια στα γόνατά μου και να ακούω τιςευχές τους. Μετά από ένα συμβάν τις προάλλες που περιελάμβανε ένα κοριτσάκι στα γόνατά μου, ένανυπερ-προστατευτικό γονιό κι ένα κινητό που δονούταν στη τσέπη μου βγήκε δικαστικήεντολή να μην πλησιάσω μικρό παιδί στα δέκα μέτρα...»

-Τα ελληνόπουλα τι σας ζητάνε για φέτος τα Χριστούγεννα?

«Τα ελληνόπουλα με έχουν προβληματίσει πολύ φέτος. Παλιά μουζητούσαν τα κλασικά δωράκια, κούκλες, action-man, κανά skateboard,άντε μόνο για μια περίοδο μερικά λίγο μεγαλύτερα παιδιά μου ζητούσαν να τουςφέρω το dvd τη Τζούλιας. Δεν τους χάλασα κανένα χατήρι μέχρι και το dvd κατάφερεκαι το βρήκε ένα ξωτικό που είχε κονέ με τον Σειρηνάκη αλλά το μοίρασε και σταυπόλοιπα ξωτικά ένα βράδυ κι έγινε το σώσε στο εργαστήρι. Έμεινε πίσω ηπαραγωγή παιχνιδιών για 2 ολόκληρες μέρες, μιλάμε ξεζουμίστηκαν τα ξωτικά. Ό,τιδώρο μοιράσαμε εκείνη τη χρονιά το άγγιζες και κόλλαγε, τα πάντα μύριζανχυσίλα.

Φέτος τα πράγματα έχουν σοβαρέψει. Πάνω που έκλεισα μιασυμφωνία με τη Nintendo και τώρα μπορώ να εισάγω και Wii έρχονταιμερικά ελληνόπουλα και αντί για παιχνίδια μου ζητάνε πράγματα όπως το να δώσωπάλι πίσω στο μπαμπά τους τη δουλειά του, να τους ξεπληρώσω το δάνειο τουσπιτιού για να μην τους πετάξουν στο δρόμο, ή να φέρω παγκόσμια ειρήνη καιοικονομική σταθερότητα. Μα είμαστε σοβαροί? Πού νομίζουν ότι στέλνουν γράμμακαι μου μιλάνε για παγκόσμια ειρήνη, στα καλλιστεία?

Θα σου διαβάσω ένα γράμμα αυτολεξεί για να καταλάβεις. "Αγαπητέ Άγιε Βασίλη, ο πατέρας μου μετά από χρόνια εργασίας απολύθηκε από τηδουλειά του και δεν έχουμε να πληρώσουμε το νοίκι. Ο πατέρας μου έπεσε σε βαθιάκατάθλιψη με αποτέλεσμα η μητέρα μου να μας παρατήσει για έναν πλούσιο Αλβανό.Ο μικρός μου αδελφός χρειάζεται να κάνει εγχείρηση στο νεφρό του και δεν έχουμελεφτά. Σε παρακαλώ κάνε κάτι."

Τι στον πούτσο να απαντήσω σε αυτό το παιδάκι? Να του πωορίστε ένα κουκλόσπιτο για να έχεις κάπου να μένεις όταν σας πετάξουν στοδρόμο? Ή να του στείλω καλύτερα μια καραμπίνα να γλιτώσει από τη μιζέρια τουςαυτόν και τον αδερφό του?»

-Τελικά τι δώρο του στείλατε αυτού του παιδιού?

«Του έστειλα τα αποτελέσματα από ένα τεστ DNA που έλεγεότι ο αληθινός του πατέρας ήταν ο πλούσιος Αλβανός με τον οποίο έφυγε η μάνατου. Τώρα είναι όλοι ευτυχισμένοι.

Κοίταξε, θα πρέπει επιτέλους να καταλάβετε ότι ο ΑΗ-ΒΑΣΙΛΗΣΦΤΙΑΧΝΕΙ ΜΟΝΟ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΔΩΡΑ. Το αν έχεις οικονομική κρίση ή πολλά σπυράκια ήευαίσθητο έντερο δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Εγώ είμαι εδώ για να στέλνω μόνοπαιχνίδια. Αν αυτό σε βοηθήσει στη ζωή σου καλώς, αλλιώς ας προσέχατε τιψηφίζατε. Τι θέλετε πια, να πιάσω τη Μέρκελ και να την αρχίσω στα γλυφομούνιαμπας και σας δώσει κι άλλα λεφτά? Νισάφι πια, νισάφι!»

-Νομίζω ήσασταν σαφής. Σας ευχαριστώ γι’αυτή τη συνέντευξη,αν και πρέπει να σας πω ότι σοκάρομαι γιατί σας βρήκα κάπως σκληρό.

«Αν θες να βρεις κάτι ακόμα πιο σκληρό πιάσε τον πούτσο μου,εξυπνάκια.»

-Καλά Χριστούγεννα.

«Ναι ναι, τα Χριστούγεννα όσο εσύ θα χωνεύεις τη γαλοπούλα και θαροχαλίζεις, εγώ θα δουλεύω τον κώλο μου. Οπότε κράτα τις ευχές για την πάρτη σου.Άντε γεια!»

11. Τελευταία χριστουγεννιάτικη συμβουλή για φέτος: Δενείναι κακό αν κλάψεις…

Το να ξεσπάσεις σε κλάματα στο άσχετο στη μέση ενός ρεβεγιόν μπορεί νακάνει τους άλλους να νομίσουν ότι έχεις κάποια προσωπικά προβλήματα ή ότι δενανταποκρίνεσαι πλέον στα ψυχοφάρμακά σου. Μη σε νοιάζει όμως, στις γιορτές κάθεπαράξενη συμπεριφορά θεωρείται αποδεκτή και δικαιολογήσιμη. Η υπερβολική αγάπη των άλλωνανθρώπων τριγύρω, η αργία, τα φώτα, τα τραγούδια, όλα αυτά ίσως δημιουργήσουν παράξενα συναισθήματα, διαφορετικά σε κάθε άνθρωπο. Άλλοι μπορεί να γελάνε κι άλλοι μπορεί να φάνε κατακούτελα μια κρίση αυτοκριτικής κι εσωτερικής αναζήτησης και να νιώθουν μιζέρια και δυστυχία. Τίποτα δεν είναι πιο ανακουφιστικό από ένα καλό ξεγυρισμένο γιορτινό κλάμα. Με λυγμούς και μύξες να τρέχουν.

Ίσως μερικοί να εξακολουθούν να πιστεύουν ότιείναι ντροπιαστικό να κλαίει κάποιος σε δημόσιο χώρο, ειδικά αν είναι άντρας, αλλά σκέψου πως το νακλαις δεν είναι κι η χειρότερη προοπτική που μπορεί να σου τύχει. Το να κλαιςσε ένα ταξί ας πούμε είναι καλύτερο από το να ξερνάς σε ένα ταξί. Δεν πρόκειταινα στο χρεώσουν τουλάχιστον.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

X-M@$ by Corey Taylor on Grooveshark

X-M@S - Corey Taylor

Ho Ho Ho Ho!

There ain’t nothing more depressing than a pine tree
Gussied up with candy canes and balls
Those carolers have kept me up for hours
It’s Merry Christmas seeping through my walls
Now I’m no wiccan commie nut or nothing
But there’s one damn holiday that I can’t stand
It ain’t Halloween or Thanksgiving or even April Fools
But it’ll surely make a fool out of every man
HA

If I ain’t drunk then it ain’t Christmas
You know where to stick those jingle bells
If I ain’t hammered it ain’t Hanukkah
And all you motherfuckers go to hell
If I ain’t cockeyed then it ain´t Kwanzaa
Joy to the world with jack and cokes
If I ain’t drunk then it ain’t Christmas
Cause I never anything but broke

Now every year the malls are just a madhouse
Full of empty pockets, thoughts and smiles
Just the smell of Eggnog makes me vomit
And those colored lights are fucking infantile
I think we collectively as the people
Should rise against this corporate jolly noise
And tell the world:
“Let’s buy some peace and quiet for a change”
Before we spend it all on fucking toys.
HA

So if I ain’t drunk then it ain’t Christmas
You know where to stick those jingle bells
If I ain’t hammered it ain’t Hanukkah
Fa la la la la go fuck yourself!
If I ain’t cockeyed it ain’t Kwanzaa
Joy to the world of getting stoned
If I ain’t drunk then it ain’t Christmas
So leave this god damn scrooge the fuck alone.
HA

MERRY FUCKING CHRISTMAS!

Καταδολίευση

2011-12-13T14:18:00.000+02:00

Φαίνεται πως αυτές τις μέρες εδώ στη γειτονιά μου διανύουμε τη φάση "θέλω να γίνω λογοτέχνης". Δεν ξέρω αν θυμάσαι το περσινό ποστ τέτοιο καιρό, όπου ο swift είχε κάνει την πρώτη του λογοτεχνική απόπειρα λαμβάνοντας μέρος σε ένα διαδικτυακό διαγωνισμό διηγήματος. Το θυμάσαι δεν το θυμάσαι στον ίδιο διαγωνισμό πήγε κι έλαβε μέρος και φέτος.

Καθώς διάβαζα τη φετινή ιστορία του κάποια σημεία μου φάνηκαν πολύ αστεία και σε μια στιγμή απερισκεψίας τού υποσχέθηκα ότι θα την ανεβάσω στο blog. Θα τηρήσω αυτή μου την υπόσχεση όχι γιατί είμαι άνθρωπος που κρατά τις υποσχέσεις του αλλά γιατί ο swift εκτός από παιδικός φίλος είναι και μάνατζερ της fan page αυτού του blog στο facebook και καλό είναι να μην του χαλάω χατήρια! Επιπλέον το κομμάτι του κειμένου του το οποίο έχω βάλει με έντονα bold γράμματα πιστεύω πως είναι η πιο επικά ειρωνική λογοτεχνική απόπειρα που έχει γραφτεί από την εποχή που ανακαλύφθηκε το κασκόλ του καλλιτέχνη.

Αν δεν έχεις έρθει ποτέ σε επαφή με τη συγγραφική προσωπικότητα του swift να σε ενημερώσω ότι τα κείμενά του συνήθως είναι αυτοβιογραφικά, αυτοσατυρικά και ενίοτε αυτοκαταστροφικά. Όντας τσαντισμένος επειδή η πρώτη του περσινή απόπειρα -με ένα σοβαρό κείμενο- είχε αποτύχει να γοητεύσει την κριτική επιτροπή αποφάσισε φέτος να διαγωνιστεί με το παρακάτω κείμενο:

Τίτλος: Καταδολίευση (by swift).

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας νεαρός ο οποίος ζούσε στην εποχήτων videogames και του ίντερνετ. “Καιγόταν” δηλαδή στα site κοινωνικής δικτύωσηςπαίζοντας παιχνίδια αλλά και συνομιλώντας με άτομα από τα παλιά, όπωςσυμμαθητές, που είχε χάσει επαφή και τους ξαναβρήκε στο facebook. Επίσης έστελνεαιτήματα φιλίας σε άγνωστα άτομα για να κάνει και νέους φίλους, “ανέβαζε” φωτογραφίεςπου είχε τραβήξει και “πόσταρε” τραγούδιαστον τοίχο του για να δουν οι φίλοι του και να του κάνουν like αλλάκαι να του αφήσουν σχόλια. Επίσης κατά το σερφάρισμα στο διαδίκτυο “κατέβαζε”ταινίες και μουσική, διάβαζε αγαπημένα blogs, ιστολόγια επί το ελληνικότερον,και ενημερωνόταν για τις νέες τάσεις στη μουσική από myspace και jumpingfish.

Ένα απόγευμα καθώς διάβαζε τη διαδικτυακή έκδοση μιας εφημερίδας, έπεσε το μάτιτου σε μία στήλη που έγραφε για έναν διαγωνισμό διηγήματος που διοργάνωνε έναςιστότοπος (κοινώς site). Οι κανόνες ήταν απλοί, έπρεπε λέει να γράψεις έναδιήγημα μέχρι χίλιες λέξεις που να περιέχει τις εξής εφτά λέξεις: αγάλμα,βιολί, καμβάς, κάμερα, μάσκα,πένα, τανγκό. Του φάνηκε εύκολο, σχεδόν γελοίο κι έκατσε λοιπόν και έγραψε τοδιήγημα μέσα σε λίγη ώρα. Πολύ καλό κατά τη γνώμη του αλλά και όσων φίλων τοδιάβασαν, χωρίς κραυγαλέες εκφράσεις και φανφάρες όπως: “τι ωραία που πέφτειη βροχή στη μενεξεδένια μας αυλή”, “-Χορεύετε; -Εξαρτάται τις ορέξεις”, “ηδιονυσιακή μάσκα σου πάει τρέλα”, ένα άγαλμα που στροβιλίζεται γελώντας”, “στημπρούτζινη μεριά του χώματος κάτι πλοκάμια μαδημένα”, μεθυσμένα ξωτικά κιαγάλματα”, “όταν πεισμώνω ιδρώνουν οι μασχάλες μου”.

Το στέλνει το απλό κι απέριττο διήγημα λοιπόν δυο μέρες προτού εκπνεύσει η προθεσμίακαι περίμενει την ανακοίνωση της ημερομηνίας. Ένα μήνα αργότερα μαθαίνει την ημερομηνία, η οποία τελικά ήταν τρείς μήνεςμετά τη λήξη του διαγωνισμού. Περνάει ο καιρός και φτάνει η μεγάλη ημέρα οπότεπαίρνει τρεις καλούς του φίλους να πάνε στο χώρο που γινόταν η απονομή.Φτάνουν, στρογγυλοκάθονται, πάνε να παραγγείλουν καφέ μιας και ήταν έξι τοαπόγευμα και τους έρχεται η αποστομωτική απάντηση: “Δε φτιάχνουμεκαφέ!” “Έχουμε μόνο πορτοκαλάδα ή μπύρα”. Τι να κάνουνε λοιπόν οι φίλοι, αποφασίζουννα πάρουν αντί για ξινισμένη πορτοκαλάδα στιμμένη από το πρωί που ήταν η μίαεπιλογή να πάρουν μπύρες που ήταν η άλλη επιλογή και τις οποίες τελικά τιςπληρώσανε €7 τη μία, ούτε στο Balux να είχαν βγει για ποτό!

Ξεκινάει η εκδήλωση,φτάνει κι η ώρα της ανακοίνωσης των νικητών και της απονομής των βραβείων, καιήταν ηλίου φαεινότερον, φως φανάρι δηλαδή ότι οι νικητές είχαν ειδοποιηθεί απόπριν γιατί όλοι είχαν σκάσει στηντρίχα ντυμένοι είτε με σούπερ κουστουμιά λες και παντρευόταν ο διάδοχος του θρόνουτην εκλεκτή της καρδιάς του (και της μαμάς του) είτε φορώντας καμπαρντίνα καιτο “κασκόλ του καλλιτέχνη” αν ήταν γένους αρσενικού (του θύμισαν τον Καλυβάτσηστους ΑΜΑΝ όταν έκανε το ζωγράφο Μαέβιο Παχατουρίδη), ενώ αν ήταν γένουςθηλυκού το “φουλάρι τηςδιανοούμενης”.

Τι αποκόμισε λοιπόν, ο νεαρός, από όλη αυτή τη διαδικασία; Κατέληξε στοσυμπέρασμα ότι ο γραπτός λόγος δεν είναι έργο τέχνης και πρέπει να γράφεις άμα έχεις κάτι ουσιαστικόνα πεις και να έχεις γενικά αρχή μέση και τέλος αλλιώς άνοιξε ένα λεξικόδιάλεξε μερικές λέξεις όπως άναξ, εύδιος, νεφελοβατώ, ουλόθριξ, ουτιδανός,τολύπες, ένωσε τες και φτιάξεδιήγημα σαν αυτό εδώ:

Ο ουλόθριξ ήρωας μας έκλεισε τον browser (περιηγητή σελίδας) και μετά τερμάτισετη λειτουργία του υπολογιστή του. Φόρεσε την αγαπημένη του μπλούζα από κασμίρκαι βγήκε από το φτωχικό του σπίτι. Κοίταξε τριγύρω του, ο καιρός ήταν εύδιος,ένας λαμπρός ήλιος έστεκε χαμηλά και έβαφε πορτοκαλί τα ελάχιστα σύννεφα, όμοια με τολύπες καπνού,που βρίσκονταν στον ουρανό.

Αμέσως ξαστέρωσε ο νους του και ένιωσε σαν άναξ. Αποφάσισε να περιπλανηθεί στουςπολύβουους δρόμους και τα ντεπό κοντά στο παλιό ντοκ. Εκεί που είχε χαθεί στιςσκέψεις του και νεφελοβατούσε στη μέση του δρόμου κάτι ουτιδανό του τράβηξε τηνπροσοχή επάνω στο πεζοδρόμιο κι έτρεξε γρήγορα για να δει τι ήταν. Ήταν ένακομμάτι χαρτί, απλώς ένα κομμάτι χαρτί που όμως έγραφε: “Ο από μηχανής Θεός”.“Ο από μηχανής Θεός;” σκέφτηκε.

Εκείνη τη στιγμή γυρίζει το βλέμμα του στοδρόμο, εκεί που μερικά στιγμιότυπα πριν περπατούσε καταμεσής. Βλέπει ένα αυτοκίνητο να “τρέχει σαν τρελό” καινα παραβιάζει το φωτεινό σηματοδότη, να εκτρέπεται της πορείας του λόγω τηςυπερβολικής ταχύτητας και να καταλήγει σε ένα στύλο της ΔΕΗ. Έτσι σώθηκε τηντελευταία στιγμή από το να τον χτυπήσει αμάξι και να κοπεί άδοξα το νήμα της ζωής του. Οπότε ο ήρωας μας, μετά από αυτό το περιστατικό, αποφάσισε να επιστρέψει σπίτι του και να συνεχίσει να “καίγεται” στο facebook.

Με ένα τέτοιο διήγημα λοιπόν θα καταφέρεις να πάρεις παμψηφείτο πρώτο βραβείο σε κάτι τέτοιους διαγωνισμούς από έντυπα ηλεκτρονικά ήμη, που αυτοπροσδιορίζονται ως οάσεις κουλτούρας ή δίαυλοι προώθησης της τέχνης, και που βραβεύονται ιστορίες που κάνουν μπαμ ότι τις έχει γράψειψαγμένοςκουλτουριάρης τύπος.

Όπως καταλαβαίνεις στην εκδήλωση βράβευσης των νικητών ο swift πήρε όσα βραβεία έχει πάρει κι η Pamela Anderson στα Όσκαρ. Κανένα. Σε κάποια φάση όμως ανέφεραν από το μικρόφωνο πως φέτος είχαν και μερικές συμμετοχές που πήγαν "κόντρα στο ρεύμα" *hint hint*. Yep, για τον swift έλεγαν. Definitely. Το να σε θεωρούν κόντρα στο ρεύμα της λογοτεχνικής φανφαρολογίας είναι το καλύτερο βραβείο που μπορεί να πάρει κάποιος.

Υ.Γ.1 Οι λογοτεχνικές φανφάρες που αναφέρει στο κείμενό του ο swift, αυτά δηλαδή περί μασχαλών που ιδρώνουν, αγαλμάτων που στροβιλίζονται και μαδημένων πλοκαμιών είναι φράσεις παρμένες αυτούσιες από τα κείμενα των νικητών.

Υ.Γ.2 Αν δεν έχεις άλλα ενδιαφέροντα στη ζωή σου και θες να μάθεις περισσότερα για το διαγωνισμό καθώς και για το τι είχε συμβεί πέρσι μπορείς να διαβάσεις το περσινό ποστ κάνοντας κλικ εδώ.

Υ.Γ.3 Τις ευχές για τα Χριστούγεννα θα τις πούμε σε χριστουγεννιάτικο πόστ πριν τα Χριστούγεννα.

Πώς απέτυχε η πρώτη μου απόπειρα να γράψω βιβλίο.

2011-12-02T14:36:00.001+02:00

Όταν γράφεις σε blog είναι αναπόφευκτο κάποια στιγμή ναοδηγηθείς στην ψευδαίσθηση ότι είσαι συγγραφέας. Αυτό έπαθα εγώ τις προάλλες…και ξεκίνησα να γράφω μια ιστορία. Παρακάτω είναι όλη η τραγική απόπειρα αυτούτου εγχειρήματος:

Ο Λευτέρης ήταν ένα συνηθισμένο 12-χρονο αγόρι. Μέτριοανάστημα, μέτριος μαθητής, μέτριος στα αθλήματα. Ακόμα και η εμφάνισή του ήτανσυνηθισμένη: καστανά ανάκατα μαλλιά πλαισίωναν ένα λιπόσαρκο νεαρό πρόσωπο, τοοποίο τονιζόταν από δυο διαπεραστικά γαλανά μάτια. Συνήθως περνούσε απαρατήρητος,δύσκολα τον ξεχώριζες ανάμεσα στους συνομηλίκους του. Ενδιαφέροντα πολλά δενείχε, δεν ήταν σε τίποτα ιδιαίτερα καλός, σαν να μην είχε βρει ακόμα την κλίση του αυτό το κάτι στο οποίο κάποια μέρα θα διέπρεπε.Χωρίς να το γνωρίζει, η ώρα που θα αποκαλυπτόταν μια μεγάλη αλήθεια για τοπεπρωμένο του πλησίαζε…

Ένα όμορφο μεσημέρι, μόλις το καμπανάκι του σχολείου τουςείχε σημάνει το σχόλασμα, ο Λευτέρης πήγε μαζί με την κολλητή φίλη του τηνΝικολέτα στην κεντρική πλατεία της γειτονιάς τους. Κάθισε βαριεστημένα σε μιααπό τις κούνιες της πλατείας και κατέβασε με θλίψη το βλέμμα του κάτω σταχαλίκια. Η Νικολέτα κάθισε στη διπλανή κούνια.

«Είσαι στεναχωρημένος?» τον ρώτησε.

«Όχι… Βασικά, ναι… Δηλαδή δεν ξέρω.»

«Τι συμβαίνει?» ρώτησε η Νικολέτα με ειλικρινές ενδιαφέρον.

«Είναι τα γενέθλιά μου σήμερα και κανείς δεν τα θυμήθηκε.Είναι σαν να μην μου δίνει κανείς σημασία. Αν με πάταγε αυτή τη στιγμήαυτοκίνητο να δεις που δε θα έλειπα σε κανέναν».

«Αυτό δεν είναι αλήθεια», του απάντησε η Νικολέτα και τουχαμογέλασε τόσο πλατιά που φωτίστηκε όλο της το πρόσωπο. «Εγώ σε θυμήθηκα» τουλέει και βγάζει ένα πακέτο από την τσάντα της και του το δίνει. «Χρόνια πολλά».

Ο Λευτέρης σήκωσε το βλέμμα του και χαμογέλασε. Ένιωθε ότι ήτανπολύ τυχερός που είχε φίλη τη Νικολέτα.

«Δε χρειαζόταν να μου πάρεις δώρο» είπε ο Λευτέρης, ενώ είχεήδη αρχίσει να το ξετυλίγει.

«Δεν είναι κάτι σπουδαίο. Είναι απλά ένα τετράδιο. Δε θέλωνα είσαι στεναχωρημένος, είμαι σίγουρος πως και οι θετοί σου γονείς σε έχουνστην καρδιά τους και θα σε θυμηθούν σήμερα. Να δεις που μόλις γυρίσεις σπίτι θα σου έχουν ετοιμάσει κάτιξεχωριστό».

«Ναι καλά…» ξεκίνησε να λέει ο Λευτέρης αλλά η φράση τουέμεινε μετέωρη, όπως και το σαγόνι του το οποίο δεν έλεγε να κλείσει από τηνέκπληξη με αυτό που είχε μόλις δει: πίσω από τη Νικολέτα είχε εμφανιστεί σαναπό το πουθενά ένας τεράστιος τύπος, σαν γίγαντας, με μακριά μούσια και μιαφαρδιά καπαρντίνα. Το νεαρό αγόρι τινάχτηκε προς τα πίσω και το τετράδιο του έπεσε από τα χέρια.

Ο τεράστιος τύπος με την καπαρντίνα πλησίασε κι άλλο τα δύοπαιδιά. Τα είδε φοβισμένα και για να τα καθησυχάσει έβγαλε από την τσέπη δυοκαραμέλες και τους τις έδωσε.

«Είσαι ο Λευτέρης?» ρώτησε με τραχιά, μπάσα φωνή.

«Ν,νν,ναι…» ψέλλισε ενώ ξετύλιγε σαν υπνωτισμένος τηνκαραμέλα του.

«Μη φοβάσαι. Έχω νασου κάνω μια πολύ σημαντική αποκάλυψη.» Ο γίγαντας έγειρε κι άλλο προς ταπαιδιά και χαμήλωσε τη φωνή του. «Ονομάζομαι Οράτιος και δουλεύω επιστάτης στησχολή Μαγείας και Τελετουργιών Χομποντόμπουαρτς. Οι πραγματικοί σου γονείς ήτανμάγοι. Και το ίδιο είσαι και εσύ! Ήρθα να σε πάρω για να γίνεις μαθητής στησχολή μας.»

«Oh come on!!!»είπε με οργή ο Λευτέρης. «Για βάστα λίγο ρε μάστορα γιατί μου φαίνεται πως τοέχουμε παραγαμήσει το θέμα. Έι! Έι εσύ εκεί πάνω με ακούς? Ε εσύ είσαισυγγραφέα, πού είσαι?»

*Σε μένα μιλάς?*

«Ναι, σε σένα που γράφεις αυτές τις παπαριές! Δε ντρέπεσαιλίγο ρε?»

*Για ποιο λόγο ναντραπώ?*

«Τι μαλακίες είναι αυτές που γράφεις?»

*Εντάξει ίσως έχει κάποια μικρά λαθάκια ηιστορία, αλλά αν λάβεις υπόψη ότι είναι η πρώτη μου προσπάθεια νομίζω ότι πάεικαλά.*

«Τι μικρά λαθάκια ρε? Το μόνο μεγαλύτερο λάθος από αυτή τηνιστορία είναι το λάθος που έκανε η μάνα σου όταν σε γέννησε!»

*Δεν καταλαβαίνω προςτι όλη αυτή η επίθεση Λευτέρη. Μην ξεχνάς ότι εγώ σε δημιούργησα. Τι σεενόχλησε τόσο πολύ πια?*

«Ας αφήσω στην άκρη ότι γράφεις λες και είναι έκθεση πρώτης δημοτικού. Είναι όμως δυνατόν να νομίζεις ότι δε θα προσέξει κανείς πως έχεις κατακλέψει τον Χάρι Πότερ? Λίγο παραπάνω αντιγραφή αν τον έκανες θα έβγαζες βυζιά και τοεπώνυμό σου θα είχε αλλάξει σε Ρόουλινγκ! 12χρονο παιδί που ξαφνικά σταγενέθλιά του μαθαίνει ότι οι πεθαμένοι γονείς του ήταν μάγοι κι ότι θα πάει ναφοιτήσει σε σχολή μάγων? Copy paste ο Πότερ είναι! Ακόμα και το όνομα Χομποντόμπουρτς θυμίζει τοΧόγκουαρτς αλλά σε πιο ηλίθια εκδοχή! Μέχρι και τον επιστάτη τον έκανεςτεράστιο χοντρό με μούσι, σαν αυτόν στου Χάρι Πότερ.»

«Για να πούμε και του στραβού το δίκιο» πετάχτηκε ο Οράτιος«δεν είπε πουθενά ότι είμαι χοντρός. Μπορεί κάτω από την καπαρντίνα νακρύβονται καλοσμιλεμένοι κοιλιακοί. Ε συγγραφέα? Τι λες?» είπε ο Οράτιοςκλείνοντας το μάτι.

*Η αλήθεια είναι ότιχοντρό είχα σκεφτεί να σε κάνω, αλλά ναι εντάξει μπορώ να πω ότι είσαι ξέρω γωπολύ γυμνασμένος. Χμμ, ναι γιατί όχι. Κι αν ποτέ η ιστορία μου γίνει ταινία θασε υποδυθεί ο Σβαρτζενέγκερ, πώς σου φαίνεται?*

«Θα προτιμούσα τον Τζεράρ Μπάτλερ» είπε ο Οράτιος, ο οποίος άνοιξε την καπαρντίνα του και θαύμασε το καλογυμνασμένο του σώμα.

«Συγνώμη που διακόπτω» πετάχτηκε δειλά η Νικολέτα σηκώνονταςτο χέρι της «αλλά μιας και βλέπω ότι εδώ καταθέτουμε όλοι τις απόψεις μας,μήπως θα μπορούσα να επισημάνω κι εγώ μερικά λαθάκια?»

*Για να ακούσουμε κιεσένα…*

«Με όλο το σεβασμό, ξέρω ότι εσύ είσαι ο συγγραφέας και μαςδημιούργησες όλους από κάπου εκεί ψηλά, αλλά come on συγκεντρώσου λίγο αγόρι μου. Σεπαιδικό βιβλίο έρχεται τύπος με καπαρντίνα και μας δίνει καραμέλες? Κι εμείςτις παίρνουμε? Αυτά τα μηνύματα θέλεις να περάσεις στα μικρά παιδιά? Αν τυχόν τοβιβλίο γίνει επιτυχία, που δεν το βλέπω, θα βγούνε όλοι οι ανώμαλοι στιςπλατείες και θα λένε στα μούλικα να βάλουν το χεράκι στην τσέπη της καπαρντίναςγια να πιάσουν ένα σκληρό… μαγικό ραβδί!»

*Εεε ναι, ντάξει, ίσωςχρειαστεί κάποια μικρή διόρθωση εκεί.*

«Και τι μαλακίες είναι αυτές που με βάζεις να πω? “Είμαισίγουρη ότι οι θετοί σου γονείς σε έχουν στην καρδιά τους και θα σε θυμηθούν? “Ποιός μιλάει έτσι?» συνέχισε η Νικολέτα.

*Το θεώρησα έξυπνοτρόπο να εισάγω στην ιστορία το ότι είναι υιοθετημένος.*

«Μαλακία ήταν. Άσε που ενώ έχει ο άλλος ο κλαψομούνηςγενέθλια και είναι μες στη μιζέρια και στην κατάθλιψη εσύ με βάζεις να τουυπενθυμίσω ότι είναι ΚΑΙ υιοθετημένος!».

«Ποιόν είπες κλαψομούνη μωρή καριόλα?» πετάχτηκε ο Λευτέρης.

*Έλα παιδιά ηρεμήστελιγάκι σας παρακαλώ, παιδικό βιβλίο προσπαθούμε να γράψουμε εδώ πέρα. Ωραία τιπροτείνετε να κάνουμε?*

«Αν δεν ήμουν εγώ πρωταγωνιστής» είπε ο Λευτέρης «πολύ θαγούσταρα να συνέχιζες να γράφεις αυτή την παπάτζα και μετά να σου τράβαγε μιαμηνυσάρα για λογοκλοπή η Ρόουλινγκ, να σε άφηνε μόνο με ένα σώβρακο.»

«Κοίταξε να δεις, ο Χάρι Πότερ είναι ξεπερασμένος πλέον»άρχισε να λέει με πάθος η Νικολέτα αγνοώντας τα δηκτικά σχόλια του Λευτέρη «αυτόπου είναι πολύ in αυτή την περίοδο είναι οι βρικόλακες. Κάτι σαν το Twilight αςπούμε. Εγώ θα μπορούσα να είμαι μια πολύ σέξι και έξυπνη τύπισσα, που με θέλουνόλα τα αγόρια και με ζηλεύουν όλα τα κορίτσια και η οποία ερωτεύεται ένα μυστήριοαγόρι, πολύ κακό παιδί και αλήτη αλλά καλό κατά βάθος, που αποδεικνύεταιστην πορεία πως είναι βρικόλακας.»

*Χμμμ δεν ξέρω ρε συ,δε μου αρέσουν καθόλου τα Twilight.*

«Έλαααααα, κάνε μια προσπάθεια, πλιζ πλιζ πλιζ πλιζ!» είπεμε νάζι η Νικολέτα.

«Τέλεια, τώρα προβλέπω μήνυση και από την Stephenie Meyer» πέταξε ο Λευτέρης.

Σκοτάδι. Παντού γύρω σκοτάδι. Το μόνο που ακούγεται είναι οήχος που κάνουν τα τακούνια της στο κρύο δάπεδο καθώς περπατάει. «Αχ τι ήθελακαι έκοψα δρόμο από αυτό το σοκάκι» σκέφτηκε η 20-χρονη Νικολέτα. Είχε χάσει τοτελευταίο βραδινό λεωφορείο και δεν της έφταναν τα λεφτά που είχε πάνω της γιανα πάρει ταξί. «Τι άλλο θα μου πάει στραβά» σκέφτηκε.

Από κάπου μακριά ακούστηκε μια εξάτμιση μηχανής μεγάλουκυβισμού. Η καρδιά της πετάρισε. «Λες να είναι ο Λευτέρης?» αναρωτήθηκε. Καιμόνο η σκέψη του της έδωσε θάρρος. Γι’αυτόν είχε βγει απόψε, ήξερε ότι σε αυτάτα μέρη συνήθιζε να κάνει κόντρες με τη μηχανή του, κι ήλπιζε να τον πετύχει. Οιάντρες της έκαναν συχνά καμάκι αλλά κάθε φορά που την πλησίαζε κάποιος, πρινστραφεί να τον κοιτάξει, ήλπιζε να γυρίσει και να δει τα υγρά γαλανά μάτια τουΛευτέρη. Σήμερα η βραδιά ήταν απογοητευτική, δεν τον συνάντησε πουθενά. Αχ πόσοτης έλειπαν τα μάτια του… κάθε φορά που την κοίταζε ήταν σαν να τη ρουφάνε, σαννα θέλουν να την καταπιούν, την έκαναν να νιώθει στα βάθη της ψυχής της κάτιθερμό και σκοτεινό, έναν ακατανόμαστο πόθο και φόβο μαζί.

«Έι κοριτσάκι!» ακούστηκε μια φωνή πίσω της. Η Νικολέταγύρισε με κομμένη την ανάσα. Ένας γεροδεμένος πανύψηλος τύπος με μούσια πετάχτηκε πίσω από ένα σκοτεινό κάδο.

«Ποιός είσαι?» είπε η Νικολέτα με τρεμάμενη ανάσα,γουρλώνοντας τα μάτια της για να μπορέσει να τον διακρίνει μες στο σκοτάδι.

«Είμαι ο Οράτιος. Κι εσύ είσαι το επόμενο θύμα μου!»

Ο γεροδεμένος άντρας έκανε αργά βήματα προς το μέρος της.Καθώς περπατούσε άρχισε να σκύβει, έσκυβε κι άλλο, κι άλλο μέχρι που έπεσε στατέσσερα. Το σώμα του άρχισε να παραμορφώνεται, τρίχες ξεφύτρωναν από την πλάτητου, οι παλάμες και τα πέλματά του μετατρέπονταν σε πατούσες, άγριες τριχωτέςπατούσες με μεγάλα γαμψά νύχια. Το στόμα του μάκραινε και τεράστιοι κυνόδοντεςξεφύτρωσαν. Ήταν λυκάνθρωπος!

Η Νικολέτα ξεκίνησε να τρέχει, φωνάζοντας βοήθεια. Ήξερε ότικανείς δεν επρόκειτο να την ακούσει σε αυτό το σκοτεινό σοκάκι, ένιωθεκαταδικασμένη. Καθώς έτρεχε, ένιωθε την καυτή ανάσα του λυκανθρ

«Συγνώμη! Συγγραφέα να σε διακόψω λίγο?» ρώτησε η Νικολέτα.

*Τι είναι πάλι? Στοκαλύτερο σημείο με κόβεις.*

«Δε λέω, καλή αυτή η σκοτεινή ατμόσφαιρα η αγωνία και ταρέστα που δημιούργησες αλλά δώσε λίγες παραπάνω λεπτομέρειες στην περιγραφή μουρε άνθρωπε. Εμάς τις γυναίκες μας ενδιαφέρουν πολύ τα θέματα της μόδας.»

Καθώς έτρεχε, ένιωθε την καυτή ανάσα του λυκανθρώπου στοσβέρκο της ακριβώς κάτω από την αλυσίδα του κολιέ από λευκόχρυσο που είχεκρεμασμένο στο λαιμό της. Τα πόδια της ταλαντεύονταν επικίνδυνα πάνω στιςμαύρες πανάκριβες γόβες της, αλλά δεν έπρεπε να επιτρέψει να χάσει την ισορροπίατης. Το βεραμάν φόρεμά της που της έφτανε μέχρι το γόνατο κι έκανε ένα σέξι V στοστήθος κυμάτιζε στον υγρό βρωμερό αέρα του σοκακιού. Ο ψηλός υπέροχοςκότσος στα μαλλιά της παρόλο το τρεχαλητό είχε διατηρηθεί ανέπαφος.

Κάποια στιγμή το σοκάκι κατέληξε σε αδιέξοδο. Πανικόβλητηκόλλησε την πλάτη της στον τοίχο και γύρισε να κοιτάξει τον θηρευτή της. ΟΟράτιος συνηθισμένος να παίζει με το φαγητό του την πλησίασε λαίμαργα και τημύρισε. Η μυρωδιά της Magnifique της Lancome του πλημμύρισε τα ρουθούνια.

«Όχι μηηηηηηη!» φώναξε η Νικολέτα. «Μη σου λέω! Ε συγγραφέασε σένα το λέω! Όχι μη τη Magnifique,για καμιά φτηνιάρα με πέρασες? Τη σιχαίνομαι αυτή την κολόνια!».

Η μυρωδιά της Hugo Boss του πλημμύρισε τα ρουθούνια.

«Ίου! Αυτή είναι αντρική άσχετε!».

*Ποιά κολόνια σου αρέσει μπαςκαι το βουλώσεις επιτέλους?*

«Η Diamonds του Armani».

Η μυρωδιά της Diamonds του Armani τουπλημμύρισε τα ρουθούνια. Το τέρας την πλησίασε κι άλλο, ακόμα κι άλλο κι ηΝικολέτα τέντωσε τα χέρια της για να τον απωθήσει. Τα φούξια νύχια της

«Κόκκινα…»

Τα κόκκινα νύχια της χάθηκαν μέσα στο πυκνό τρίχωμά του. Ταδάκρυά της είχαν γίνει ένα με τη μπλε μάσκαρά της.

«Μαύρη μάσκαρα.»

Είχαν γίνει ένα με τη μαύρη μάσκαρά της. Πάνω πουετοιμάστηκε για το δάγκωμα του κτήνους ακούστηκε από τα σκοτάδια μια γνώριμηφωνή.

«Άφησέ την ήσυχη λυκάνθρωπε!».

Ήταν ο Λευτέρης, είχε έρθει να τη σώσει!

Με ένα τεράστιο υπεράνθρωπο σάλτο ο Λευτέρης βρέθηκε δίπλαστο τέρας και με μιας άρχισαν να παλεύουν. Τα ιδρωμένα σφιχτά μπράτσα τουΛευτέρη γυάλιζαν κάτω από το φεγγαρόφως. Καθώς πάλευαν, η Νικολέτα παρατήρησεκάτι που την έκανε να ανατριχιάσει ακόμα περισσότερο. Οι κυνόδοντες του Λευτέρηείχαν μακρύνει και τα μάτια του ήταν κατακόκκινα. Ω Θεέ μου, ο Λευτέρης ήταν βρικόλακας!

Με ένα βρυχηθμό το σιχαμερό τέρας όρμησε στο Λευτ

«Ώπα ώπα ώπα, σόρι αλλά τώρα θα κάνω εγώ μια παρέμβαση. Όχικαι σιχαμερό τέρας! Πώς με περιγράφεις έτσι?» είπε ο Οράτιος ο λυκάνθρωπος.

*Θα με αφήσετε ναγράψω τη γαμημένη ιστορία όπως γουστάρω εγώ, μπας και καταφέρω και την τελειώσωκαμιά φορά?*

«Α όχι μάγκα, διαμαρτύρομαι γιατί το παράχεσες το θέμα. Κτήνος με ανεβάζεις, τέρας με κατεβάζεις. Από εκεί που με είχες νταγλαρά μεμπράτσα και τρέντι μούσι σαν σωσία του Τζεράρ Μπάτλερ να μοιράζω καραμέλες στα12-χρονα, με κατάντησες σιχαμερό τριχωτό λυκάνθρωπο που την πέφτει σεκοριτσάκια.»

«Δεν είμαι κοριτσάκι, είμαι γυναίκα αγροίκε» απάντησε ηΝικολέτα με τουπέ.

*Δεν είπα ποτέ ότι τομούσι σου είναι τρέντι, ούτε σου είπα αν αποφάσισα για το αν θα είσαι σωσίαςτου Σβαρτζενέγκερ ή του Τζεράρντ. Βασικά δεν είπα ποτέ ότι θα είσαι σωσίαςκανενός! Απλά μιλούσαμε για το ποιός θα σε υποδυθεί στην ταινία.*

«Βρε ουστ που μου θες και ταινία καημένε!» φώναξε οΛευτέρης.

«Νομίζετε όλοι πως επειδή είμαι μεγαλόσωμος με μούσια ότι θαείμαι και άξεστος χωρίς συναισθήματα.» κλαψούρισε με παράπονο ο Οράτιος. «Εόχι… σνιφ σνιφ… αυτό δεν πρόκειται να το ανεχτώ… κλαψ… μπουχουχουουουου! Καιγιατί να κάνω εγώ το κακό τέρας? ΑΑΜΠΟΥΧΟΥΟΥΧΟΥΟΥΟΥΑΑΑΑΑ!»

*Έλα εντάξει, μηνκλαις τώρα κοτζάμ άντρας.*

«ΟΥΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!» Ο Οράτιος συνέχισε να κλαίει όλο και πιοδυνατά.

*Έλα σώπα τώρα, πεςμου πώς θες να σε παρουσιάσω και θα το κάνω. Σταμάτα μόνο να κλαις.*

«Σνιφ…λυγμ… Κοίτα, εμένα όσο κι αν δε μου φαίνεται, μουαρέσουν τα λογοτεχνικά βιβλία. Με κοινωνικό θέμα, όμορφες περιγραφές καιπολύπλοκες λέξεις. Που να διαδραματίζονται σε μια παλιά εποχή. Και δε θέλω ναείμαι κακός αυτή τη φορά, αλλά πρωταγωνιστής. Αυτό θέλω.» είπε αποφασιστικά οΟράτιος.

«Μην του βάζεις δύσκολα» είπε με απαξίωση ο Λευτέρης. «Εδώτο άτομο είναι τόσο άχρηστο που δε μπορούσε να κάνει ούτε μια αντιγραφή τηςπροκοπής του Χάρι Πότερ κι εσύ του ζητάς να γράψει λογοτεχνικό μυθιστόρημα?Είναι σαν να ζητάς από μια μαϊμού να σου ζωγραφίσει την Γκουέρνικα. Δε βλέπειςπου μας έχει ζαλίσει τα αρχίδια με τα “είπε ο ένας” και “είπε ο άλλος” λες καιδεν υπάρχουν άλλες λέξεις εκτός από το είπε?» ~~είπε ο Λευτέρης~~ ξέσπασε μεθυμό Λευτέρης.

*Χαλαρώστε παιδιάνομίζω ότι το έχω.*

«Και που’σαι, συγγραφέα της κακιάς ώρας! Μην ξεκινήσεις κιαυτή την ιστορία πάλι με στίχο του Τσαλίκη όπως στην προηγούμενη με τα “Σκοτάδιγύρω μου σκοτάδι”. Άντε να σε δούμε.»

Το μικρό σπουργίτι φτερούγισε τα εύθραυστα φτερά του καιπροσγειώθηκε γλυκά στο αδύνατο κλαράκι της ανθισμένης αμυγδαλιάς. Τα μωβχρώματα των ξεπεταγμένων ανθών στόλιζαν όλη την πλάση και εύφραιναν την καρδιάόσων περαστικών είχαν την τύχη να περνούν από κάτω. Εκείνο το ηλιόλουστο πρωινόρέμβαζε στο γέρικο κορμό της αμυγδαλιάς ο κόμης του Σάσεξ Οράτιος. Είχε αποφασίσεινα κάνει μια στάση με την άμαξά του σε εκείνο το δροσερό σημείο για ναξαποστάσουν λίγο τα άλογα μετά από το πολύωρο ταξίδι τους προς την πόλη τουΜάρπισαϊρ, όπου τον περίμενε η μέλλουσα γυναίκα του πριγκίπισσα Νικολέτα.

Ο ταχύς καλπασμός των αλόγων είχε συγχρονιστεί πλήρως μετους χτύπους της καρδιάς του. Η λαχτάρα του να φιλήσει τα κόκκινα σαν αίμαχείλη της Νικολέτας και να χαϊδέψει τον ευωδιαστό λαιμό της τον έκαναν νααγνοεί άθελά του την υπέροχη πλάση που ξανοιγόταν γύρω του. Πολύχρωμαμπουμπούκια από αγρούς της εξοχής εναλλάσσονταν με πανύψηλα αγέρωχα στητάδέντρα, κι όλα μαζί συνέθεταν έναν καμβά αρμονίας, αγαλλίασης και ομορφιάς.

Κάποια στιγμή έφτασαν έξω από τα βικτωριανά τείχη της πόληςόπου βασίλευε ο πατέρας της Νικολέτας. Η μέλλουσα γυναίκα του τον είχεπροειδοποιήσει ότι τον τελευταίο μήνα είχε ξεσπάσει στην πόλη θανάσιμος λοιμός.Εκατοντάδες ήταν οι νεκροί που κατέκλυζαν τους δρόμους. Περνώντας τα τείχη οαγέρωχος γεροδεμένος Οράτιος σοκαρίστηκε από τη μεγάλη αντίθεση: έξω από τατείχη να δεσπόζει η παραδεισένια φύση και μέσα από τα τείχη να κυριαρχεί ηαρρώστια, η παρακμή και η ασχήμια.

«Ωιμέ!» αναφώνησε ο Οράτιος. «Ποιά μαύρη μοίρα σκοτείνιασεπάνω από αυτή την πόλη?».

Ο Οράτιος κατέβηκε από την άμαξά του και περπάτησε ταβρώμικα δρομάκια της χτυπημένης από τη δυστυχία πόλης. Ένας ζητιάνος σύρθηκεστα πόδια του.

«Ένα κέρμα σε παρακαλώ κόμη μου» ζητιάνεψε με δουλοπρέπεια οβρώμικος επαίτης.

«Πώς σε λένε δύστυχε άνθρωπε?» ρώτησε ο Οράτιος.

«Λευτέρη» ψέλλισε και έβηξε τα πράσινα φλέγματά του.

«Δείξε μου πού είναι η πριγκίπισσά σου και φύγε από μπροστάμου!».

«Ε όχι! Ε ΟΧΙ! Τι μας λες ρε μόρτη? Ε συγγραφέα! Ακούς? Μουέβαλες το τριχωτό γομάρι να μου δίνει και διαταγές? Αν σε πιάσω στα χέρια μουθα σε πλακώσω ρε! Από 12-χρονο Χάρι Πότερ και εραστή βαμπίρ με υποβιβάζεις σεζητιάνο με φυματίωση? Νιώθεις?»

*Να μάθεις να με λεςσυγγραφέα της κακιάς ώρας. Καλά να πάθεις ρε.*

«Δε θα το αφήσω να περάσει έτσι. Κάνε με έναν ιππότη, αμαξά,έστω βοηθό αυτού του μαλάκα, αλλά όχι ζητιάνο! Ακούς ρε?».

Ο ζητιάνος έβηξε τόσο δυνατά που έχασε τη μιλιά του. Τώρα δεμπορούσε να αρθρώσει λέξη. Ησυχία βασίλεψε πάλι στη βρώμικη πόλη.

Ξαφνικά κάτι φωτίστηκε από την πολεμίστρα ενός πύργου. Είχεεμφανιστεί η Νικολέτα στο μπαλκόνι της.

Ο Οράτιος έσπευσε να τη χαιρετήσει. «Ω ωραία δεσποσύνη, ταμεταξένια σου μαλλιά ξεπερνούν ακόμα και το ακριβότερο μετάξι, τα γαλανά μάτιασου είναι πιο όμορφα κι από τα γαλάζιο της καθαρότερης θάλασσας, το σομόνφόρεμά σου σε αγκαλιάζει τόσο τέλ

«Ροζ φόρεμα».

«Ροζ θες να είναι?Βασικά γίνεται να το κάνουμε κάποιο άλλο χρώμα, γιατί το ροζ ήταν το αγαπημένοτης πρώην μου και δε θέλω να μου τη θυμίζεις. Να πούμε μπορντό?».

«Έστω μπορντό» απάντησε καταφατικά η Νικολέτα.

*Απορώ τι κάνω εγώ εδώπέρα.*

«Το μπορντό φόρεμά σου αγκαλιάζει τόσο τέλεια τις πανέμορφεςκαμπύλες σου!».

Από κάπου μακριά ακούστηκε ένα δυνατό ροχαλητό.

*Ροχαλητό? Από πούστην ευχή προέκυψε αυτό?*

«Χχχχχχχμμμμνφφφφφφ». Ο μουγκός ζητιάνος Λευτέρης είχεαποκοιμηθεί.

«Μάλλον ο Λευτέρης δεν άντεξε τόση γλυκανάλατη περιγραφή καιτον πήρε ο ύπνος» είπε η Νικολέτα.

*Ας τον ξυπνήσεικάποιος.*

Ο Οράτιος κλώτσησε τον ζητιάνο Λευτέρη για να ξυπνήσει.

«Μμμμμ, μμμμμ» μούγκριζε ο μουγκός Λευτέρης που τώρα ήτανπάλι ξύπνιος.

«Δωσ’του πάλι τη μιλιά του κυρ-συγγραφέα» παρακάλεσε οΟράτιος «γιατί αν συνεχίσει να μουγκανίζει, σε λίγο δε θα κρατηθώ και θα τοναρμέξω για να βγάλει γάλα».

Ο ζητιάνος ξαναέβηξε και η φωνή του επανήλθε.

«Μαλάκα φασίστα συγγραφέα της κακιάς ώρας! Με έκανες και ζητιάνοκαι μουγγό ρε? Μόνο Ολυμπιακό δε με έκανες!».

*Με τίποτα δεν είσαιευχαριστημένος. Πρώτη μούρη σταρ σε κάνω και γκρινιάζεις, συμπρωταγωνιστή πουδεν έχει πολλά λόγια σε βάζω και πάλι γκρινιάζεις. Όλοι μέχρι τώρα είπαν τιπροτιμάνε. Εσύ με τι θα ήσουν ευχαριστημένος πια? Εδώ που φτάσαμε αςδοκιμάσουμε και τα δικά σου γούστα.*

Ο ζητιάνος έδειχνε να το σκέφτεται. «Να σου πω την αλήθειαείμαι μεγάλος φαν της αστυνομικής λογοτεχνίας. Ξέρεις, μυστήρια, ποιος είναι οδολοφόνος, Άγκαθα Κρίστι, Σέρλοκ Χολμς, τέτοια φάση.»

*Χμμμ ωραίο ακούγεται.Τα αστυνομικά πουλάνε σαν τρελά. Νομίζω θα ήμουν καλός σε αυτό το είδος, ειδικάκάτι παρόμοιο με Άγκαθα Κρίστι μπορώ να φτιάξω.*

«Μη συγκρίνεις τη βούρτσα με την πούτσα»πετάχτηκε ο Λευτέρης.

*Έχε λίγο πίστη,δημιούργημα μου. Check this out.*

Οι σταγόνες της βροχής χτυπούσαν με μανία στην οροφή τουταξί. Η Νικολέτα καθόταν μόνη της στο πίσω κάθισμα κοιτάζοντας βαριεστημένα έξωαπό το παράθυρό της. Δε μπορούσε να διακρίνει τίποτα, η βροχή σε συνδυασμό μετο παχύ σκοτάδι και την πυκνή ομίχλη είχαν δημιουργήσει ένα αδιαπέραστο γκρίζοπέπλο. Προσπαθούσε να αγνοήσει τον ταξιτζή που έριχνε κλεφτές ματιές από τονκαθρέφτη στο τελείωμα του κοντού επίσημου μαύρου φορέματός της.

Είχε λάβει την πρόσκληση πριν δύο μέρες. Ο φάκελος που βρήκεστο γραμματοκιβώτιό της δεν είχε αποστολέα, ενώ μέσα περιείχε ένα μόνο χαρτί μεγραμμένες πάνω τις εξής λιτές μυστηριώδεις λέξεις: «Είστε καλεσμένη σε δείπνο.»Από κάτω υπήρχε η διεύθυνση στην οποία κατευθυνόταν αυτή τη στιγμή.

Ποιός να ήταν άραγε αυτός ο μυστηριώδης οικοδεσπότης? Καιγιατί δεν αποκάλυπτε την ταυτότητα του? Η Νικολέτα ήξερε πως έπρεπε να αρνηθείτην πρόσκληση, αλλά μέσα της την έτρωγε η περιέργεια να μάθει περί τίνοςπρόκειται. Μήπως ήταν κάποιος παλιός γνωστός? Κάποιος νέος θαυμαστής ίσως? Όλοαυτό το μυστήριο και το άγνωστο την ιντρίγκαρε κι ένιωθε να τη συναρπάζει οοικοδεσπότης της πριν καν τον γνωρίσει.

Το ταξί κινούνταν αργά μες στη βροχή και την ομίχλη και μετάαπό πολλές στροφές φάνηκε από το παράθυρο ο προορισμός της: ένας τεράστιοςπύργος στο τέλος ενός σκοτεινού φιδογυριστού δρόμου. Ο πύργος έμοιαζε να είναιχτισμένος στην άκρη ενός γκρεμού όπου από κάτω ανοιγόταν ένας πλατύς θαλάσσιοςκόλπος. Την ημέρα η θέα από τον πύργο μπορεί να ήταν υπέροχη αλλά τώρα έτσιόπως τον έβλεπε από το παράθυρό της μες στο σκοτάδι, αντί για θάλασσα έμοιαζενα χάσκει κάτω από τον πύργο ένα αχανές δυσοίωνο σκοτάδι.

Πλήρωσε τον ταξιτζή και τον παρακάλεσε σε 2 ώρες να είναιστο ίδιο σημείο και να την περιμένει. Κατέβηκε, σήκωσε το παλτό της ψηλά στοκεφάλι της για να προστατευτεί από τη βροχή κι έτρεξε μέχρι την μεγάλη κεντρικήπόρτα του πύργου. Χτύπησε το κουδούνι και σχεδόν αμέσως η βαριά ξύλινη πόρταάνοιξε με ένα δυνατό τρίξιμο. Από μέσα ξεχύθηκε έντονο φως. Η Νικολέταμισόκλεισε τα μάτια της τα οποία δεν είχαν προλάβει να προσαρμοστούν μετά απότόσο μεγάλη διαδρομή μες στο σκοτάδι και όταν τα ξανάνοιξε αντίκρισε μπροστάτης έναν πανύψηλο, γεροδεμένο άνθρωπο με μούσια. Ενστικτωδώς έκανε ένα βήμαπίσω.

«Καλησπέρα όμορφη δεσποινίς» είπε ο άντρας. «Είμαι ο μπάτλερΟράτιος, παρακαλώ περάστε».

Ο μπάτλερ πήρε ευγενικά το παλτό της και την οδήγησε σε έναμεγάλο σαλόνι με ένα τεράστιο μισάνοιχτο παράθυρο που έβλεπε προς τη σκοτεινήθάλασσα. Της είπε να περιμένει εκεί. Μπροστά από το παράθυρο στεκότανένας σκεφτικός τύπος με ξύπνιο πρόσωπο και διαπεραστικά μάτια καπνίζοντας τηνπίπα του. Η Νικολέτα τον πλησίασε.

«Καλησπέρα» του είπε και του έτεινε το χέρι της.

Ο άγνωστος με την πίπα γύρισε κι αφού πρώτα τηνπεριεργάστηκε διακριτικά πήρε το χέρι της και το φίλησε. «Να σας συστηθώ» τηςείπε. «Είμαι ο ντετέκτιβ Λευτέρης».

«Α είστε ντετέκτιβ? Συναρπαστικό! Αλήθεια γνωρίζετε ποιοςείναι ο σημερινός οικοδεσπότης μας? Η πρόσκλησή μου δεν έγραφε τον αποστολέακαι θεώρησα ότι ίσως έγινε κάποιο λάθος.»

«Δυστυχώς αυτό παραμένει μυστήριο ακόμα και για μένα.Σκοπεύω όμως να το διαλευκάνω σύντομα.»

Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο σαλόνι ο μπάτλερ Οράτιος. «Θέλουνο κύριος και η κυρία να με ακολουθήσουν στην τραπεζαρία για να ξεκινήσουμε τοδείπνο?».

«Δεν περιμένουμε άλλους καλεσμένους?» ρώτησε με απορία ηΝικολέτα.

«Όχι κυρία, εσείς οι δύο είστε μόνο».

«ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ!» ξέσπασε ο ντετέκτιβ Λευτέρης. «Ρεάχρηστε συγγραφέα, ρε μυγόχεσμα, ρε συμφορά του γραπτού λόγου, που καλύτερα ναέπιανες μόνο το πουλί σου παρά την πένα, ας δεχτώ ότι με έκανες να καπνίζω πίπασαν να είμαι κακέκτυπο του Σέρλοκ Χόλμς, αλλά πώς θες να κάνεις μυθιστόρημαμυστηρίου με μόνο δύο υπόπτους?»

*Καλά ντε μηνφωνάζεις, δε μου έδωσες πολύ χρόνο να σκεφτώ την πλοκή. Wait.*

Ο μπάτλερ κοντοστάθηκε και έδειχνε να σκέφτεται κάτι. «Τώραπου το θυμήθηκα έχουν έρθει μερικοί ακόμα καλεσμένοι. Περάστε από δω παρακαλώ.»

Η Νικολέτα κι ο ντετέκτιβ Λευτέρης προχώρησαν σε μια μεγάληπολυτελή τραπεζαρία. Πάνω σε ένα τεράστιο μαονένιο τραπέζι ήταν απλωμένο ένακάτασπρο τραπεζομάντηλο. Πιάτα και μαχαιροπήρουνα ήταν τοποθετημένα μπροστά απόκάθε καρέκλα ενώ ο χώρος φαινόταν να φωτίζεται μόνο από κεριά. Στις καρέκλεςκαθόντουσαν άτομα που ο Λευτέρης και η Νικολέτα έβλεπαν για πρώτη φορά.

«Να σας συστήσω και τους υπόλοιπους καλεσμένους» είπε ομπάτλερ Οράτιος. «Έχουμε τον Συνταγματάρχη Μουστάρδα, την κυρία Παγώνη, τηδεσποινίδα Φλόγα και τον καθηγητή Δαμάσκηνο».

«Έλα πες την αλήθεια μου κάνεις πλάκα!» ξέσπασε ο Λευτέρης.«Αυτά τα ονόματα είναι ακριβώς οι χαρακτήρες από το Cluedo! Είσαι τόσο άχρηστος που ούτε νέαονόματα για το βιβλίο σου δε μπορείς να σκαρφιστείς αλλά τα κλέβεις από έναεπιτραπέζιο? Έχεις λιγότερη φαντασία κι από μπερμπάντη σύζυγο που γυρίζει αργάστο σπίτι κι όταν τον ρωτάει η γυναίκα του πού ήταν αυτός απαντά “Ήμουν με άλληγκόμενα” γιατί δε μπορεί να σκεφτεί άλλη δικαιολογία!»

*Αγνόησε τα ονόματακαι συγκεντρώσου στην ιστορία. Το πολύ πολύ τα διορθώνω αργότερα δε χάθηκε οκόσμος.*

Εκείνη την ώρα ακούστηκε μια ανατριχιαστική ανδρική κραυγήπόνου κι έπειτα ένας δυνατός γδούπος από κάποιο διπλανό δωμάτιο. Ο μπάτλερΟράτιος έτρεξε να δει τι είχε συμβεί. Όταν ξαναγύρισε στην τραπεζαρία το πρόσωπότου ήταν άσπρο σαν πανί. «Ο οικοδεσπότης μας είναι νεκρός!» αναφώνησε.

«Εγώ σε αυτή τη μαλακία αρνούμαι να συμμετάσχω»διαμαρτυρήθηκε ο Λευτέρης. «Δεν εμφάνισες πουθενά τον οικοδεσπότη και πήγες καιτον σκότωσες ήδη, τι σόι συγγραφέας είσαι εσύ? Ο αναγνώστης δεν πρόλαβε νασχηματίσει κανένα συναισθηματικό δέσιμο με το θύμα, οπότε δεν θα ενδιαφερθείγια το θάνατό του και άρα ούτε και για τη διαλεύκανση του εγκλήματος.»

Ο Συνταγματάρχης Μουστάρδας ατάραχος άρχισε να τσιμπολογάειαπό τα φαγητά πάνω στο τραπέζι. «Παιδιά μην ασχολείστε μαζί μου, όσο εσείςψάχνετε το δολοφόνο πειράζει να τσιμπήσω λίγο γιατί σαν να ένιωσα μιαλιγουρίτσα? Μιαμ, χλουρπ, μιαμ…» είπε ενώ μπούκωνε το στόμα του. «Θα φαινότανπολύ ειρωνικό αν σας έλεγα ότι παρά το όνομά μου δε μου αρέσει η μουστάρδα?Χαχαχα, σλουρπ σλουρπ μιαμ μιαμ…»

«Πιο ειρωνικό είναι» συμπλήρωσε η Νικολέτα «που ο Οράτιοςπου θέλει να τον υποδυθεί ο Τζεράρ Μπάτλερ, κατέληξε να είναι μπάτλερ.»

Ο μπάτλερ Οράτιος έκλεισε την πόρτα της τραπεζαρίας. «Δε θαφύγει κανείς από εδώ μέχρι να αποκαλυφθεί ο δολοφόνος. Είστε όλοι ύποπτοι.»

Μια μουρμούρα ανησυχίας εξαπλώθηκε στα άτομα του τραπεζιού.

«Μήπως κάποιος να καλούσε την αστυνομία? Λέω εγώ τώρα.» είπεο ντετέκτιβ Λευτέρης.

«Μα καλά εσύ δενείσαι ντετέκτιβ? Τι τη θες την αστυνομία?» ρώτησε η δεσποινίδα Φλόγα.

«Κι επειδή είμαι ντετέκτιβ μωρή ηλίθια αυτό σημαίνει ότι δε χρειάζεται να καλέσουμε τη Σήμανση να πάρει αποτυπώματα, να κάνει ανακρίσεις και ναμαζέψει το πτώμα? Όσο εμείς συζητάμε ο δολοφονημένος σαπίζει εκεί μέσα! Άιντεβρήκαμε έναν ντετέκτιβ και θα τα λύσει όλα? Μα καλά τα πιστεύει κανείς αυτά πουγράφεις ρε?»

*Εσύ είπες ότι σουαρέσουν τα αστυνομικά.*

«Τα αστυνομικά είπα, αυτά που γράφεις εσύ έχουν τόση σχέσημε τα αστυνομικά όσο και ο Άη-Βασίλης με το Πάσχα! Εγώ δε βρίσκω κανένανδολοφόνο, την κάνω από εδώ μέσα και πάω να καλέσω τώρα την αστυνομία.»

*Δε θα πας πουθενά.*

Ένα τεράστιο ΚΛΑΚ ακούστηκε. Όλες οι πόρτες του σπιτιούκλείδωσαν. Μια φωνή αντήχησε από τα μεγάφωνα: «Οι πόρτες θα ξεκλειδώσουν μόνοαν βρείτε το δολοφόνο.»

«Πολύ έξυπνο κόλπο» είπε πικρόχολα ο Λευτέρης. «Ξέχασες όμωςκαι το τηλέφωνο» είπε κι έτρεξε προς τη συσκευή του τηλεφώνου.

Όταν σήκωσε το ακουστικό συνειδητοποίησε ότι η γραμμή ήτανκομμένη.

*Χαχα σε πρόλαβα.*

«Βασικά εγώ έχω μαζί το κινητό μου» είπε η κυρία Παγώνη. ΟΛευτέρης έτρεξε προς το μέρος της αλλά μόλις πήρε το κινητό στα χέρια του αυτόέκλεισε από μπαταρία.

*Σε ξαναπρόλαβα.Δε θα σε αφήσω να καλέσεις καμία αστυνομία. Στρώσου και βρες το δολοφόνο.*

«Έτσι είσαι ρε?» απάντησε με θυμό ο Λευτέρης. «Τώρα θα δεις»είπε. Άρπαξε ένα μαχαίρι από το τραπέζι και μαχαίρωσε τον μπάτλερ Οράτιο στηνκαρδιά.

*Μα καλά τι… γιατί τονσκότωσες?*

«Δεν ήθελες να σου βρω το δολοφόνο?» κραύγασε ο Λευτέρης.«Ε, ο μπάτλερ ήταν. Πάντα ο μπάτλερ είναι.»

*Καλά κι έπρεπε να τονσκοτώσεις?*

«Ναι μπας και πάψεις να μου ζαλίζεις τα αρχίδια».

«Δεν το πιστεύω αυτό που συνέβη!»

«Τώρα έχουμε και δεύτερο φόνο!»

«Ποιος τις είπε τις δύο παραπάνω φράσεις? ρώτησε ο Λευτέρης.«Καλά ρε συγγραφέα, ούτε ποιος λέει τι δε μπορείς να γράψεις σωστά?»

*Δε σας προλαβαίνω ρεπαιδιά. Άσε που έτσι που μου τα έκανες δεν ξέρω πώς να το συνεχίσω.*

«Θα στο συνεχίσω εγώ τότε. Θα σε κάνω να γράψεις το πιοπρωτότυπο αστυνομικό βιβλίο που γράφτηκε ποτέ σε όλη την ιστορία των αστυνομικώνβιβλίων: ο ντετέκτιβ θα είναι ο δολοφόνος!» είπε ο Λευτέρης και μαχαίρωσεμεμιάς την κυρία Παγώνη. Μετά έχωσε ένα κηροπήγιο στην καρωτίδα της δεσποινίδος Φλόγας, έμπηξε ένα πηρούνι στο μάτι του καθηγητή Δαμάσκηνου κι έπνιξε στουμπώνονταςένα ολόκληρο μπούτι κοτόπουλο στο ήδη μπουκωμένο στόμα του συνταγματάρχηΜουστάρδα.

*ΟΧΙ! Τι έκανες εκεί?Μου σκότωσες όλο μου το καστ!*

«Χάρη τους έκανα, μπας και γλιτώσουν από τα άθλια κείμενάσου.»

Η Νικολέτα στεκόταν παγωμένη όντας η μόνη επιζών καικοιτούσε το φρικτό θέαμα τριγύρω της. Παντού υπήρχαν πτώματα. Έτρεξε τρομαγμένηπίσω στο σαλόνι. Στο κατόπι της ρίχτηκε αλλόφρων ο Λευτέρης.

«Μη φοβάσαι μωρή ηλίθια, εσένα δε θα σε πειράξω!» φώναξε οΛευτέρης.

Η τρομαγμένη κοπέλα έψαξε κάπου να κρυφτεί αλλά τελικάστάθηκε με την πλάτη στο μεγάλο παράθυρο του σαλονιού.

«Αχ μη δολοφόνε! Ξέρω ότι ποθείς να γευτείς τους χυμούς τουυπέροχου κορμιού μου αλλά δε θα σου κάνω τη χάρη!»

Ο Λευτέρης στράφηκε και κοίταξε ψηλά: «Τι λέει αυτή ρε?»

*Δεν ξέρω τι τηνέπιασε.*

«Έλα πάρε με λοιπόν! Τι περιμένεις? Δεν τα έκανες όλα αυτάγια να γλεντήσεις το κορμί μου? Αφού ξέρω ότι αυτό θες! Σκίσε με αλήτη! ΠΗΔΑ ΜΕΣΟΥ ΛΕΩ ΑΧΡΗΣΤΕ!» φώναζε και χτυπιόταν η Νικολέτα μπροστά στο μεγάλο παράθυρο.

«Ηρέμησε ρε κούκλα μου και κάτσε λίγο φρόνιμη να δούμε πώςθα φύγουμε από εδώ μέσα.»

«ΣΚΙΣΕ ΜΕ ΣΟΥ ΛΕΩ ΡΕ ΑΝΙΚΑΝΕ! ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ?» φώναζε ηΝικολέτα κι έτσι όπως στηριζόταν στο παράθυρο τουρλώνοντας τον κώλο της, αυτόάνοιξε κι η Νικολέτα έχασε την ισορροπία της και βρέθηκε στο κενό.

«Εσύ άνοιξες το παράθυρο ρε?» ρώτησε ο Λευτέρης κάπου προςτα ψηλά.

*Όχι, είχα γράψειστην αρχή ότι ήταν μισάνοιχτο αλλά ηηλίθια το ξέχασε.*

«Με τόσα Twilight που πρέπει να είχε διαβάσει, θα κάηκε ο εγκέφαλός της».

*Και τώρα τι κάνουμεμου λες?*

«Έμεινε ένας ακόμα που πρέπει να ξεφορτωθώ.»

*Ποιός?*

«Εσύ».

*Εγώ? Χα! Εμένα δεμπορείς να με πειράξεις. Αφού εγώ σε έφτιαξα.*

«Ναι ε? Για κοίτα αυτό…»

*Τι πρά μα? Δε λέπω να ίνεται κάτι. Ώπα? Πώ μπορ ίς καιμο σβ ν ίς τα γράμ ατ ? Κόφτ !

«Χαχα δε σε χάλασε! Είμαι δημιουργημένος από τα γράμματά σουκαι άρα είμαι άρρηκτα συνδεδεμένος με αυτά. Οπότε με λίγη συγκέντρωση μπορώ νασβήνω και μερικά από αυτά! Μπορεί εγώ να είμαι δημιούργημα της φαντασίας σουαλλά κι εσύ για αυτούς που σε διαβάζουν είσαι μόνο μερικά γραμματάκια σε μιαοθόνη. Χωρίς αυτά δενυπάρχεις. Don’t screw withme motherfucker, I will ruin you!»

*Ο έι, κέι, οκέι μισό! Μ σό λ πτό! Μισό λεπτό να πωκάτι!*

«Τι θες?»

*Υπάρχει μια εφημερίδαστην πολυθρόνα εκεί δίπλα. Πήγαινε πάρτην.*

Ο Λευτέρης πήγε μέχριτην πολυθρόνα και σήκωσε την εφημερίδα.

*Δες την ημερομηνίαστην οποία βρίσκεσαι.*

«6 Αυγούστου 1945? Δεν ήξερα ότι αυτό ήταν ιστορικόμυθιστόρημα».

*Δεν ήταν αρχικά αλλάτώρα μου φαίνεται σαν καλή ιδέα. Δες και το μέρος στο οποίο βρίσκεσαι.*

Ο Λευτέρης διάβασε την τοποθεσία και γούρλωσε τα μάτια τουαπό την έκπληξη. «Χιροσίμα?!!!»

Πριν προλάβει καν να ολοκληρώσει τη λέξη έσκασε η πυρηνικήβόμβα διαλύοντας ολοσχερώς τον πύργο στον οποίο βρισκόταν καταστρέφοντας ταπάντα τριγύρω του σε απόσταση πολλών χιλιομέτρων.

Και ζήσαμε εμείς καλύτερα.

ΤΕΛΟΣ

Πάρος in a day.

2011-11-29T13:08:00.001+02:00

Αν ήθελες να κάνεις μια χάρη στον εαυτό σου θα μπορούσες,αντί να διαβάζεις αυτό το σκουπίδι blog, να πας μια εκδρομούλα. Αν όμως επιμένεις στη μίζερησυνήθειά σου να με διαβάζεις και να τιμωρείς τόσο απάνθρωπα τον εαυτό σου, who am I to judge, κάθισε αναπαυτικά καιδιάβασε για μια μονοήμερη επίσκεψη στην Πάρο.

Πάρος. Σε μια ημέρα. Μες στο καταχείμωνο. Όχι και η καλύτερηιδέα για εκδρομή, αλλά πότε είχα καλές ιδέες εγώ για να έχω τώρα. Λίγο το ότιοι γονείς λείπουν στο χωριό για να μαζέψουν τις ελιές, η εξεταστική έχει πέσεισε hibernation μέχρι να ανακοινωθούν οι ημερομηνίες της νέας εμβόλιμης, ταμποφόρ δεν ήταν απαγορευτικά, συν το γεγονός ότι πλέον έχω βρει την ιδανικήσυντροφιά και πετάω τη σκούφια μου για ταξίδια, όλα αυτά συνέβαλλαν στο να επισκεφτούμε το νησί.

Έτσι, βρεθήκαμε το Σάββατο το πρωί να τρέχουμε αλαφιασμένοι(κλασικά) στο λιμάνι του Πειραιά για να προλάβουμε το καράβι πριν αναχωρήσει.Καφέ σε θερμός, μπισκότα, πατατάκια, το κορίτσι παραμάσχαλα, μικρό βιβλιαράκισε ετοιμότητα για ξεφύλλισμα και όλα κομπλέ για την εκδρομή. Το καράβι μας ήταντο Blue Star Δήλος, ένα καινούργιο πλοίο που έκανε ένα από τα πρώτα ταξίδια του,και φαινόταν πως οι ορδές των τουριστών δεν είχαν προλάβει ακόμα να τομαγαρίσουν. Έμοιαζε τόσο καινούργιο που πριν ανέβεις τις σκάλες για τοκατάστρωμα είχες την αίσθηση ότι τα καθίσματα θα ήταν καλυμμένα ακόμα μεσελοφάν και τα παράθυρα με bubble wrap.

Πιάσαμε θέση σε παράθυρο και σε λίγα λεπτά το καράβιαναχώρησε. Συνεχίζοντας την παράδοση να λερώνω κάθε μεταφορικό μέσο στο οποίοβρίσκομαι (όπως τότε στην Ιταλία όπου άπλωσα όλη την ομελέτα στο πάτωμα του αεροπλάνου) έτσι και αυτή τη φορά ασήμωσα το κάθισμα του ολοκαίνουργιου πλοίου με Regaine. Το Regaine είναιένα δερματικό διάλυμα μινοξιδίλης που διεγείρει την τριχόπτωση και αναστέλλειτην τριχοφυΐα (κοινώς είναι μια απέλπιδα προσπάθεια των εν δυνάμει καραφλών νασώσουν ό,τι προλαβαίνουν) και το τοποθετώ στο κεφάλι μου το τελευταίο δίμηνομπας και καταφέρω και διατηρήσω την κώμη μου χωρίς σημαντικές απώλειες. Χωρίςνα το αντιληφθώ, το Regaine που έβαλα στο κεφάλι μου πριν βγω από το σπίτι, δεν είχε απορροφηθείακόμα κι έτσι όπως απλώθηκα σαν ξεχυμένος λουκουμάς πάνω στο κάθισμα του πλοίουαυτό πήγε και ενσωματώθηκε στο fake leather του καθίσματος και άφησε ένα τεράστιο γυαλιστερό ίχνος πουόχι μόνο δεν έφευγε αλλά έμοιαζε λες και κάποιος είχε φάει ένα λιπαρό καιλαδωμένο σουβλάκι πάνω στο κάθισμά μου.

Σε κάποια φάση έρχεται στα καθίσματα μπροστά μας και κάθεταιένα πολύ ηλικιωμένο ζευγάρι, κάτω από 70 ετών δεν ήταν με τίποτα. Τακτοποιούνταιγρήγορα και διακριτικά, αλλά για κάποιο μυστήριο λόγο τον οποίο θα τον μάθεις στην πορείααν συνεχίσεις να διαβάζεις, αρχίζουν να κλείνουν πριν κάτσουν όλες τις κουρτίνεςστα γύρω παράθυρα. Τις έκλειναν με τέτοια προσήλωση ώστε να μη μείνει ούτεχαραμάδα ανοικτή που να βλέπει έξω. Έκλεισαν και τις κουρτίνες του μπροστινούκαι προσπάθησαν να κλείσουν και τις δικές μου αλλά damn it εγώ είχα κάτσει παράθυρογια να βλέπω τη θάλασσα, όχι ένα κομμάτι ύφασμα. Αφού υπερασπίστηκα την κουρτίναμου συνεχίσαμε το ταξίδι μας. Ανυποψίαστοι…

Μετά από ένα πεντάλεπτο και καθώς προσπαθούσα να βολευτώ στοκάθισμά μου χωρίς να το λερώνω κι άλλο με Regaine, σηκώνομαι λίγο από τη θέση μου κι από μια χαραμάδαανάμεσα στα δυο μπροστινά καθίσματα πέφτει το μάτι μου στο ηλικιωμένο ζευγάρι,όπου ο παππούς χάιδευε το χέρι της γριάς. «Τι γλυκό σε αυτή την ηλικία..»σκέφτηκα. Καθώς το χάιδευε αντιλήφθηκα ότι τράβαγε το χέρι της προς τη μεριάτου καβάλου του. Ο οποίος καβάλος του παντελονιού ήταν καλυμμένος με έναμπουφάν. Όποια πονηρή σκέψη μου δημιουργήθηκε για το τι μπορεί να έκαναν δενέμεινε στο μυαλό μου πάνω από 2 δευτερόλεπτα. Έπεισα τον εαυτό μου πως δεν είδα καλά και δεντο θεώρησα άξιο λόγου για να το αναφέρω ούτε στο κορίτσι.

Πέρασαν πέντε, δέκα λεπτά και κάποια στιγμή το κορίτσι ανασηκώθηκελίγο από τη θέση της. Καθώς σηκωνόταν τη βλέπω να μένει ακίνητη και έκπληκτηκοιτάζοντας από το μικρό κενό των δύο μπροστινών καθισμάτων. «Ρε συ, νομίζω ότιη γριά μπροστά, του τον παίζει!» μου λέει. Κοιτάζω όσο πιο διακριτικά μπορούσακαι όντως διακρινόταν μια παλινδρομική κίνηση στο επίμαχο σημείο, η γριάδούλευε εργολαβία, φαινόταν πως είχε πιάσει τον πλάστη και άνοιγε φύλλο γιατυρόπιτα if you know what I mean.

Ξαναπέφτουμε πίσω στα καθίσματά μας ψιλοσοκαρισμένοι,αδιαφορώντας για το υπόλοιπο Regaine μου που απλώθηκε και στα υπόλοιπα σημεία του καθίσματος ταοποία απεγνωσμένα προσπαθούσαν να διατηρηθούν καθαρά, και βλέπουμε τη γριά να ξαπλώνειτελείως στην αγκαλιά του γέρου και το κεφάλι της να γίνεται ένα με τον καβάλοτου. Ναι, η γριά τον τσιμπούκωνε. Συγνώμη αλλά πιο κομψά δεν μπορώ να το πω. Μεπιστεύεις δε με πιστεύεις το σκηνικό δε χωράει αμφιβολία, η γριά ρούφαγε τηψωλή του παππούλη like there was no tomorrow.

Οι πιθανότητες να συναντήσει κάποιος μπροστά του τέτοιοσκηνικό πρέπει να είναι μία στο εκατομμύριο, πιο πιθανό είναι να κερδίσεις τοτζόκερ και μάλιστα δύο φορές και με τους ίδιους κιόλας αριθμούς, πιο πιθανόείναι να κάνει ο Ολυμπιακός νίκη στην Ευρώπη, πιο συχνά συναντάς μαύρο μεαλφισμό, πολιτικό που δεν κλέβει, κνίτισα χωρίς τρίχες, γκέι που να μην του αρέσειο Ρουβάς. Γιατί σκέψου. Το να δεις ένα ζευγάρι να τσιμπουκώνονται μπροστά σου σεδημόσιο χώρο είναι κάτι σπάνιο από μόνο του. Το να τσιμπουκώνεται ένα ζευγάριάνω των 70 στο κρεβάτι σπίτι τους είναι κι αυτό σπάνιο, εγώ πίστευα ότι το μόνο που μπορεί να θεωρηθείερωτική συνεύρεση σε αυτή την ηλικία είναι ναγυρίζει ο άντρας από τη λαϊκή και να λέει στη γυναίκα ότι βρήκε τα ραπανάκια με50 λεπτά το κιλό. Φαντάσου λοιπόν πόσο σπάνιο είναι να τσιμπουκώνονται α)μπροστάσου σε δημόσιο χώρο και β)το ζευγάρι που τσιμπουκώνεται να είναι άνω των 70ετών!

Εντωμεταξύ ο γέρος πάνω στην αντάρα του δε λογάριαζε τίποτα,είχε σηκώσει τη ζακέτα της γριάς και της χάιδευε τη γυμνή ρυτιδιασμένη πλάτητης, ενώ την πίεζε όλο και πιο πολύ προς το πουλί του. Σε κάποια φάση ένας τύποςπου λαγοκοιμόταν στα καθίσματα δίπλα μας πρέπει να τους αντιλήφθηκε και αυτός.Τα μάτια του γούρλωσαν, προφανώς προσπαθούσε να καταλάβει αν ήταν ακόμαξύπνιος ή έβλεπε σουρεάλ εφιάλτη. Κοιτούσε μία αυτούς και μία εμάς,προσπαθώντας να αποφασίσει πώς πρέπει να αντιδράσει. Να τους κάνει παρατήρηση,να γυρίσει από την άλλη και να συνεχίσει τον ύπνο του ή να βγάλει τα μάτια του με τα ίδια τουτα δάχτυλα μπας και μπορέσει να ξεχάσει αυτό το θέαμα? Αποφάσισε, με περίσσιοθάρρος οφείλω να του παραδεχτώ, να σηκωθεί και να περάσει από δίπλα τουςκοιτώντας καλύτερα. Δε θέλω καν να φανταστώ τι μπορεί να αντίκρισε. Ένα τέτοιοθέαμα σε σημαδεύει για μια ζωή, για να το ξεχάσεις θα χρειαστείς χρόνιαψυχοθεραπείας, υπνωτισμού και αντικαταθλιπτικών. Μετά από ένα τέτοιο παρόμοιο θέαμαο σεναριογράφος του Saw πρέπει να εμπνεύστηκε και τις 5 ταινίες. Ένας βιασμός στηνπαιδική ηλικία είναι πιο ευχάριστο ψυχικό τραύμα για να το κουβαλάει κάποιος.

Τα γερόντια απτόητα συνέχισαν το κλαρινέτο, ενώ ο τύποςδίπλα μας ξαναγύρισε άναυδος στη θέση του κι εμείς είχαμε χωθεί στα καθίσματάμας με τα μάτια μας να προσπαθούν να γυρίσουν ανάποδα και να κοιτάζουν προς τοκρανίο. Κάποια στιγμή η γριά σηκώθηκε χαμογελαστή και καμαρωτή κι άρχισε καισκούπιζε τα χείλη της, ενώ ο γέρος –άκουσον άκουσον- σκούπιζε μέχρι και τηνπλάτη του μπροστινού του καθίσματος! Προφανώς πετάχτηκε σπέρμα μέχρι και εκεί! It’s one thing ναγεμίζεις το κάθισμα με μινοξιδίλη(Regaine) -είναι μεν σιχαμένο αλλά το χειρότερο που μπορεί ναπάθει ο επόμενος που θα κάτσει είναι να βγάλει τρίχες- και it’s a totally different thing ναχύνεις στο motherfucking κάθισμα!

Μπορεί το διαφημιστικό φυλλάδιο του ταξιδιωτικού γραφείου να έγραφε: "Στα πλοία της Blue Star νιώθετε σαν στο σπίτι σας" αλλά νομίζω τα 2 γερόντια το παραπήραν κυριολεκτικά το σλόγκαν.

Ο γέρος σηκώθηκε αμέσως και άρχισε να περπατάει στο διάδρομοαφήνοντας πίσω τη γριά να καθαρίσει τα τελευταία απομεινάρια. Πιθανότατα θα πήγαινενα κάνει τσιγάρο ή να τραγουδήσει «Κελαηδήστε ωραία μου πουλάκια κελαηδήστε» ήνα κάτσει με ανοιχτά χέρια στην πλώρη και να φωνάξει αλά Ντι Κάπριο «I’m the king of the woooorld!». Who knows. Καθώς τονπαρατηρούσαμε να φεύγει τον είδαμε να χαιρετάει έναν γνωστό του λέγοντάς του:«Πού’σαι αγόρι μου?». Προφανώς πρέπει να ήταν σε πολύ mood γαμάω-και-δέρνωπου φαντάζομαι στον επόμενο γνωστό που θα συνάντησε θα του είπε: «Πού είσαι εσύρε καβλιάρη, άτσααα κόλλα πέντε, έλα δώσε κι ένα high five σου λέωωωωω!!!»

Αυτά τα ωραία και ποιοτικά διαβάζεις στο Αυτό που δεν θέλουνοι γυναίκες… Ειλικρινά συγνώμη. Ντρέπομαι για λογαριασμό σου. Θα σηκώσω λίγο τον πήχη του blog από τονβούρκο στον οποίο το κύλησα με τις τελευταίες περιγραφές και για να ξεχαστείςθα σου πω για την όμορφη Πάρο.

Κατεβαίνοντας από το καράβι, μας περίμεναν δυοευγενικοί κύριοι από το γραφείο ενοικιάσεως αυτοκινήτων με το οποίο είχασυνεννοηθεί. Μας έδωσαν ένα παλιό Fabia με σπασμένο καθρέφτη του οδηγού καικαθίσματα λερωμένα με αλάτι προφανώς από τα βρεγμένα μαγιό των τουριστών. Αφούθα είχα το αμάξι τους μόνο για λίγες ώρες δεν υπογράψαμε κανένα συμβόλαιο, δεζήτησαν καν να δουν ταυτότητα ή δίπλωμα. Θα μπορούσα κάλλιστα να πάρω το αμάξικαι να το ρίξω στη θάλασσα και μετά να δω πώς θα με έβρισκαν.

Μπήκαμε στο αμάξι, βολευτήκαμε κι αφού φώναξα στον ένα απότους 2 κυρίους να μου δώσει τα κλειδιά τα οποία είχε ακόμα στην τσέπη του καθώςαπομακρυνόταν, κινήσαμε για το τουρ του νησιού.

Η Πάρος τον χειμώνα είναι ψιλοέρημη και μπορείς άνετα να τηγυρίσεις όλη σε μία ώρα. Οι παραλίες και τα δρομάκια ήταν χωρίς κόσμο.

Κάποιος θα μπορούσε να θεωρήσει αυτό το θέαμα καταθλιπτικόαλλά αν σκεφτείς ότι το καλοκαίρι 4 μήνες τουλάχιστον στα σοκάκια δε μπορείς ναπεράσεις από την πολυκοσμία, και στις παραλίες κάθε σπιθαμή είναι καλυμμένη απόπετσέτες, κουβαδάκια, ανθρώπους που κάνουν ηλιοθεραπεία και κώλους μεμικροσκοπικά μαγιό, τότε αυτή την ερημιά τη βλέπεις σαν ευκαιρία για νααπολαύσεις τις ομορφιές του νησιού χωρίς να σε αποσπά η οχλαγωγία.

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε τόσο χαμένοι στον κόσμο μας πουχρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να εκτιμήσουμε τις ομορφιές γύρω μας. Η πρώτηφορά που πρόσεξα τα αστέρια μικρός ήταν όταν είχε κοπεί το ρεύμα και μου είχαντελειώσει και οι μπαταρίες στο Game Boy.Έτσι και τώρα, μακριά από την πολυκοσμία μπόρεσα και πρόσεξα εικόνες σαν καιαυτή.

Ο Θεός φωτίζει με έναν προβολέα τη θάλασσα.

Η Πάρος είναι πανέμορφο νησί αλλά σχετικά μικρό. Καταλαβαίνεις πόσομικρό είναι από το εχμ… αεροδρόμιό της.

Κι εδώ για παράδειγμα βλέπεις τον εχμ… εναέριο στόλο του νησιού.

Στην αρχή νόμισα ότι αυτό είναι τηλεκατευθυνόμενο με μπαταρίες,αλλά το κορίτσι με διαβεβαίωσε ότι χωράει ανθρώπους.

Είδαμε ονειρεμένες παραλίες, έρημα μα γραφικά κιαξιολάτρευτα σοκάκια, γλυκές πλατείες και ξερά λοφάκια.

Υπήρχε γενικά μια χαλαρότητα στο νησί. Οι άνθρωποι δεφαίνονταν να βιάζονται όπως στην Αθήνα όπου αν σταθείς για ένα δευτερόλεπτοακίνητος στο μετρό θα σε ποδοπατήσουν λες και είναι ταύροι σε ταυροδρομίες. Τηνυπάλληλο που μας έβγαλε τα εισιτήρια για την επιστροφή χρειάστηκε να τηνπεριμένουμε 5 λεπτά να έρθει κάπου από μέσα, στο δρόμο ο από πίσω δε σου έπαιζετα φώτα για να σε προσπεράσει, οι γάτες δε φοβόντουσαν τους ανθρώπους

ενώ οι δρόμοι έμοιαζαν τόσο ασφαλείς που μέχρι και οι πάπιεςέβγαιναν χαλαρά για περίπατο.

Περάσαμε κι από τη διαβόητη Πούντα: είναι ένα μικροσκοπικόκομμάτι παραλίας που έχει πισίνες και μπαράκια κι όπου εκεί συγκεντρώνονται ταάτομα που αντιπροσωπεύουν όλα όσα μισώ. Είναι αυτά τα άτομα που προτιμούν να αγνοήσουντην πεντακάθαρη θάλασσα και τις μεταξένιες αμμουδιές για να στριμωχτούνπίνοντας αλκοόλ και ακούγοντας μπιτάκια, για να ανεβούν σε μπάρες και ναδείξουν πόσο καλά κουνάνε τον κώλο τους και για να βουτήξουν σε πισίνες γεμάτεςαντιηλιακό, ιδρώτα, ούρα και σάλια από τα λιγούρια που κάνουν χάζι αυτές πουκουνάνε τον κώλο τους πάνω στις μπάρες. Έχεις προσέξει ότι όλα αυτά τα party animals κρατάνε πάντα ποτό στο έναχέρι, τσιγάρο στο άλλο και κάθε πέντε λεπτά, αν είναι ξένοι χρησιμοποιούν τη λέξη party σαν ρήμα ("Let's partyyyyy"), ενώ αν είναι Έλληνες φωνάζουν στο αυτί του φίλου τους«περνάμε γαμάταααααα ναιαιαιαια» προσπαθώντας να πείσουν τον διπλανό και τονεαυτό τους ότι περνάνε γαμάτα. Αν μέσα στον Αύγουστο γινόταν ένα τσουνάμι κιέπνιγε όλους όσους «παρτάρουν γιέεεεεα» στην Πούντα, να είσαι σίγουρος πως ομέσος όρος του IQ τωνΕλλήνων θα ανέβαινε κατά 50 πόντους.

Οι πύλες της κόλασης.

(δώσε βάση και στο σπασμένο καθρέφτη του ενοικιαζόμενου αυτοκινήτου)

Αναμφίβολα το πιο ωραίο μέρος της Πάρου είναι η Νάουσα.

Στη Νάουσα όπου κι αν κοίταζες έβλεπες όμορφα σοκάκια και υπέροχα παραθαλάσσια μπαράκια, τα οποίαόπως πληροφορήθηκα σφύζουν κι αυτά από κόσμο το καλοκαίρι. Αυτή την περίοδο βέβαια έσφυζαν μόνο απόκάτι πάπιες στην πλατεία.

Το νησί έχει διάφορα σημεία που συνεχώς σε εκπλήσσουνευχάριστα. Στην παρακάτω φωτό ας πούμε βλέπεις κάτι βράχια από το πιο παράξενο πέτρωμα που έχωδει στη ζωή μου. Μοιάζει με αφρολέξ που το έχουν βάψει γκρι.

Like a pimp.

Το πιο κεντρικό σημείο του νησιού είναι η Παροικιά, όπουβρίσκεται και το λιμάνι. Άπειρες καφετέριες και μπαράκια κι εδώ, ενώ οι ντόπιοιπου κυκλοφορούσαν στα δρομάκια εδώ ήταν περισσότεροι. Τα στενά σοκάκια με τα όμορφα, γραφικάμικρά μαγαζάκια μου θύμισαν τη Βενετία, χωρίς υπερβολή. Στην Παροικιά βρίσκεταικαι η ξακουστή εκκλησία της Πάρου, η Εκατονταπυλιανή.

Έβαλα το κορίτσι με το ζόρι να μπούμε να ανάψουμε ένα κεράκικι εκείνη πολύ γλυκά τοποθέτησε το κερί της τέρμα κολλητά με το δικό μου ώστεοι φλόγες να ενώνονται. Sweet…

Όσο γυρίζαμε στο νησί σκεφτόμουν πώς θα ήταν η ζωή εδώ.Μόνιμα. Η Αθήνα έχει γίνει πλέον ανυπόφορη, βρωμιά, εγκληματικότητα, φτώχεια,μιζέρια, κίνηση. Τρέχουμε όλοι στους βρώμικους δρόμους σαν ποντίκια σε πλοίοπου βουλιάζει, με μίζερα πρόσωπα, συνέχεια minding our own businesses. Είμαστε εκπαιδευμένοινα ζούμε με την ασχήμια και να προσπαθούμε να την αγνοούμε. Έχουμε μάθει να μην κοιτάμε τον άστεγο που κοιμάται στο πεζοδρόμιο, να μη βλέπουμε το ζητιάνο με το κομμένο χέρι, να μην ακούμε τις κόρνες. Αυτό είναι το background που έχουμε φτιάξει, πιο φυσικό θεωρούμε τον ήχο της εξάτμισης και τη θέα από τα φώτα των βιτρινών παρά τον ήχο του κύματος κι ένα ηλιοβασίλεμα. Δε μπορώ να σκεφτώτίποτα θετικό πλέον για αυτή την κωλοπόλη. Τουλάχιστον εμείς εδώ στα νότια προάστια κρατάμε ακόμα κάπως ανθρώπινες τις συνθήκες, αλλά σιγά-σιγά νιώθω πως ημιζέρια εξαπλώνεται και προς εμάς.

Όσο ήμασταν στο νησί αναρωτιόμουν λοιπόν συνεχώς πώς θα ήταν ένας γιατρός σε ένατέτοιο νησί. Κι ενώ παντού τριγύρω βλέπαμε μόνο μικρά αμάξια και σχετικάοικονομικά, το μάτι μου πέφτει σε αυτό.

Η μοναδική Πόρσε του νησιού κοίτα έξω από πού βρίσκεται.Τυχαίο? Χμμμ…

Προς το τελείωμα του μεσημεριού και έχοντας πλέονλιμοκτονήσει κάτσαμε σε ένα από τα λίγα ανοικτά εστιατόρια το οποίο δήλωνε απ’έξωότι σερβίρει πολίτικη κουζίνα. Ανοίγοντας το μενού διαπιστώσαμε ότι εκτός από τακλασικά πολίτικα πιάτα (κεμπάπ, σουτζουκάκια και τα ρέστα) είχε επιπλέονμακαρονάδες, πίτσες, μαγειρευτά καθημερινά πιάτα, μέχρι και ψάρι. Τόση ποικιλίαis never a good thing. Το εστιατόριο είχελιγότερη ταυτότητα κι από λαθρομετανάστη σε ξένη χώρα. Το να βλέπεις τόσα φαγητά σεετοιμότητα να σερβιριστούν, σε μια περίοδο που έχει ελάχιστη κίνηση και σε ένα μαγαζίπου είχε μόνο δύο τραπέζια με κόσμο, σου χτυπάει περισσότερα καμπανάκια κι απ’όσα χτυπάνεστην Εκατονταπυλιανή τον 15αύγουστο. Πρόσθεσε σε όλα αυτά τη λαϊκή μουσική πουέπαιζε στη διαπασών και ένα σερβιτόρο ο οποίος είχε μονίμως λόξυγκα. Ήθελα ναρωτήσω τον σερβιτόρο «Συγνώμη τι φάγατε ακριβώς κι έχετε τέτοιο λόξυγκα? Ναξέρω αν είναι να μην το παραγγείλω».

Αποφασίσαμε τελικά να παραγγείλουμε κάτι της ώρας που να μηνείναι προμαγειρεμένο, για μεγαλύτερη ασφάλεια. Η δική μου πανσέτα με μέλι τηνοποία ζήτησα από το μενού ήταν μια χαρά... απλά χωρίς μέλι. Δεν υπερβάλλω, έδωσα και στο κορίτσινα δοκιμάσει, ήταν εντελώς σκέτη χωρίς ίχνος σάλτσας μελιού παρόλο που με μέλιτην έγραφε στο μενού. Τώρα αν το ξέχασε ή τους τέλειωσε το μέλι, δε θα το μάθουμεποτέ. Το κορίτσι αυτό το θεώρησε θετικό, «καλύτερα να λες που δε σου έβαλανμέλι, ποιός ξέρει πώς θα ήταν το πιάτο».

Παρόλαυτα το εστιατόριο δε μου έκανε τόσο άσχημη εντύπωσηόσο μπορεί να άφησα να φανεί. Νομίζω πως είναι αντιπροσωπευτικό της όληςφιλοσοφίας των ντόπιων κατοίκων στα νησιά. Αξιοποιούν κάθε σπιθαμή χώρου,κτιρίου και υπηρεσιών για να εκμεταλλευτούν τον τουρισμό. Και καλά κάνουν. Τοπαλικάρι που είχε το εστιατόριο μπορεί να φαινόταν ερασιτέχνης, μπορεί ναέβγαζε μάτι ότι δεν ξέρει τη δουλειά, ότι δεν «το έχει» σαν επιχειρηματίας (κιούτε σαν μάγειρας εδώ που τα λέμε) αλλά τουλάχιστον φαινόταν να το κάνει μεκέφι και χωρίς να σε τσεκουρώνει στις τιμές.

Για να χωνέψουμε κάναμε άλλη μια γύρα στα σοκάκια της Παροικιάς προσπαθώνταςνα καλυφθούμε από τον έντονο αέρα, καθαρός αλλά παγωμένος, στην οποία γύραανακαλύψαμε κι άλλες ιδιαίτερες γωνιές όπως ας πούμε αυτήν εδώ…

Δύο κάλτσες απλωμένες μπροστά από τα μαρμάρινα απομεινάρια ενόςαρχαίου κάστρου του νησιού. Δεν ξέρω τι θέλει να πει ο ποιητής.

Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να πάρουμε το δρόμο του γυρισμού.Συναντηθήκαμε με τον κύριο από τα ενοικιαζόμενα για να του παραδώσουμε το αυτοκίνητο,ο οποίος αφού πήγαινα προς το λιμάνι με φώναζε από μακριά να του δώσω τακλειδιά του αμαξιού τα οποία είχα ακόμα στην τσέπη μου (deja vu), κι επιτέλους κάποτε μπήκαμεστο καράβι.

Στο καράβι αυτή τη φορά ευτυχώς δεν πετύχαμε free sex horror show παρόλο που κάτσαμε σταίδια ποτισμένα με μινοξιδίλη καθίσματα. Ογυρισμός δεν είχε τίποτα το επεισοδιακό, το μόνο ελαφρώς αστείο σκηνικό συνέβηόταν η τηλεόραση στο σημείο όπου καθόμασταν έπαψε να βγάζει ήχο και 2 παππούδιαπου παρακολουθούσαν προσηλωμένα μέχρι εκείνη τη στιγμή φώναξαν έναν υπάλληλοτου πλοίου που έφτιαχνε καφέδες να έρθει να τη φτιάξει. Προσπαθούσε ο καημένοςο υπάλληλος να τη ρυθμίσει, ενώ η ουρά στο ταμείο του μεγάλωνε κι ενώ ταπαππούδια ήταν από πάνω του και τον έχωναν κανονικά. Όταν με τα πολλά τηνέφτιαξε κι οι παππούδες του είπαν ένα τυπικό «Να’σαι καλά», αυτός απάντησε μεένα «Να’στε καλά κι εσείς» αλλά το είπε με τέτοιο βιτριολικό ύφος γεμάτο μίσος καιαπέχθεια που αν έμπαιναν υπότιτλοι από κάτω θα έπρεπε να αλλάξουμε και τοσηματάκι από πάνω σε απαραίτητη η γονική συναίνεση.

Κατεβήκαμε από το πλοίο, μπήκαμε στο αμάξι και βγαίνοντας από το λιμάνι βρεθήκαμε στουςγνώριμους βρώμικους δρόμους γεμάτους φώτα, κίνηση και δυστυχισμένους ανθρώπους. Πίσω στην Αθήνα.

Lonely Boy by The Black Keys on Grooveshark

Homeopathy sucks part.2 (undercover edition)

2011-11-20T13:39:00.001+02:00

Πρέπει να είναι απογοητευτικό να είσαι επιστήμονας. Βγάζειςτα μάτια σου για χρόνια πάνω από βιβλία και εργαστήρια, κάνοντας παράξεναπειράματα και απίθανους υπολογισμούς, έχοντας ως μόνο στόχο να βοηθήσεις τηνανθρωπότητα και τι κερδίζεις? Να σε αποκαλούν αιρετικό, μυθομανή και βλάσφημο,να σε περιθωριοποιούν και να απειλούν να σε ρίξουν στη φωτιά.

Μπορεί να νομίζεις ότι αυτά συνέβαιναν μόνο στα παλιά χρόνια.Στην εποχή του Γαλιλαίου ας πούμε η Εκκλησία τον κάλεσε να απολογηθεί γιατί τόλμησενα υποστηρίξει ότι η Γη γυρίζει γύρω από τον Ήλιο, κάτι που ερχόταν σε αντίθεσημε τις αλάνθαστες Γραφές: στη Βίβλο υπήρχε ένα απόσπασμα στο οποίο ένας άγιος τύπος με τηβοήθεια του Θεού «έκανε τον Ήλιο να σταματήσει στον ουρανό», που σήμαινε ότι ο Ήλιος γυρίζει γύρω από τη Γη. Ο Γαλιλαίοςαναγκάστηκε να πάει στο δικαστήριο να απολογηθεί γιατί υποστήριξε κάτιαντίθετο με τις Γραφές, όπου και λέγεται ότι είπε το περίφημο «και όμως γυρίζει» (η Γη γύρω από τον Ήλιο).

Λέγεται πως για να μπορέσει να συνεχίσει την επιστήμη του, he went underground καιδημιούργησε μια μυστική αδελφότητα μαζί με άλλους επιστήμονες της εποχής, τους λεγόμενουςIlluminati, όπουδιεξήγαγαν πειράματα κρυφά από την Εκκλησία που τους καταδίωκε. Η προπαγάνδα τηςΕκκλησίας το τράβηξε τόσο πολύ στα άκρα που στην προσπάθειά της να τους περιθωριοποιήσειδιέδιδε ότι οι επιστήμονες έκαναν σατανιστικές τελετές, ενώ έδωσε στονχειρότερο εχθρό της το όνομα «Εωσφόρος» που όπως θα ξέρεις σημαίνει «αυτός πουφέρνει το φως».

Ένας άλλος μεγάλος επιστήμονας ο Δαρβίνος με τη θεωρία του για την εξέλιξη των ειδώνξεσηκώνει διαμαρτυρίες ακόμα και τώρα. Προφανώς ο κόσμος εξακολουθεί να θεωρείπιο λογικό ότι ο άντρας δημιουργήθηκε από τον Θεό όταν αυτός φύσηξε ζωή στο χώμα,κι η γυναίκα popped από το πλευρό του άντρα. Δε σκοπεύω να κάνω τον έξυπνο καινα καταφερθώ κατά της θρησκείας, αλλά ίσως μερικά πράγματα στις Γραφές ναπρέπει να τα αποδεχτούμε με τη συμβολική τους αξία και να μην τα δεχόμαστεαδιαμαρτύρητα και αυτολεξεί.

Ευτυχώς που στη Βίβλο δεν έγραφε ότι η βαρύτητα είναι απλά οΘεός που μας τραβάει προς το έδαφος με ένα μαγνητάκι, γιατί τότε κι ο Νεύτωναςθα την είχε πολύ άσχημα.

Αυτά νομίζεις ότι συνέβαιναν μόνο στην παλιά εποχή? Όχι. Μπορείσήμερα οι επιστήμονες να μην κινδυνεύουν να λιθοβοληθούν ή να καούν ζωντανοί στιςπλατείες σαν μάγισσες αλλά εξακολουθούν να έρχονται αντιμέτωποι με τηνπροπαγάνδα των αφελών. Ορίστε 3 δημοφιλείς λανθασμένες αντιλήψεις για τους επιστήμονες(γιατρούς, φαρμακοποιούς, φυσικούς, χημικούς κτλ):

1) Γεμίζουν τους οργανισμούς μας με χημικά που τις περισσότερεςφορές δε μας χρειάζονται μόνο και μόνο για να βγάλουν λεφτά.

2) Δεν εκτιμούν την απλή δύναμη της φύσης, των βοτάνων καιτων κάθε λογής φυτικών παρασκευασμάτων.

3) Συνεχώς απορρίπτουν κάθε θεραπεία που διαφοροποιείται από τα ακριβά φάρμακα τωνπάμπλουτων φαρμακευτικών εταιριών τους και προσπαθούν να μας πείσουν ότι οιεναλλακτικές θεραπείες δε λειτουργούν, ενώ εμείς ξέρουμε πάρα πάρα πάρα πάρα πάρα πολλούςανθρώπους που έχουν θεραπευτεί από αυτές.

Αν εσύ θέλεις να πιστεύεις ότι το ενεργειακό μασάζ, το νερόμε όζον, το φενγκ σούι, η εικόνα του Οσίου Περπέριου του Κουνελοπνίχτη ή τοθαυματουργό μέλι του κυρ-Μπάμπη από την κάτω Δροσοπλαγιά θα σε κάνουν υγιή, καιόχι τα δοκιμασμένα σε χιλιάδες ανθρώπους μετά από πολυετείς μελέτες φάρμακα,τότε με γεια σου με χαρά σου. Είσαι ένας ηλίθιος με τη βούλα. Πιθανότατα θαψηφίσεις και ΝΔ ή Πασόκ στις επερχόμενες εκλογές.

Σήμερα δε θα καταπιαστούμε με όλες τις εναλλακτικές θεραπείεςαλλά μόνο με την ομοιοπαθητική. Κι αυτό γιατί το Σάββατο το πρωίβρέθηκα undercover σε ένα συνέδριο ομοιοπαθητικής.

Το κορίτσι λόγω επαγγέλματος είναι αναγκασμένο να παρακολουθείκάποια σεμινάρια ομοιοπαθητικής μια φορά το μήνα. Κι αυτή, όπως και όλοι οι άνθρωποι με IQ πάνω από 1, πιστεύει ότι η ομοιοπαθητική είναι μια απάτη, ένα απλό νεράκι πουκάνει τους ανθρώπους να νομίζουν ότι θεραπεύονται, θα της ήταν όμως πολύχρήσιμο το πιστοποιητικό παρακολούθησης για τη δουλειά της. Επειδή όμως τοσυγκεκριμένο Σάββατο έπρεπε να βρεθεί και σε ένα δεύτερο σεμινάριο με πιο επιστημονικό θέμα, αγγάρεψε εμένα ναπάω στη θέση της στην ομοιοπαθητική για να μη χάσει τυχόν φυλλάδια ήανακοινώσεις που μπορεί να ακούγονταν στο μάθημα.

Ήταν μια ευκαιρία να βρεθεί ο επιστημονικός phantom στοάντρο των αφελών… Με χαρά δέχτηκα να παώ.

Έπιασα μια θέση δίπλα ακριβώς στο διάδρομο, 10 μέτρα από τηνέξοδο, άνοιξα τα αυτιά μου και τέντωσα τις κεραίες μου γεμάτος περιέργειαπώς θα ήταν η διάλεξη. Ένιωθα σαν αρπακτικό ανάμεσα σε θηράματα.

Μέχρι να μαζευτεί όλος ο κόσμος στο αμφιθέατρο, ο οποίος μάλιστα ήτανπολύς, ξεκίνησαν να μας δείχνουν ένα εισαγωγικό βιντεάκι στο youtube με τίτλο«Science and Spirituallity»από ένα κανάλι με το όνομα Supreme Master Television.Αν το ψάξεις στο youtube θα το βρεις. Υποθέτω πως ο τύπος που σκέφτηκε να ονομάσει τοκανάλι του Supreme Master Television,θα πρέπει να βάφτισε και το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, και γι'αυτό το αποκαλούμε τώρα Super League. Φαντάζομαι πως αρχικά θα ήταν ανάμεσα στα ονόματα Huge Fucking Awesome Televisionκαι Greatest Motherfucking Shit Television αλλά ήταν μάλλον πιασμένα από παλαιστές του WWE, οπότε περιορίστηκε στο διακριτικό Supreme Master.

Εδώ βλέπουμε τον παλαιστή Huge Fucking Awesome μετά τη νίκη του εναντίον του Master Supreme.

Το βιντεάκι λοιπόν μιλούσε για τις παράλογες βασικές αρχές τηςομοιοπαθητικής. Για να τις κατανοήσεις θα πρέπει να στείλεις πρώτα τη λογική σουνα βγει για ένα καφέ. Υποτίθεται πως όσο πιοαραιωμένη είναι η ουσία τόσο πιο δραστική είναι. Αν δηλαδή μια κουταλιάκαφέ σε ένα ποτήρι σε κρατά ξύπνιο όλο το βράδυ τότε χύνοντας μια κουταλιάκαφέ σε μια πισίνα και πίνοντας μια σταγόνα από την πισίνα θα μείνεις ξύπνιος γιαμια βδομάδα. Δε βγάζει νόημα ε? Το να προσπαθείς να εξηγήσεις τι είναι οφσάιντσε μια γυναίκα είναι πιο εύκολο.

Οι μοντέρνοι ομοιοπαθητικοί πλέον δε χρησιμοποιούν καναραιωμένες ουσίες. Υποστηρίζουν ότι τονερό έχει μνήμη. Κι έτσι καταλήγουν να παρασκευάζουν ομοιοπαθητικά φάρμακαχωρίς καν να τοποθετούν την αρχική υπερ-αραιωμένη ουσία. Δίνουν δηλαδή απλόνεράκι. Αν το νερό έχει όντως μνήμη τότε κάθε φορά που πίνεις ένα ποτήρι απότην βρύση πίνεις μαζί και τα ούρα που κατούρησες το προηγούμενο βράδυ.

Στην ομοιοπαθητική υπάρχει η αρχή ότι μια ουσία αυτό που θεραπεύει μπορεί και να στο προκαλέσει (εξ'ου και το όνομα της ομοιοπαθητικής, πολεμάς το όμοιο με το όμοιο -υποτίθεται). Αν δηλαδήένα χάπι θεραπεύει τον πονόλαιμο, τότε αν το πάρεις χωρίς να έχεις πονόλαιμοθα σε πιάσει πονόλαιμος. Καλή φάση? Όχι ιδιαίτερα αν σκεφτείς ότι υπάρχουν ομοιοπαθητικάφάρμακα που λέγεται ότι μπορούν να θεραπεύσουν μέχρι και τον καρκίνο.Φαντάζεσαι σε περίπτωση λάθος διάγνωσης να μην έχεις καρκίνο και να πάθεις από τοομοιοπαθητικό φάρμακο? Ευτυχώς που δε λειτουργούν λοιπόν.

Όταν τελείωσε το εισαγωγικό βιντεάκι του Supreme Master Television ξεκίνησεμια θεία να μας κάνει τη διάλεξη. Είχα μαζί μου χαρτί και στυλό για να κρατάω μερικέςσημειώσεις για το κορίτσι, αλλά και για να κάνω blend in μετο πλήθος χωρίς να αντιληφθεί κανείς ότι είμαι εχθρός behind the enemy lines.

Η θείτσα ξεκίνησε να μιλάει για ένα συγκεκριμένο ομοιοπαθητικόφάρμακο. Αφού αφιέρωσε μόνο 20 δευτερόλεπτα να μιλήσει για τη φυσιολογία του φαρμάκου άρχισε ναυποστηρίζει ότι το συγκεκριμένο φάρμακο το δίνουμε σε ανθρώπους με καταπιεσμένοχαρακτήρα, έξυπνους, ζηλιάρηδες, που έχουν συμπτώματα στο αναπνευστικό, βήχα,μύξες «σαν κορδόνια», με έλκη στο πρόσωπο και άλλα τέτοια. Υποστήριζε ότι το φάρμακοτα θεραπεύει όλα αυτά.

Ποιός λέει ότι αυτό το ματζούνι θα τα θεραπεύσει αυτά? Πούτο βασίζει? Στη σχολή μας όταν κάναμε φαρμακολογία, με κάθε φάρμακο μας μιλούσανγια φυσιολογία, φαρμακοκινητική, μας ανέλυαν ποιοι μηχανισμοί εμπλέκονται, ποιουςυποδοχείς ενεργοποιεί το φάρμακο, πώς δρα στον ανθρώπινο οργανισμό, πώς μπορείνα θεραπεύσει, τι παρενέργειες έχει και πόσες μελέτες έγιναν σε χιλιάδες άτομαγια να ελεγχθεί η αποτελεσματικότητα του φαρμάκου. Σε αντίθεση με τα κλασικά φάρμακα, τα ομοιοπαθητικά conveniently μπορούν να πωλούνται χωρίς να είναι απαραίτητο να γίνονται δοκιμές ή έρευνες.

Η θείτσα δεν εξηγούσε τίποτα από αυτά. Έλεγε ότι το τάδεφάρμακο θεραπεύει αυτό, αυτό και αυτό. Χωρίς να πει κανέναν επιστημονικόμηχανισμό, ούτε πώς κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα, ούτε πώς μπορεί ναισχυρίζεται κάτι τέτοιο. Τα έλεγε όλα χωρίς καμία εξήγηση ή λογική κι εμείς έπρεπε να ταδεχτούμε.

Δε λέω, δε μπορεί όλοι να ξέρουμε όλη τη φαρμακολογία αλλά γαμώ τηνπουτάνα μου δεν είναι δυνατόν να απορρίπτεις την κλασική ιατρική επειδή είναι δύσκολο να τηνκαταλάβεις και μετά να δέχεσαι αβίαστα τα ματζούνια μιας θείτσας επειδή σου μιλάειμε απλά λόγια!

Το βιολί αυτό συνεχίστηκε όλη την υπόλοιπη ώρα. Πού και πού στηδιάλεξη παρεμβαλλόταν κι ένας τύπος, τελείως «εναλλακτική» φυσιογνωμία,αδύνατος, ψηλός, με κοστούμι, χίπικο μουσάκι και πονηρό βλέμμα. Αυτός ήταν ένααπό τα μεγάλα κεφάλια εκεί. Σε μια φάση ο τύπος με το μούσι μιλούσε για ένα φάρμακο που πρέπει να δίνεται στους ανθρώπους που έχουν ως ένα απότα συμπτώματα την έντονη επιθυμία για γλυκά. Μιλούσε κι ερχόταν προς τη μεριάμου στο διάδρομο. «Μπορείτε να σκεφτείτε ένα λόγο που μπορεί κάποιος να έχει επιθυμίαγια γλυκό?» ρώτησε. Ασυναίσθητα, επειδή ήταν δίπλα μου κι επειδή είχε κι αυτόςμούσι όπως εγώ και νόμισα ότι ήταν cool, του απάντησα. «Κάποια διαταραχή στο μεταβολισμό ίσως». Είτε το είπα, είτε δεν το είπα... Την ιατρική αυτή άποψη την απέρριψε αμέσως κι αντ’αυτούάρχισε και μίλαγε για «γλυκούς» χαρακτήρες και «καλοσυνάτους» ανθρώπους.

Του δείχνεις τοφεγγάρι και δεν κοιτάει ούτε το δάχτυλο ούτε το φεγγάρι. Κοιτάει το σύννεφο!Είναι σαν να ρωτάει κάποιος: «Ο Γιαννάκης έχει 40 σοκολάτες και τρώει τις 36. Τιέχει ο Γιαννάκης τώρα?». Ο άσχετος θα απαντήσει ότι ο Γιαννάκης έχει 4σοκολάτες, ο γιατρός όμως θα απαντήσει ότι ο Γιαννάκης έχει γαμημένο διαβήτη! Αυτήη απάντηση του μουσάτου ήταν τόσο εκτός θέματος όσο αν έλεγες στην κοπέλα σου «πάρεμου μια πίπα», αυτή σου απαντούσε «δε μπορείς να είσαι λίγο πιο ρομαντικός?» κιεσύ της έλεγες «πάρε μου μια πίπα στη βροχή». Περισσότερο νόημα έχουν οισυζητήσεις ενός ψυχοπαθή με τις φωνές που ακούει, παρά μια συζήτηση με τονμουσάτο τύπο.

Όσες ώρες ήμουν εκεί μέσα και άκουγα τις διαλέξεις πουθενά δεν είδα charts, διαγράμματα και μελέτες. Να σουδείξουν ρε παιδί μου ότι στους 1000 θεράπευσαν 800. Τίποτα. Όλη η ομοιοπαθητικήστηρίζεται στο «ξέρω έναν που πήρε το τάδε φάρμακο κι έγινε καλά». Καμία μελέτη,καμία στατιστική, καμία έρευνα.

Το εντυπωσιακό ήταν πως το ακροατήριο άκουγε προσηλωμένο. Όλοιεκεί μέσα επιστήμονες, γιατροί, φαρμακοποιοί, οδοντίατροι, κτηνίατροι και κανείς να μησηκώσει το χέρι και να ρωτήσει: «Πώς γνωρίζετε ότι το τάδε φάρμακο θεραπεύει τηδιάρροια? Πού το βασίζεται?». Καμία αντίδραση.

Ευτυχώς άλλοι άνθρωποι στον κόσμο έχουν αντιδράσει .Στις 30 Ιανουαρίου 2010 στην Αγγλία στις 10:23 ακριβώς 400 άτομα συγκεντρώθηκαν έξω από τα Boots μια μεγάλη αλυσίδα που μεταξύ άλλων πουλάει και ομοιοπαθητικά φάρμακα και πήραν overdose από μια μεγάλη γκάμα ομοιοπαθητικών φαρμάκων, θέλοντας να αποδείξουν ότι δεν πρόκειται να πάθουν απολύτως τίποτα. Τι έγινε? Δεν έπαθαν απολύτως τίποτα! Αποτέλεσμα που αντιβαίνει στις αρχές της ομοιοπαθητικής που υποστηρίζει πως αν είσαι υγιής και πάρεις ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο θα σου προκαλέσει το σύμπτωμα του φαρμάκου που υποτίθεται ότι θεραπεύει. Άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε. Το νούμερο 10.23 δεν ήταν τυχαίο, είναι ο αριθμός του Avogadro που τον χρησιμοποιούν οι χημικοί για να υπολογίσουν τον αριθμό των mol σε κάθε διάλυμα. Τα πράσινα γράμματα είναι το link.

Για να γκρεμίσω έστω και την παραμικρή σου αμφιβολία για τοναν η ομοιοπαθητική έχει αποτέλεσμα, μάθε ότι έχει στηρίξει όλη της την καριέρασε ένα και μοναδικό πράγμα: το placebo effect.Το placebo effect είναι κάτι στο οποίο η ιατρική επιστήμη δίνει πολύ μεγάλησημασία. Ο άνθρωπος καμιά φορά μπορεί ναθεραπευτεί από μόνος του απλά και μόνο επειδή πιστεύει ότι παίρνει ένα φάρμακοπου θα τον κάνει καλά. Αυτό είναι ευρέως αποδεκτό από όλη την επιστημονικήκοινότητα. Μερικές φορές το να κάνεις τον ασθενή να πιστέψει ότι θα θεραπευτεί είναι εξίσου σημαντικό με την ίδια τη θεραπεία.

Όταν γίνονται δοκιμές ενός φαρμάκου ακολουθείται η εξήςδιαδικασία. Θες να δοκιμάσεις ξέρω γω ένα φάρμακο για τη διάρροια? Παίρνεις1000 ασθενείς με διάρροια. Στους 500 χορηγείς το φάρμακο και στους άλλους 500χορηγείς το placebo που είναιένα δήθεν φάρμακο χωρίς καμία δραστική ουσία, μια απλή καραμελίτσα δηλαδή,χωρίς αυτοί να το γνωρίζουν. Και οι 1000 ασθενείς νομίζουν πως παίρνουν φάρμακογια τη διάρροια. Αν στους πρώτους 500 θεραπευτούν οι 400, ενώ στους υπόλοιπους 500 (placebo) θεραπευτούν μόνο οι 70 τότε το φάρμακο λειτουργεί. Αυτή ηδιαδικασία ακολουθείται ΠΑΝΤΑ από όλες τις φαρμακευτικές εταιρίες, η σύγκριση με ένα placebo ανύπαρκτο φάρμακο γίνεται κάθε μα κάθε μα κάθε φορά ότανδοκιμάζεται ένα φάρμακο. Τόσο μεγάλη σημασία δίνει η επιστήμη στο φαινόμενο placebo.

Όλες μα όλες μα όλες οι παρουσιάσεις νέων φαρμάκων είναι γεμάτες από τέτοια διαγράμματα, όπου συγκρίνεται η δράση του φαρμάκου έναντι ενός placebo.

Στο placebo effect βασίζονται ΟΛΕΣ οι εναλλακτικές θεραπείες. Η πίστη τουανθρώπου ότι μπορεί να γίνει καλά καταπίνοντας το χάπι, φιλώντας την εικόνα,πίνοντας το γιατροσόφι ή κάνοντας μια προσευχή, αυτή είναι που ίσως τονθεραπεύσει. Επιπλέον εκτός από το placebo οι μαρτυρίες υπέρ της ομοιοπαθητικής βασίζονται επίσης και στην επιλεκτική και λανθασμένη απόδωση των συμπτωμάτων στο ομοιοπαθητικό φάρμακο, δηλαδή ο ασθενής βλέπει καλυτέρευση και την αποδίδει στο γιατροσόφι ενώ στην ουσία η ασθένεια πέρασε από μόνη της ή πέρασε σε συνδυασμό με τη συμβατική ιατρική θεραπεία που λάμβανε παράλληλα.

Αν είσαι λίγο καχύποπτος μπορεί να με ρωτήσεις: «Κι εσύ τιζόρι τραβάς ρε phantom?Σου παίρνουν τους πελάτες και θίχτηκες? Μπορεί όντως να μην κάνουν τίποτα τα φάρμακα τηςομοιοπαθητικής, αλλά τουλάχιστον δε βλάπτουν με τις παρενέργειές τους όπως αυτά της συμβατικήςιατρικής. Οι γιατροί για παράδειγμα γράφουν αντιβιώσεις με το κιλό και τώρα έχουμεκαταλήξει να συζητάμε ότι μάλλον έχουν δημιουργηθεί νέα εξελιγμένα μικρόβιαανθεκτικά στις αντιβιώσεις. Τουλάχιστον τα ομοιοπαθητικά δεν έχουν παρενέργειεςκαι μπορεί όπως έγραψες να σε κάνουν μέσω της πίστης και του placebo effect να γίνεις καλά. Πούείναι το κακό?».

Αν σκέφτηκες έστω και ένα από τα παραπάνω τότε μαγκιά σουγιατί δε δέχεσαι σαν θέσφατο ό,τι λέω, αλλά το επεξεργάζεσαι. Τη σημερινή εποχή πρέπεινα έχεις κριτική σκέψη και να αμφισβητείς όλες τις αυθεντίες που εμφανίζονταιμπροστά σου. Αλλά motherfucker η ομοιοπαθητικήΒΛΑΠΤΕΙ και θα σου το αποδείξω.

Δε θα μιλήσω καν για τα λεφτά που ζητάνε για τα υπερ-κοστολογημένα «αραιωμένα»νεράκια τους. Αφήνοντας στην άκρη την οικονομική εκμετάλλευση ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη, οι κίνδυνοι πουελλοχεύουν είναι πολύ βαθύτεροι.

Αν ένας ασθενής αγνοήσει τη συμβατική ιατρική θεραπεία και στραφεί στα "νεράκια" και τις "καραμελίτσες" των ομοιοπαθητικών τότε μπορεί να καθυστερήσει την αναγκαία θεραπεία κι αυτό να αποβεί μοιραίο. Ένας καρκίνος να εξελιχτεί. Μια λοίμωξη να υποτροπιάσει. Ένας καταθλιπτικός να μην πάρει τα αντικαταθλιπτικά του και να αυτοκτονήσει. Ένας ταξιδιώτης να προμηθευτεί ομοιοπαθητικά φάρμακα κατά της ελονοσίας (που δεν κάνουν τίποτα) και να κινδυνεύσει. Επαναλαμβάνω ό,τι βλέπεις με πράσινα γράμματα είναι τα link για του λόγου το αληθές.

Στο site What's the harm? μπορείς να βρεις μια λίστα ανθρώπων που έχουν πάθει μεγάλες βλάβες στην υγεία τους εξαιτίας ομοιοπαθητικών γιατρών και φαρμάκων. Το site ισχυρίζεται ότι 368.379 άτομα έχουν πεθάνει, 306.096 έχουν τραυματιστεί και 2.815.931 δολλάρια έχουν χαραμιστεί εξαιτίας ανύπαρκτων ομοιοπαθητικών θεραπειών. Είναι πραγματικά σοκαριστικός ο αριθμός και οι περιπτώσεις των ατόμων που υπάρχουν σε αυτό το site.

Ψάχνοντας κι άλλο τη διεθνή ειδησεογραφία ανακαλύπτεις κι άλλες κραυγαλέες περιπτώσεις δολοφονικής ανευθυνότητας από τους ομοιοπαθητικούς: μια γυναίκα πέθανε όταν ο ομοιοπαθητικός της τη συμβούλευσε να σταματήσει να παίρνει τη φαρμακευτική αγωγή για την καρδιά της, ένα μωράκι 6 μηνών πέθανε όταν οι γονείς του, ένας εκ των οποίων εξασκούσε την ομοιοπαθητική, αρνήθηκαν να του χορηγήσουν κανονικά φάρμακα.

Το πιο σοκαριστικό δεν το έχεις διαβάσει ακόμα. Παρανοικοί ομοιοπαθητικοί γιατροί έχουν δημιουργήσει κλινικές και παράνομα ομοιοπαθητικά ερευνητικά κέντρα σε περιοχές όπως η Τανζανία, ισχυριζόμενοι ότι μπορούν να θεραπεύσουν το AIDS ενώ απορρίπτουν ανοιχτά και απροκάλυπτα την κανονική θεραπεία της ασθένειας! Εξαιτίας αυτής της πλύσης εγκεφάλου που κάνουν στον αμόρφωτο λαό και της επίμονης άρνησης να μην επιτρέψουν να δεχτεί κανένας θεραπεία υπολογίζεται ότι έχουν πεθάνει 300.000 άτομα!

Ανάμεσα στους υποστηρικτές αυτών των δολοφόνων είναι και γνωστοί λεφτάδες όπως ο πρίγκηπας Κάρολος. Απορώ πώς γίνεται αυτές οι New Age εναλλακτικές πίπες να έχουν συνήθως υποστηρικτές τους ανθρώπους με λεφτά. Υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στα χρήματα και τον καμμένο εγκέφαλο?

Κάποια στιγμή το κορίτσι τελείωσε με το άλλο της σεμινάριο και ήρθε να με απαλλάξει. "Δεν αντέχω άλλο εδώ μέσααααα!" της φώναζα φεύγοντας. Στις δε σημειώσεις που της κράταγα είχα αφήσει σχολιάκια από δίπλα του στυλ WTF, lol, ΝΤΡΟΠΗ και άλλα τέτοια γιατί δεν άντεχα να μην εκδηλώσω την αγανάκτησή μου με κάποιο τρόπο. Το υπόλοιπο απόγευμα το περάσαμε σε ένα ταβερνάκι θάβοντας όλα τα άτομα που ήταν στο σεμινάριο και γενικά όλα αυτά που ακούσαμε. Αν δεν είναι αυτό αληθινή αγάπη, τότε δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι. :)

Υ.Γ. Επιστήμονες πιστεύουν στην ομοιοπαθητική και βουλευτές του ΛΑΟΣ παίρνουν θέσεις σε υπουργεία...

Αρχίζω να πιστεύω ότι τελικά όντως ίσως έρθει το τέλος του κόσμου το 2012.

Μερικά πράγματα που διαπίστωσα όλο αυτό τον καιρό που δεν έγραφα στο blog.

2011-10-20T22:56:00.000+03:00

Μπορεί να έκανα πάλι κάμποσο καιρό να γράψω αλλά τολοβοτομημένο από την πολύ τηλεόραση-internet-διάβασμα μυαλό μου δε σταμάτησε να μαθαίνει και ναεκπλήσσεται από τον κόσμο γύρω μας. Έτσι έμαθα κάποια καινούργια πράγματα καικατέληξα σε μερικές ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις:

Διαπίστωση 1^η: Homeopathy sucks.

Τον 18^ο αιώνα ξεπήδησε στην Ιταλία έναεπαναστατικό κίνημα σκέψης, γνωστό ως Αναγέννηση, το οποίο μας έβγαλε από τοβούρκο και το σκοτάδι του Μεσαίωνα κι έδωσε στην ανθρωπότητα μια νέα κατεύθυνσημε γνώμονα την επιστήμη, τη λογική και την ανάπτυξη. Αν δεν υπήρχε η Αναγέννησηπιθανότατα να μη διάβαζες καν αυτό το κείμενο. Θα βρισκόσουν σε μια πλατεία ναπετάς πέτρες σε μάγισσες.

Η εποχή που διανύουμε σήμερα είναι μια καινούργια εποχή–πιθανότατα να ονομαστεί Μοδάτος Σκοταδισμός ή New Age Bullshit ή κάτι τέτοιο- όπου προσπάθειεςαιώνων για πρόοδο και επιστημονική εξέλιξη αγνοούνται προς τέρψιν μερικώνμοντέρνων ηλιθίων. Αυτοί οι ηλίθιοι βρίσκονται παντού γύρω μας: διαβάζουνωροσκόπια, αγοράζουν ομοιοπαθητικά φάρμακα, τακτοποιούν τους καναπέδες τουςσύμφωνα με το φενγκ σούι, ζητάνε συμβουλές από μέντιουμ, παπαγαλίζουναυθαίρετες φανταστικές θεωρίες για τσάκρα και κοσμοενέργειες και προσκυνάνε μαζικάεικόνες-παραλλαγές του ίδιου «θαυματουργού» αγίου. Ενώ παράλληλα σνομπάρουν μεθράσος την καθιερωμένη και τεκμηριωμένη επιστήμη και ιατρική κατηγορώντας τουςπαραδοσιακούς γιατρούς ότι «τα κάνουν όλα για το κέρδος».

Μου έχουν πει ότι είμαι πολύ απόλυτος σε αυτό το θέμα κι ότιθα έπρεπε να σέβομαι τις διαφορετικές απόψεις των ανθρώπων. Να πάνε να γαμηθούν.«Πνευματικότητα» είναι η λέξη που χρησιμοποιούν οι κόπανοι αντί για τη λέξη φαντασία.Αν ποτέ περιγράψεις τον εαυτό σου σαν πνευματικό άνθρωπο κάνε μια χάρη στονπολιτισμό που έχει αναπτυχθεί εδώ και 3000 χρόνια και ρίξε απανωτές γροθιές στολαρύγγι σου μέχρι να μην μπορέσεις να ξαναρθρώσεις λέξη για ένα μήνα.

Δε θα είχα κανένα πρόβλημα αν όλα αυτά τα παραμύθια έμενανμόνο σε αυτό που είναι. Παραμύθια. Που έχουν μόνο σκοπό να καθησυχάσουν τουςφόβους μας. Αν εσύ από φόβο μη σου συμβεί κάτι κακό θες να φοράς φυλαχτόφτιαγμένο με τρίχες από τα αρχίδια ροζ μονόκερου, να κάνεις 30 πουσάπς στημνήμη του αγίου Οράτιου του Κουνελοφάγου ή να βάζεις συντριβανάκια δίπλα απότον καμπινέ σου, τότε με γεια σου με χαρά σου. Όταν όμως όλες αυτές οι πίπεςμετατρέπονται σε ισχυρές βιομηχανίες που προτρέπουν τον κόσμο να αγνοήσει τιςιατρικές συμβουλές ενώ παράλληλα ρουφάνε μεγάλα χρηματικά ποσά για θαυματουργέςσκόνες και τελετουργίες από απελπισμένο, φοβισμένο, απαίδευτο κοσμάκη, τότε motherfuckers πρόκειται για στυγνή εκμετάλλευση.

Αν εσένα το άδικο σύμπαν σε τρομάζει και η μοντέρνα ιατρικήσε έχει απογοητεύσει δε σε κατηγορώ. Αλλά το να θεμελιώνεις την πίστη σου πάνω σεαόριστες παπαρολογίες δεν είναι λύση μικρό μου αθώο παιδί. Αν θες κάτι να σεκαθησυχάζει σκαρφάλωσε πίσω στην κούνια σου και μείνε να ρουφάς τον αντίχειρά σου.Μην κρεμιέσαι απελπισμένα από αλμπάνηδες που μιλάνε για ενέργειες, μοίρα ήάστρα. Ξύπνα, ζεις στον αληθινό κόσμο κι όχι σε επεισόδιο του Μικρού μου Πόνυ.Θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα κατάματα κι όχι να βάζουμε ταδάχτυλα στα αυτιά μας και να τραγουδάμε για νεράιδες.

Αφορμή για αυτή την αναθέρμανση του μίσους μου για τιςεναλλακτικές θεραπείες είναι κάτι ομοιοπαθητικά σεμινάρια που είναι αναγκασμένονα παρακολουθεί το κορίτσι. Ευτυχώς τρέφει την ίδια περιφρόνηση γι’αυτά όσο κιεγώ, γιατί δε νομίζω ότι θα άντεχα δίπλα μου έναν άνθρωπο με μηδαμινή κριτική σκέψη πουνα τα πιστεύει όλα αυτά χωρίς να χρειάζομαι να μασουλήσω τα χέρια μου μέχρι τον καρπό απότην απελπισία.

Για να καταλάβεις όλη η ομοιοπαθητικήστηρίζεται στην εξής παράλογη φιλοσοφία: όσο πιο αραιωμένη είναι μια ουσία, τόσο πιο δραστική είναι. Η πιο λογική αντίδραση στο άκουσμα αυτής της φράσης είναι WHAT THE FUCK? Όσοι υποστηρικτές της ομοιοπαθητικής προσπαθούν να εξηγήσουν αυτή τη λογική φοράνε πάντα προφυλακτικό γιατί ξέρουν ότι θα γαμήσουν το μυαλό του άλλου. Με αυτή τη λογική αφού ένας φραπές με κρατάει ξύπνιο για όλο το πρωί, τότε αν χύσω ένα φραπέ μέσα σε μια λεκάνη με νερό και μετά πιω μια γουλιά από τη λεκάνη θα πρέπει να μείνω ξύπνιος για μια βδομάδα!

Επιπλέον σύμφωνα με μερικές σημειώσεις της που μου έδειξε το κορίτσι αντιλήφθηκα ότι η ομοιοπαθητική στηρίζεται πάρα πολύ στο χαρακτήρα του ατόμου. Αν για παράδειγμα κάποιος είναι πιστός,ζηλιάρης και διεκδικητικός θα πρέπει να πάρει ας πούμε ασβέστη με 2 σταγόνεςλεμόνι για να του φύγει η ακμή, σε αντίθεση με έναν χαλαρό μη ζηλιάρη που γιατο ίδιο πρόβλημα της ακμής θα πρέπει να πάρει ξέρω γω κατουρημένη άμμο με δεντρολίβανο.

Αυτό είναι τόσο επιστημονικό όσο κι αν σε ρωτούσα να μουπεις τι ομάδα είσαι στο ποδόσφαιρο για να σου βρω τι καρκίνο έχεις. Σε λίγο οι ομοιοπαθητικοίθα φτάσουν στο σημείο να προτείνουν ηλιαχτίδα και αίμα στρουμφ για να θεραπεύσουντους πονοκεφάλους.

Τους μισώ. Μείνε μακριά.

Διαπίστωση 2^η: Πρέπει να βρίζουμε τους κουκουλοφόρουςκι όχι τους μπάτσους.

Live your Greece in Myth.

Το δεξί χέρι ενός φασιστικού πολιτεύματος στις μέρες μας δενείναι τόσο η αστυνομία και ο στρατός αλλά τα ταραχοποιά στοιχεία. Οι κουκουλοφόροι.Δε λέω πως δε φταίνε κι οι μπάτσοι, αλλά έχω τη βεβαιότητα πως το μεγαλύτερο κακό το προκαλούν οι αναρχικοί. Αυτοί είναι που εμποδίζουν τους ανθρώπους να διαδηλώνουν ειρηνικά. Αν έχεις κατέβειποτέ σε διαδήλωση αποκλείεται να μην έχεις διαπιστώσει ότι αυτοί που διασπούντην ειρηνική πορεία και διασκορπίζουν τον κόσμο είναι οι κουκουλοφόροι.Εισβάλλουν ανάμεσα στους διαδηλωτές και αρχίζουν τον πετροπόλεμο με τους αστυνομικούς.Οι οποίοι αστυνομικοί σαν άβουλα γομάρια κι αυτοί ανταποδίδουν με μεγαλύτερηβιαιότητα.

Μπορεί να είναι βαλτοί της ίδιας της αστυνομίας (για να τουςδίνουν την αφορμή να ρίξουν τα χημικά τους στον απλό κοσμάκη) μπορεί και όχι. Το σίγουρο είναι ότι κανένας από αυτούς δεν έχει τιμωρηθεί.Έχουμε δει τους μπάτσους να βαράνε συνταξιούχους, φοιτητές, κοριτσάκια,τραυματίες, μέχρι και σκυλιά, αλλά σπάνια θα δεις να συλλαμβάνουν κουκουλοφόρο. Εδώ έναναναρχικό πιάσανε τις προάλλες κι έγιναν προς τιμήν του ένα κάρο συναυλίες από τουςέντεχνους για να τον αφήσουν ελέυθερο. Γιατί να τον αφήσουν ελεύθερο παρακαλώ?Επειδή μικρό τον βάραγε ο πατέρας του και τώρα ψάχνει κάπου να εκτονωθεί? Επειδήείναι τόσο ουγκ ώστε να καταναλάβει ότι σπάζοντας μάρμαρα και πετώντας μολότοφγίνεται ένα με το σύστημα και το παιχνίδι εντυπώσεων που παίζουν? Ότι με τις χουλιγκανο-φασαρίεςτου «κλέβει την παράσταση» από την ουσιώδη διαμαρτυρία κι είναι σαν να φιμώνειτον απλό εργάτη και άνεργο που ήρθε να διαμαρτυρηθεί?

Για να ελαφρύνω λίγο το κλίμα και να σου αποδείξω ότι σε αυτό το blog γράφονται επιστημονικά πράγματα και όχι μαλακίες, μάθε πως θέτοντας σε λειτουργία την επιστημονική μου οξυδέρκεια και τις εκπληκτικές ψυχαναλυτικέςμου ικανότητες κατέληξα σε μια βάσιμη υποψία για το τι ακριβώς μπορεί να κρύβεταιαπό πίσω και τι ακριβώς μπορεί να έφταιξε για τη δημιουργία των ταραχοποιών…
Ίσως όλη αυτή η βία των αναρχικών ναπροέρχεται από υποσυνείδητα μηνύματα που τους πέρασαν στην παιδική τους ηλικία. Ναι, καλά διάβασες υποσυνείδητα μηνύματα. Δες εδώ.

ΣΟΚ! Παρατηρείς την ομοιότητα ανάμεσα στο σήμα του φραγκολίνου και στο σήμα της αναρχίας?

Μήπως, λέω μήπως τα νηπιαγωγεία μας δημιουργούν με υποσυνείδητα μηνύματα τους αυριανούς αναρχικούς? Όπως ο Χίτλερ έκανε πλύση εγκεφάλου σε μικρά γερμανάκια για να τα μετατρέψει σε αδίστακτους νεοναζί, έτσι κι ο φραγκολίνος να βάζει τα μικρά υπό την πρόφαση του "παιχνιδιού" να καίνε παιδικά καρεκλάκια και να σπάνε γλυφιτζούρια στους τοίχους μέχρι να καταλήξουν εκκολαπτόμενοι αναρχικοί? Ούτε ο Νταν Μπράουν δε γράφει τέτοια!

Δεν ξέρω αν ισχύει σίγουρα το παραπάνω, πάντως όταν στα νηπιαγωγεία μας μάθαιναν να παίζουμε με νερομπογιές ίσως να είχαν αυτό ακριβώς στο μυαλό τους:

Τρέμετε νηπιαγωγοί του Φραγκολίνου! Αποκάλυψα τη συνομωσία σας στη διαφθορά των νέων!

Διαπίστωση3^η: Οι πρίγκιπες της Αγγλίας δεν κλάνουν μία μπροστά σε αυτούς της ΣαουδικήςΑραβίας.

Τα τελευταία χρόνια τα μόνα ενδιαφέροντα νέα που μαθαίνουμε από τις βασιλικέςαυλές της Μεγάλης Βρετανίας είναι οι προκλητικά υπερ-πολυτελείς γάμοι τους με live αναμετάδοσησε όλο τον πλανήτη. Τα κανάλια μας είχαν ζαλίσει τόσο πολύ με τον τελευταίο βασιλικό γάμο που ένα απλό ζάπινγκ στην τηλεόραση να έκανες πάθαινες αμέσως διαβήτη τύπου 2 από τα πολλά κουφέτα.

Αντίθετα οι πρίγκιπες της Σαουδικής Αραβίας κλειδώνουν τις 100 γυναίκες στο χαρέμι τουςπίσω στην πατρίδα κι έρχονται να πάρουν τον Παναθηναϊκό. Ιδού ο πιθανός νέος ηγέτηςτου τριφυλλιού σύμφωνα με τις αθλητικές εφημερίδες.

Δε με ενοχλεί που θα αναλάβει την ηγεσία της ομάδας ένας Άραβας,είμαι σίγουρος πως θα είναι μακράν πιο πολιτισμένος από τον εγχώριο Μαρινάκη. Ημόνη μου ένσταση είναι στην αισθητική της όλης φωτογραφίας. Μπορώ να δεχτώ αυτότο βλέμμα εκτός πλάνου, όλο έπαρση, σαν να κοιτάζει ο πρίγκιπας τα παλάτια τουπίσω στην Αραβία. Δε μου κάθεται καλά όμως αυτό το τραπεζομάντηλο-για-πικνίκπάνω στο κεφάλι του, περιστοιχισμένο από κάτι που μοιάζει με σαμπρέλα ρόδας παιδικούποδηλάτου.

Still,αυτοί είναι πρίγκιπες ρε, όχι σαν τους φλώρους της Αγγλίας που μας πρήζουν τα@@ κάθε φορά που παντρεύονται το κάθε πουτανάκι!

Διαπίστωση4^η: Μας παρακολουθούν.

Δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ είμαι κάπως παρανοϊκός όσον αφορά στη διατήρηση της ιδιωτικότητας, το privacy πουλένε, ειδικά όσον αφορά στον υπολογιστή μου. Πριν πολύ καιρό είχα βρεθεί στοσπίτι ενός φίλου μου και χρησιμοποίησα τον υπολογιστή του για να μπω στο Amazon ναδω την ημερομηνία κυκλοφορίας ενός συγκεκριμένου cd. Τέτοια κάναμε με τους φίλους μου,όλο αλητείες. Μπαίνοντας λοιπόν στη homepage του Amazon, αυτό υπέθεσε ότι ήμουν ο φίλοςμου κι έτσι βρέθηκα φόρα παρτίδα με την ενότητα Items Recommended Based On Your Browsing History. Η οποία αποτελούνταν κατά κύριο λόγο από βιβλία με τίτλους τουστυλ WHY WOMEN HATEYOU, HOW TO PLEASURE A WOMAN WHEN YOU HAVE A TINY PENIS, 30 YEARS OLD AND STILLA VIRGIN. "Αυτό είναι μια κρυφή ματιά στη θλιβερή προσωπική ζωήτου άλλου" σκέφτηκα με περισυλλογή (μόλις σταμάτησα να δείχνω με το δάχτυλό μου την οθόνη τουκαι να γελάω δυνατά).

Αλλά δε θέλει μόνο προσοχή ο υπολογιστής αλλά και τα κινητά.Πριν χρόνια ένα φιλικό ζευγάρι συμφοιτητών μου από τη Λάρισα είχε κατέβει πρώτηφορά στην Αθήνα κι είχαν ζητήσει από εμένα να τους κάνω ξενάγηση στην πόλη.Κάποια στιγμή με παρακάλεσαν να τους τραβήξω μια φωτογραφία καθώς χαμογελούσαν αγκαλιασμένοι μπροστά από κάποιο δήθενγραφικό αξιοθέατο που δε θυμάμαι ακριβώς ποιό ήταν (όντας στο κέντρο της Αθήναςπιθανότατα το αξιοθέατο να ήταν κανένα σιντριβάνι με νερό χρωματισμένο απόεμετούς και ούρα, ή μπορεί να φωτογραφίζονταν μπροστά από μια πόρνη με αστείο τεράστιοόγκο στο λαιμό).

Κι επειδή η σχέση μου με την τεχνολογία είναι ίδια με τησχέση μου με τις γυναίκες -θέλω χρόνο για να μάθω τα κουμπιά της- αντί να τους τραβήξωφωτογραφία πάτησα κάτι λάθος και μπήκα στο μενού με τις ήδη τραβηγμένεςφωτογραφίες τους. Δε θέλω τώρα να μπω σε τελείως graphic λεπτομέρειεςαλλά να είσαι σίγουρος πως μπροστά από τα αθώα μου μάτια παρέλασαν adult +18 εικόνεςμεταξύ των οποίων μερικά στιγμιότυπα του ζεύγους μέσα σε ντουζιέρα και μετά σε ένα κρεβάτι. Για να καταλάβεις στο κρεβάτι φορούσαν πιο λίγα ρούχα απ'ότι στη ντουζιέρα.

Καθώς πάλευα με το μενού για να βρω το σωστό κουμπί προσπαθώνταςπαράλληλα να κρύψω την αμηχανία μου, έριξα μια γρήγορη ματιά στο αγόρι τουζευγαριού. Somehow, τηστιγμή που οι ματιές μας ενώθηκαν ένιωσα ότι κατάλαβε τι είχε συμβεί. Ήξερε πούμπήκα και τι είδα. Δε μπορούσε όμως να μου αρπάξει το κινητό από τα χέρια γιατίθα καρφωνόταν στην κοπέλα δίπλα του η οποία παρέμενε ανυποψίαστη. Κάποια στιγμήεπιτέλους με τα χίλια ζόρια βρήκα τη σωστή επιλογή, τους τράβηξα τη γαμω-φωτογραφία, στην οποία τοαγόρι βγήκε με ένα ψυχρό ζορισμένο χαμόγελο, και τους επέστρεψα το κινητό. Όλοτο υπόλοιπο απόγευμα υπήρχε ανάμεσά μας μια έντονη αμηχανία. Ένιωθα λες καιείχα πάρει μέρος σε ένα awkward τρίο μαζί τους.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι ποτέ δε βλάπτει να είσαιπροσεκτικός. Κι αν έχεις την περιέργεια για το ποιοί παρακολουθούν καικαταγράφουν τις ιντερνετικές σου συνήθειες μάθε για ένα εκπληκτικό πρόσθετο πουανακάλυψα για τον πλοηγό σου. Άλλο ένα phantom έρχεται to the recue! Το πρόγραμμα πουανακάλυψα λέγεται Ghostery και λειτουργεί σαν add-on σχεδόν σε όλους τους πλοηγούς. Το Ghostery, που μπορείς να το βρεις free ΕΔΩ,είναι ένα εκπληκτικό προγραμματάκι που σου εμφανίζει σε ποιες εταιρίεςστέλονται τα δεδομένα σου κάθε φορά που επισκέπτεσαι συγκεκριμένα site. Είναι άκρως σοκαριστικόμόλις συνειδητοποιήσεις ότι η συνήθειά σου να κλικάρεις οποιοδήποτε site καταγράφεταιστο database κάποιων εταιριών, κατά κύριο λόγο στατιστικο-διαφημιστικών, για να βγάλουντα δικά τους συμπεράσματα σχετικά με την αγορά, τις προτιμήσεις του κόσμου καιτην εξατομικευμένη διαφήμιση.

Το Ghostery σου αποκαλύπτει πού στέλνονται τα δεδομένα και τι εταιρίακρύβεται από πίσω. Κι επιπλέον σου δίνει τη δυνατότητα να τα μπλοκάρεις όλα καινα μη στέλνεται τίποτα και πουθενά, ώστε να σερφάρεις όσο το δυνατόν πιοανώνυμα.

Βέβαια αν κάθε τρεις και λίγο ανανεώνεις το στάτους σου στο facebook,γράφεις κι από μια παπαριά στο twitter, κάνεις όλες τις συνομιλίες σου μέσω msn και βλέπεις τους φίλους σου μόνο μέσω web-κάμερας, ε τότε ούτε το Ghostery ούτε ο phantom,ούτε καν το Κάσπερ το φαντασματάκι δεν πρόκειται να σε βοηθήσει.

Διαπίστωση 5^η: Τοπαρακάτω τραγούδι είναι γαμάτο.

Ακούγεται με κλειστά φώτα, δυνατά ηχεία και με διάθεση ενδοσκόπησηςκαι αυτοκριτικής. Α και μακριά από οτιδήποτε κοφτερό.

Η ανατομία ενός συνθήματος

2011-09-22T22:22:00.000+03:00

Υπάρχει μία μοναδική, καθολική και αδιαμφισβήτητη αλήθειαπου ενώνει αυτό τον καιρό όλους τους Έλληνες, ανεξαιρέτως ηλικίας, φύλου,οικονομικής κατάστασης, θρησκείας, πνευματικού υπόβαθρου ή καταγωγής: ότι ηελληνική οικονομία είναι σκατά.

Είναι τόσο σκατά όσο θα γινόταν το κρεβάτι σουαν έπαιρνες ένα υπνωτικό χάπι μαζί με ένα καθαρτικό και μετά έπεφτες για ύπνο.Η ελληνική οικονομία είναι σε τέτοια χάλια που πλέον στα σούπερ-μάρκετ μαζί μεμια τοστιέρα θα δίνουν δώρο και μία τράπεζα. Ο Μπραντ Πιτ κι η Αντζελίνα Τζολίσκέφτονται να αρχίσουν να υιοθετούν παιδιά από την Ελλάδα. Οι ελληνίδεςγυναίκες αναγκάζονται να κάνουν σεξ με τους συζύγους τους γιατί δεν έχουν λεφτάνα αγοράσουν μπαταρίες. Στην Αφρική κάνουν τηλεμαραθώνιους για να μαζέψουνλεφτά για την Ελλάδα. Οι επιχειρήσεις φυτοζωούν, η Siemens γιαπαράδειγμα αναγκάστηκε να απολύσει 15 έλληνες βουλευτές. Ένα φορτηγό γεμάτοΈλληνες πιάστηκε στα σύνορα να προσπαθεί να μπει παράνομα στην Αλβανία. Σε μιαγνωστή μου στο χωριό, της έκαναν εξορκισμό κι επειδή δεν είχε να πληρώσει τονπαπά, το πνεύμα την ξανακατέλαβε.

Μια εικόνα (τηςΕλλάδας) πλέον δεν αξίζει όσο χίλιες λέξεις, αλλά όσο 253 λέξεις συν ΦΠΑ.

Και μέσα σε όλα αυτά είναι κλειστές και οι σχολές λόγωκατάληψης.

Δώσε βάση στο παρακάτω σύνθημα, όπως εθεάθη γραμμένο σεπίνακα δίπλα στην κεντρική είσοδο της φιλοσοφικής.

Απ’όποια οπτική κι αν το κοιτάξεις αυτή η φράση δε βγάζεινόημα. Αν το έλεγε αυτό κάποιος στον Μεσαίωνα θα τον έριχναν στην πυρά πριν κανπρολάβει να πει poke. Αυτήη φράση είναι πιο λάθος κι από την πρόσληψη παιδεραστή σε νηπιαγωγείο, ηανάλυση της νευροανατομίας σε ένα 7χρονο θα έβγαζε περισσότερο νόημα. Είναιτόσο λάθος όσο κι αν έλεγες στην έγκυο γυναίκα σου: «δε θέλω να υπονοήσω ότιέχεις παχύνει αλλά αμφιβάλλω αν το έμβρυο ζυγίζει 40 κιλά».

Τι ακριβώς ονειρεύεται κάποιος στο Facebook? Να βρει γκόμενα? Νασυνομιλήσει με άτομα? Να κάνουν like στις φωτογραφίες ή στα status του? Και πώς όλα αυτά μπορείς νατα ζήσεις σε μια κατάληψη? Άντε το να βρει γκόμενα κάποιος σε μια κατάληψη τοκαταλαβαίνω, αν αγόρια-κορίτσια ξύνονται όλη μέρα σε μια κλειστή σχολή όλο καικάποιο μανίκι μπορεί να πέσει.

Αυτά που προσφέρει μια κατάληψη είναι αντίδραση σε επερχόμενεςδυσάρεστες αλλαγές. Κι αν καταλήξουν επιτυχείς οι αγώνες της κατάληψης τότείσως οδηγήσουν και σε καλυτέρευση των σχολών, σε καλύτερα πανεπιστήμια. Αλλά μέχριεκεί, αυτά είναι τα μόνα που θα μπορούσε να «ζήσει» κάποιος σε μια κατάληψη, κιαυτά αν ζούσαμε σε έναν ουτοπικό κόσμο γιατί η έννοια της κατάληψης έχει ξεφτιλιστείμαζί με κάθε άλλη έννοια στην Ελλάδα. Αμφιβάλλω αν κάποιος πουξημεροβραδιάζεται στο facebook και γράφει status «vAriEmaiiiΙiΙiiΙii», «BiEbeRouliniii S’AgApwww♥»,ή βγάζει φωτογραφία τους κοιλιακούς του ή τα βυζιά της με φόντο τον μπιντέ, έχειόνειρο καλύτερα πανεπιστήμια.

Οπότε αυτό το σύνθημα είναι απόδειξη ότι έχουμε χάσειεντελώς το νόημα της κατάληψης, το νόημα της κατάληψης είναι ο γαμπρός κι εμείςείμαστε οι υπόλοιποι τύποι από το Hangover που τον ψάχνουν. Και δε θα κάτσω τώρα να σου αναλύσω τον τρόπο με τον οποίοή τους λόγους για τους οποίους πρέπει να γίνονται οι καταλήψεις, σίγουρα όμωςδεν κλείνεις μια σχολή για να ζήσεις όσα ονειρεύεσαι μέσα στο Facebook.

Ίσως δεν είναι τυχαίο που μια τέτοια μαλακία βρέθηκεγραμμένη σε πίνακα της φιλοσοφικής σχολής. Στην ιατρική Αθηνών τα μόνα συνθήματαπου γράφονται βρίσκονται στις τουαλέτες και είναι του στυλ: «νόμιζα ότι ηκίρρωση ήταν νομικός όρος μέχρι που ανακάλυψα τη βότκα».

Η Ιατρική Αθηνών εκτός από έξυπνα συνθήματα στους τοίχουςέχει κι ένα άλλο προνόμιο. Ενώ οι άλλες σχολές δίνουν εξετάσεις το Φλεβάρη, τονΙούνη και μια επαναληπτική τον Σεπτέμβρη, εμείς εκτός από αυτές έχουμεεμβόλιμες επιπλέον και άλλες 2-3 πτυχιακές εξεταστικές, δηλαδή επιπλέονημερομηνίες για να μπορούν να δώσουν τα χρωστούμενά τους μόνο οι επί πτυχίω. Αυτέςοι «έξτρα» πτυχιακές μέχρι τώρα δεν αναβάλλονταν ποτέ, ακόμα και σε περιόδους κατάληψης ή απεργίας διεξάγονταν κανονικά. Εκτός από φέτος. Φέτος για κάποιο λόγο πολλές έδρεςαρνούνται να τις διεξάγουν. Κι έχω παρατηρήσει ότι ενώ πολλοί επί πτυχίω φοιτητές φωνάζουν κατά του νέου νόμου, ελάχιστοι είναι αυτοί που τρέχουνκαι ψάχνουν ανοιχτές γραμματείες μπας και καταφέρουν έστω με διαπραγματεύσεις ναδοθεί κάποιο μάθημα. Είναι σαν να λένε «αγωνιζόμαστε για το καλό τουπανεπιστημίου και της σχολής, αγαπάμε την επιστήμη μας και την ιατρική, αλλάστον πούτσο μας αν θα δώσουμε μαθήματα».

Και τι ζόρι τραβάνε μερικοί με τους αιώνιους φοιτητές? Κατ'αρχάς ο όρος "αιώνιος" είναι εξ'ορισμού εσφαλμένος και προσβλητικός και απορώ με το θράσος των πολιτικών και των δημοσιογράφων να χρησιμοποιούν αυτό τον όρο σε επίσημα έγγραφα και δημόσιες συνεντεύξεις. Για να θεωρείται κάποιος αιώνιος φοιτητής θα πρέπει να έχει ηλικία μίνιμουμ τα 118 χρόνια, supposing ότι πέρασε στη σχολή στα 18 του, και να σπουδάζει ακόμα. Δεν ξέρω εσύ αλλά εγώ δε γνωρίζω κανέναν που να έχει ζήσει 118 χρόνια. Ο Μητσοτάκης ίσως αλλά αυτός δεν είναι φοιτητής. Οι υπόλοιποι λοιπόν είναι εκπρόθεσμοι και μόνο έτσι θα έπρεπε να λέγονται. Αν είμαστε εμείς αιώνιοι τότε τι θα πρέπει να αποκαλούμε τους πολιτικούς που κάνουν τετραπλές και πενταπλές θητείες(πχ Μητσοτάκης, Πάγκαλος) ή κατσικώνονται στη Βουλή από πάππου προς πάππου, πατεράδες, γιοί και εγγόνια? Αυτοί θα έπρεπε να θεωρούνται το λιγότερο υπεραιωνόβιοι. Χιλιετόβιοι μη σου πω!

Μόνο μέσα σε πολύ έντονα εισαγωγικά θα μπορούσα να δεχτώ να χαρακτηρίσει κάποιος τους εκπρόθεσμους ως "αιώνιους".

Αυτή τη χρονική συγκυρία οι καταληψίες έχουν χίλια δίκια μετο μέρος τους. Μου δίνεται όμως η αίσθηση, και αυτό είναι προσωπική εκτίμηση,ότι μόνο μια πολύ μικρή μειοψηφία φοιτητών γνωρίζει τι διακυβεύεται πραγματικά,ενώ ελάχιστοι είναι αυτοί που όντως νοιάζονται για το καλό της σχολής. Οιυπόλοιποι είμαστε μόνο φραπέ, χαβαλέ και πώς θα γλιτώσουμε μαθήματα και φέτοςμε την κατάληψη. Αν αντί να κλείνουμε σχολές και να κάνουμε συνελεύσεις καιπορείες αφιερώναμε το ένα δέκατο αυτής της ενέργειας στο να γινόμασταν λαμπροίκαι πρωτοπόροι επιστήμονες τελείως χειραφετημένοι από τη βρωμιά των κομμάτωντότε η κατάσταση στην παιδεία ίσως να ήταν διαφορετική.

Φτάνει όμως να μιλάμε θεωρητικά και υποθετικά, έφτασε η ώραπου ο phantom θα κάνειαυτός τη δική του πρόταση στο Υπουργείο και θα σώσει την Παιδεία! Δώσε βάση.

Έτσιόπως έχουν τα πράγματα σήμερα, το μόνο επάγγελμα που μπορεί να προκύψει από ταπανεπιστήμια και να εγγυηθεί σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση είναι ο φοιτητής-μελλοντικόςβουλευτής. Το οποίο δεν στο συνιστώ γιατί προϋποθέτει να πουλήσεις την ψυχή σουστις κομματικές νεολαίες, που είναι χειρότερες κι από τον διάολο. Αν εξαιρέσειςαυτά τα εκκολαπτόμενα κομματόσκυλα με τη σίγουρη δουλειά να τους περιμένει, οιελληνικές σχολές παράγουν απόφοιτους καταδικασμένους στην ανεργία. Γιαπαράδειγμα, γιατί να σπουδάσει κάποιος διοίκηση επιχειρήσεων? Πφ, τι ναδιοικήσεις όταν οι επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη? Αμ Γεωπόνος? Δεν υπάρχουν πλέον άλλα δέντρα ή χωράφια πουνα μην έχουν γίνει κάρβουνο από τις πυρκαγιές. Κτηνίατρος? Πφ² μηδενικήεπαγγελματική αποκατάσταση, εδώ δεν έχουν ιατρική περίθαλψη οι άνθρωποι, θαέχουν τα ζώα? Όχι, οι σχολές είναι πιο περιττές κι από μια χτένα για τα μαλλιά του Γιωργάκη.

Η λύση είναι αλλού, θα πρέπει να αγνοήσουμε τις σχολές καιγενικά αυτό το ανούσιο και δαπανηρό πράγμα που λέγεται «μόρφωση» και νασυντονίσουμε όλες μας τις προσπάθειες στο να εφοδιάσουμε τους νέους μας μεικανότητες που θα τους βοηθήσουν να επιβιώσουν στο δυσοίωνο μέλλον αυτού τουτόπου. Θα εκπαιδεύσουμε τη νεολαία στο να μαγειρεύειπρωτοποριακές συνταγές με μόνα συστατικά το θαλασσινό νερό, φύλλα ελιάς καιαπομεινάρια καμένων δέντρων: τα 3 εθνικά μας προϊόντα. Καλύτεροι είναι οικινέζοι που μαγειρεύουν με ρίζες και βατράχια? Η ελληνική ιστορία θααπαγορευτεί δια ροπάλου, δεν πρέπει να αναπτύσσεται κανένας συναισθηματικός δεσμόςμε αυτή τη χώρα γιατί αλλιώς θα είναι δύσκολο να δεχτούμε να την ξεπουλήσουν.Επίσης skills όπως διάβασμα στο σκοτάδι (λόγω αδυναμίας πληρωμής της ΔΕΗ),κυνήγι περιστεριών (μελλοντική σημαντική πηγή σίτισης της χώρα μας) ή ανεύρεση βρώσιμων αντικειμένων από τασκουπίδια θα φαινόντουσαν ιδιαίτερα χρήσιμα.

Επιπλέον θα επιβληθεί η υποχρεωτική εκμάθηση της γερμανικής ή γαλλικής γλώσσας,για την ευκολότερη συνεννόηση με την τρόικα. Επειδή η εκμάθησηεξολοκλήρου μιας ξένης γλώσσας είναι κάτι πολύ δαπανηρό, τα νιάτα μας θααρκεστούν στο να μάθουν να λένε στα γαλλικά και στα γερμανικά μόνο μερικέςβασικές απαραίτητες φράσεις όπως «Πείτε πότε να σκύψω», «Ναι πάει και πιοβαθιά», «Δεν έχω πρόβλημα να πουλήσω και τη μάνα μου ακόμα για να ξεπληρώσω τοχρέος».

The ball ison your court, Άννα Διαμαντοπούλου. Οι ριζοσπαστικές προτάσειςμου είναι στο τραπέζι και η καλυτέρευση των ελληνικών πανεπιστημίων είναι σταχέρια σου. Κι αν οι φοιτητές έχουν το θράσος να εξακολουθούν να επιμένουν στονα διαμαρτύρονται και να κρατάνε τις σχολές κλειστές, τότε fuck’em, έσκαψαν το δικό τους λάκκο, μη σώσουν και τις ανοίξουν ποτέ τακωλόπαιδα. Αν συνεχίσουν να διαμαρτύρονται κλείστε τελείως σχολές πανεπιστήμιακαι σχολεία, άει σιχτίρ πια το ένα τους βρωμάει και το άλλο τους ξινίζει.Στην τελική λιγότερη μόρφωση, λιγότερα έξοδα για το κράτος (και περισσότερα λεφτά για τις τσέπες των βουλευτών). Άσε που έτσι ο κόσμος θα γινόταν πολύαπλούστερος: όσο πιο λίγα γνωρίζει ο άνθρωπος τόσο λιγότερα ζητάει και άραείναι πιο ευτυχισμένος σε μια περίοδο λιτότητας. Και στην τελική αυτό είναι πουενδιαφέρει αυτή την κυβέρνηση να κρατά τον κόσμο ευτυχισμένο, έτσι δεν είναι?

Βάλτε λοιπόν λουκέτο σε όλα τα πανεπιστήμια, μια για πάντα.Η μόνη γνώση που χρειάζεται να μεταβιβάσουμε στις επόμενες γενιές είναι πώς ναανάβουν φωτιά και πώς να χρησιμοποιούν το χαρτί υγείας. Τα υπόλοιπα θα τα βρουνμόνοι τους.

Υ.Γ.1 Το παρακάτω το έχει γράψει ο Χάρρυ Κλυν αν κι εγώ το ανακάλυψα όταν το είδα γραμμένο στο wall ενός συμφοιτητή μου καθώς "ονειρευόμουν στο facebook" και μου φάνηκε πολύ αστείο και σχετικό με το θέμα.

Μαντμαζέλ, κοινοβουλευτισιόνχοντροκλεψιόν γκαραντί, απατεών αλέ ρετούρ και μίζα ντούμπλε φας. Γκραν σουξέ,κι από μανζέ γκουρμέ... εξοπλισμέ, ζιμενσέ, χρηματιστίκ, βατοπεδουάρ,ολυμπιάντ, ασφαλιστίκ κασέ και ζενερέλ φαταούλ αχορταγιέζ!!! Εμείς, ψηφοφορέλγκραν μαλακιστίκ ξεφτίλ! Τώρα, μέσα στο μαιζόν εγκλειστίκ, τρε μπατίρ,καταστασιόν απελπιστίκ, πολύ κοντά σε πεζοδρομουάρ βιζιτέ!!! Σακβουαγιάζ!!!!!!!

Υ.Γ.2 Συγνώμη αν καμιά φορά αργώ κάπως να απαντήσω στα σχόλια ή σε e-mail (όπως στο προηγούμενο ποστ στο οποίο απαντώ ένα μήνα μετά:P). Εσείς οι πανέμορφοι και πανέξυπνοι που μπαίνετε στη διαδικασία να επικοινωνήσετε να είστε σίγουροι ότι είμαι τόσο ανασφαλής και ματαιόδοξος ώστε να χαίρομαι με κάθε σχόλιο και να το διαβάζω με μεγάλη προσοχή. Ειδικά τα καλά λόγια σχεδόν πάντα επιδέχονται δεύτερης και τρίτης ανάγνωσης. Οπότε feel free να ξεσκιστείς στα κοπλιμέντα αν σου βγαίνουν, δε φορολογούνται εξάλλου (ακόμα). Το blog αυτό είναι ένα από τα ελάχιστα πράγματα για τα οποία με έχει πιάσει μια κάποια τελειομανία και καμιά φορά αν δεν έχω την ιδανική διάθεση ή δεν υπάρχουν γύρω μου οι κατάλληλες συνθήκες (χαμηλός φωτισμός, ζεστή σοκολάτα, ανεμιστήρας στην ιδανική γωνία ώστε να με δροσίζει χωρίς να με πλευρικώνει, μια μικρή μπάντα να παίζει live lounge μουσική) δε θα καθήσω να γράψω ούτε γραμμή αλλά θα το αναβάλλω για αργότερα (σιγά μη δεν έπαιζε ρόλο κι η αναβλητικότητά μου). Για τους λίγους που τους νοιάζει υπόσχομαι να είμαι πιο συνεπής.